“ยัยเด็กโง่” คนที่เข้ามาประคองฉันต่อว่าฉัน และฉันก็จำเสียงของเขาได้ในทันที พี่ปายมองหน้าฉันตาขวาง ฉันไม่เคยเห็นเขาโกรธฉันขนาดนี้มาก่อนเลย
“มาถึงก็สร้างเรื่อง แบบนี้ไงถึงได้เกลียด”
ฉันร้องไห้อีกครั้ง พี่ปายต่อว่าฉันอีกหลายคำแต่ฉันไม่อยากรับรู้แล้ว เขาอุ้มร่างของฉันกลับไปยังห้องพัก และวางร่างของฉันลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น
พี่ปายเดินเข้าไปในห้องนอนฉัน ก่อนจะกลับออกมา
“พี่จะให้แม่มารับพิมกลับบ้าน” พี่ปายบอกกับฉันพร้อมกับโยนเสื้อผ้าของฉันลงบนโซฟา ฉันมองหน้าเขาอย่างคาดไม่ถึง ไม่คิดว่าพี่ปายจะเกลียดฉันขนาดนี้ และฉันก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมเขาถึงได้เปลี่ยนไปมาก
“พิมไม่กลับ พิมบอกแล้วไงว่าพิมคิดถึงพี่ปาย พิมจะอยู่กับพี่ปาย” ฉันเถียงพี่ปาย ต่อให้เขาจะเกลียดฉัน แต่ฉันรักเขาและอยากอยู่กับเขา
“แต่พี่ไม่ให้อยู่ กลับไปซะ” พี่ปายเสียงดังกลับมา “พี่จะเก็บของใส่กระเป๋าให้ พรุ่งนี้พิมต้องกลับบ้าน”
พี่ปายเด
