แกร๊กเสียงเปิดประตูห้องพักผู้ป่วยพิเศษดังขึ้นในช่วงค่ำของวัน ทำให้คะนิ้งที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงคนป่วยหันไปมองด้วยความสนใจ และเฝ้ารอชายหนุ่มที่เดินยิ้มเข้ามาภายในห้อง
“เป็นไงบ้าง น้องดีขึ้นไหม” น้ำเหนือวางกระเป๋าสิ่งของที่ถือมา ลงที่โซฟาแล้วตรงปรี่เข้ามาหาเธอด้วยความคิดถึง “ตัวไม่ร้อนแล้ว หิวไหมคอยังเจ็บอยู่หรือเปล่า”
“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ คอก็ยังเจ็บอยู่นิดหน่อย ไข้ลดแล้วแต่ยังปวดตามตัวอยู่เลยค่ะ” คะนิ้งยิ้มหวานพร้อมกับมองใบหน้าของน้ำเหนือที่ดูเหนื่อยล้า มากกว่าปกติ เธอจึงใช้มือลูบลงไปที่ใบหน้าของเขา “เหนื่อยไหม”
“เหนื่อยมาก ให้รางวัลคนเหนื่อยหน่อย” เขายิ้มกว้างก่อนที่จะหอมแก้มของเธอ “หอมจัง แค่นี้ก็หายเหนื่อยแล้ว”
“ไปอาบน้ำก่อนเถอะค่ะ ยังอยู่ชุดเดิมอยู่เลย”
“พี่อาบน้ำเสร็จแล้ว เรามากินข้าวกัน ป้าจันทร์เอาโจ๊กมาให้ด้วยนะ พี่ก็แวะซื้อของกินอีกหลายอย่างมาให้ด้วย” เขาพูดพร้อมยิ้ม ก่อนที่จะห
