ตอนที่ 6 ในที่สุดก็เจอ
#เพลงพิณ
ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่ อยู่ๆโรคประหลาดที่ฉันเป็นก็กำเริบขึ้นมาอีก ทั้งๆที่มันเพิ่งจะหายไปเมื่อวันก่อนนี้เอง นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมีอาการติดกันเร็วขนาดนี้ เป็นเพราะอะไรกันนะ
เช้าวันต่อมา
ฉันเดินทางกลับกรุงเทพฯแต่เช้า โดยที่ไม่ได้บอกให้คนข้างห้องรู้ เหตุผลก็คือ ฉันกลัวใจตัวเอง กลัวว่าความต้องการของฉันที่มีต่อเขาจะทำให้ฉันถลำลึกมากไปกว่านี้ และกลัวโรคประหลาดของฉันจะกำเริบขึ้นมาอีก ทั้งหมดนี้จึงทำให้ฉันต้องรีบกลับ
#ภูธเรศ
"ขอโทษนะครับ ผู้หญิงคนที่อยู่ห้องติดกับผม เธอไปไหนแล้วครับ" ผมยืนเคาะประตูเรียกเธออยู่ตั้งนาน ไม่เห็นเธอเปิด ผมก็เลยถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปปรากฏว่าประตูไม่ได้ล็อก
ซึ่งเธอก็ไม่ได้อยู่ในนั้นแล้วด้วย ผมตามหาเธอจนทั่วก็ไม่เจอ สุดท้ายผมก็เลยเดินมาถามเจ้าของรีสอร์ตอย่างที่เห็นนี่แหละครับ
"เธอคืนกุญแจห้องตั้งแต่เช้ามืดแล้วค่ะ"
