ลิขิตรักในกรงมาเฟีย

ชื่อของฉันคือ ฬิกา... ฟังดูแปลกหูใช่ไหมล่ะคะ? หลายคนมักจะทำหน้าฉงนทุกครั้งที่ได้ยินชื่อนี้จนฉันชินเสียแล้ว เรื่องมันมีอยู่ว่าแม่ฉันดันเกิดปวดท้องคลอดกะทันหันขณะกำลังเลือกซื้อนาฬิกาเรือนใหม่ที่ร้านเก่าแก่ในตัวเมือง ชื่อนี้จึงเป็นเหมือนอนุสรณ์สถานแห่งความฉุกเฉินในวันนั้น ชีวิตของฉันในวัย 24 ปี เปรียบเสมือนเข็มนาฬิกาที่เดินเป็นวงกลมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่เคยมีอะไรหวือหวา ฉันเป็นคนเงียบๆ มีเพื่อนสนิทนับหัวได้ไม่เกินสองคน เป็นสาวแว่นสายตาสั้น 75 ที่ไม่ได้ทำให้โลกเบลอเท่าไหร่ แต่ก็ต้องใส่ไว้เพื่อให้เห็นความจริงที่ชัดเจนขึ้น กิจวัตรของฉันในแต่ละวันนั้นแสนธรรมดาจนน่าเบื่อหน่ายในสายตาคนอื่น 06:30 น. เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นอย่างตรงเวลา ฉันลุกขึ้นมาอาบน้ำ แต่งตัวด้วยชุดทำงานสีสุภาพที่รีดจนเรียบกริบ 07:30 น. ขนมปังปิ้งกับกาแฟดำหนึ่งแก้ว คืออาหารเช้าที่ทำให้ฉันมีแรงขับเคลื่อนไปจนถึงเย็น 08:30 น. นั่งโต๊ะทำงาน จัดการตัวเลขในบัญชีที่ฉันรักและถนัด ตรวจสอบงบดุล คีย์ข้อมูล และแก้ไขข้อผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ในเอกสาร 18:00 น. เก็บของกลับบ้าน แวะซื้อวัตถุดิบทำอาหารง่ายๆ ก่อนจะกลับไปขลุกตัวอยู่ในห้องเช่าเล็กๆ ที่เงียบสงบ ฉันมักจะบอกตัวเองเสมอว่า 'ความสงบคือลาภอันประเสริฐ' ฉันพอใจกับความเรียบง่ายนี้ เพราะมันทำให้ฉันไม่ต้องปวดหัวกับเรื่องราววุ่นวายของใคร แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่ได้ต้องการให้ฉันสงบสุขแบบนั้นตลอดไป... วันหนึ่ง จดหมายฉบับหนึ่งถูกส่งมาถึงโต๊ะทำงานของฉัน มันเป็นจดหมายจากบริษัทแม่ที่ฉันสังกัดอยู่ ใจความสำคัญระบุว่าฉันถูกโยกย้ายไปทำงานในสาขาที่ตั้งอยู่ใจกลางพื้นที่ที่เขาเรียกกันว่า 'เขตสีเทา' สถานที่ซึ่งเป็นศูนย์กลางของธุรกิจที่ดูน่ากลัว ซึ่งคนแถวนั้นเรียกมันว่า 'ดงมาเฟีย' "ทำไมต้องเป็นฉัน?" ฉันพึมพำกับตัวเองขณะอ่านคำสั่งย้ายซ้ำไปซ้ำมา หัวหน้าแผนกแค่ตบไหล่ฉันเบาๆ แล้วพูดทิ้งท้ายไว้ว่า "คุณละเอียดรอบคอบที่สุดในแผนก บัญชีที่นั่นมีความซับซ้อนเกินกว่าจะให้คนอื่นทำ ลิกา... นี่คือโอกาสก้าวหน้าของคุณนะ" ฉันเก็บของใส่กล่องกระดาษด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างบอกว่า ชีวิตที่เคยหมุนเป็นวงกลมของฉัน กำลังจะแตกสลายกลายเป็นเส้นตรงที่พุ่งไปสู่หายนะ หรือบางที... อาจจะเป็นรักที่ฉันไม่เคยคาดคิด คืนนั้นฉันนอนมองเพดานห้องจนดึกดื่น ฉันไม่รู้เลยว่าการก้าวเท้าออกจากเซฟโซนในวันพรุ่งนี้ จะเปลี่ยนผู้หญิงเรียบง่ายอย่าง 'ฬิกา' ให้กลายเป็นคนใหม่ที่แม้แต่ตัวฉันเองก็อาจจะจำไม่ได้ ฉันหลับตาลง พร้อมกับเสียงเข็มนาฬิกาที่ยังคงเดินไปข้างหน้า... แต่มันไม่ใช่เสียงที่แสนคุ้นเคยอีกต่อไป มันเป็นเสียงของจังหวะหัวใจที่กำลังเต้นแรง เพราะความกลัวและอะไรบางอย่างที่อธิบายไม่ได้