ตอนที่ 1 ของขวัญวันเกิด
1373 คำ
‘เกิดมาโสดพอเข้าใจ แต่เกิดมาสวยแล้วโสดนี่ไม่เข้าใจเลย!’
เสียงดนตรีจังหวะหนักกระหึ่มไปทั่วบาร์หรูกลางเมือง แสงไฟสีแดงส้มสาดทอดลงบนใบหน้าผู้คนที่กำลังดื่มกินและเต้นรำกันอย่างสนุกสนาน บรรยากาศคึกคักเหลือเกิน แต่สำหรับ "เพียงฝัน" แล้ว มันกลับดูเงียบงันราวกับเธอเป็นเพียงผู้สังเกตการณ์ที่ไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง
‘มีผู้ชายคนไหนเริ่มเสียดายเรายัง แสดงตัวหน่อย แสดงตัวที’
ที่มุมหนึ่งของร้าน หญิงสาวนั่งอยู่ลำพัง ดวงตาคู่สวยจ้องมองเค้กก้อนเล็กตรงหน้า เทียนที่ปักอยู่ยังไม่ถูกจุด เธอมองมันนิ่ง ๆ ก่อนจะถอนหายใจบางเบา
"สุขสันต์วันเกิดนะ…เพียงฝัน"
เธอเอ่ยกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ปนเปไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนจะกระดกเหล้าในมือขึ้นดื่มรวดเดียว ความร้อนของแอลกอฮอล์ไหลผ่านลำคอ ทว่าไม่ได้ช่วยเติมเต็มช่องว่างในหัวใจเธอเลยแม้แต่น้อย
"วันเกิดครบ 21 ปีแล้ว… แต่ก็ยังฉลองคนเดียวเหมือนเดิม"
เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางใช้นิ้วเรียวเขี่ยฐานแก้วเล่นอย่างเหม่อลอย เสียงหัวเราะของผู้คนรอบตัวคล้ายดังขึ้นกว่าเดิม ไม่ใช่เพราะมันดังขึ้นจริง ๆ แต่เพราะมันยิ่งตอกย้ำความโดดเดี่ยวที่ฝังรากลึกในใจเธอ
‘ชีวิตเด็กกำพร้าหรอ กำพร้าพ่อแม่ไม่พอกำพร้าผัวอีก!’
แต่แล้วสายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับบางสิ่งที่อยู่อีกมุมของร้าน
เค้กก้อนใหญ่
มันถูกวางอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มคนหนึ่ง...
ชายหนุ่มที่นั่งดื่มเงียบ ๆ อย่างเดียวดายพอ ๆ กับเธอ
‘เขาก็ฉลองวันเกิดคนเดียวเหรอ?’
เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พลันมองเขาด้วยความสนใจ
ชายคนนั้นดูโดดเด่นแม้จะไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ ใบหน้าคมเข้ม แผ่รัศมีเคร่งขรึมออกมารอบตัวจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ผิวขาวจัดตัดกับชุดสูทสีดำพอดีตัวที่ส่งเสริมให้เขาดูเป็นชายหนุ่มลึกลับและน่าค้นหา
‘หล่ออ่ะ… แต่หน้าโคตรดุเลย’
เพียงฝันเผลอจ้องเขาอยู่นาน จนกระทั่งดวงตาสีนิลคู่นั้นตวัดมาสบตากับเธอโดยตรง
และเพียงแค่วินาทีนั้น... ก็เหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างกัน
เธอไม่แน่ใจว่าสาเหตุมาจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ หรือเป็นเพราะอะไร แต่สมองของเธอกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว
เธออยากกินเค้กก้อนนั้น
‘แค่คำเดียว... มันจะเป็นอะไรไป?’
ราวกับตัดสินใจได้แล้ว เพียงฝันลุกขึ้นอย่างกล้าได้กล้าเสีย เดินตรงไปยังโต๊ะของชายหนุ่มโดยไม่ลังเล
‘ฮึบ ไม่ลองไม่รู้’
เธอทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามโดยไม่รอให้เจ้าของโต๊ะอนุญาต ดวงตาคู่สวยมองเค้กตรงหน้าเขาด้วยแววตาเป็นประกาย ราวกับมันเป็นสมบัติล้ำค่าที่เธอปรารถนา
"มีอะไร?"
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา
เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาเต็มตา ก่อนจะตอบกลับไปตรง ๆ
"ฉันอยากกินเค้กก้อนนั้น…ขอกินได้ไหมคะ"
ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาวาววับใต้แสงไฟ ราวกับกำลังพิจารณาว่าเธอเป็นใคร และต้องการอะไรกันแน่
‘น่ารำคาญว่ะ!’
ครู่ต่อมา เขาหัวเราะในลำคอก่อนจะแสยะยิ้มมุมปาก
"ถ้าอยากกินเค้ก... ก็ให้ฉันกินเธอก่อนสิ"
เพียงฝันกระพริบตาปริบ
‘อ่า…ใช้หน้าหล่อๆนั่นพูดจาแบบนี้...?’
เธอคิดว่าเธอเมาไปเอง แต่ไม่ เขาพูดออกมาชัดถ้อยชัดคำ แถมยังมีรอยยิ้มเหยียดที่ทำให้เธอรู้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่น
‘เกิดมายี่สิบปียังไม่มีโอกาสได้เสียซิง อย่ามาท้าทายฉันนะคนยิ่งอยากๆอยู่...!’
เธอขมวดคิ้วในใจ
เพียงฝันรู้ว่าเขาพูดเพราะรำคาญ และคงหวังให้เธอถอยกลับไปเหมือนคนอื่น ๆ ที่ไม่กล้าเข้าใกล้เขา แต่เธอเป็นคนประเภทที่... ยิ่งโดนท้าทายก็ยิ่งไม่อยากถอย
เธอจ้องเขาด้วยแววตาสบประมาท ก่อนจะยกยิ้มหวานที่เต็มไปด้วยความยียวน
นิ้วเรียวแตะลงบนริมฝีปากตัวเองอย่างจงใจ
"กินหมดทั้งตัวทุกส่วนเลยไหมคะ?"
เธอกระซิบเสียงหวาน ก่อนจะแสร้งทำตาใสซื่อ
"ถ้าไม่... ก็ห้ามกิน…"
ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ราวกับไม่คาดคิดว่าเธอจะตอบกลับมาเช่นนี้
‘ไปให้สุดนะตาบ้าถ้าแน่จริง’
เพียงฝันเผลอคิดย้อนแย้งขึ้นมาในใจ แต่ภายนอกยังตีหน้านิ่งไม่แสดงพิรุธ เธอเฝ้ารอดูปฏิกิริยาของเขา รู้สึกได้ว่าบรรยากาศรอบตัวเย็นลงเล็กน้อย ดวงตาคมดุของเขาหรี่ลง คล้ายกำลังพินิจพิเคราะห์เธออีกครั้ง
‘คืออยากได้อยากโดนมากหรอยัยนี่’
ริมฝีปากหยักกระตุกเป็นรอยยิ้มบาง แต่เป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์และอันตราย
"งั้นฉันจะกินตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าเลยล่ะ!"
เพียงฝันเผลอกลืนน้ำลายลงคอ
‘แย่ล่ะ… ท่าทางเขาดูจริงจังไปไหม’
สัญชาตญาณบางอย่างกำลังร้องเตือนให้เธอระวังตัว แต่แทนที่จะถอย เธอกลับเลือกที่จะสู้ต่อ ด้วยรอยยิ้มซุกซนและความบ้าบิ่นที่ติดตัวมาตลอดชีวิต
เธอเอื้อมมือไปตักเค้กจากจานตรงหน้าของเขาเข้าปากหน้าตาเฉย
"...อื้ม อร่อย"
เธอพูดพลางยิ้มตาหยี แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับสถานการณ์ตึงเครียดที่กำลังก่อตัวขึ้น
แต่ชายหนุ่มกลับจ้องเธอนิ่งไม่กะพริบตา แววตาคมกริบจับจ้องทุกอิริยาบถราวกับนักล่าที่กำลังพิจารณาเหยื่อของตนเอง
เพียงฝันรู้ว่าเธอเพิ่งเดินเข้าไปอยู่ในเกมที่อันตราย… และเธออาจเป็นคนที่เสียเปรียบ
ยังไม่ทันที่เธอจะขยับตัว วินาทีต่อมา…
มือหนาของเขาก็พุ่งคว้าข้อมือเธอแน่น
“อ๊ะ!”
เธออุทานออกมาด้วยความตกใจ แต่ไม่มีโอกาสได้ดิ้นรนหรือท้วงอะไรทั้งนั้น เพราะเขาลากเธอให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วพาเดินไปอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงขึ้นไปยังชั้นบนของผับ
“เดี๋ยวสิ! นี่คุณ…”
เสียงของเธอหายไปท่ามกลางเสียงดนตรีที่ดังกระหึ่ม
ไม่มีใครในร้านกล้าเข้ามาขวางทางพวกเขาแม้แต่คนเดียว ทุกสายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความยำเกรง ราวกับรู้ดีว่าชายคนนี้… คือใคร
เพียงฝันเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับบางอย่างที่เกินกว่าที่เธอคาดคิด
‘ลูกหลานใครอ่ะ คนร่ำคนรวยหรอ…’
หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรงขึ้น ไม่ใช่เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่เป็นเพราะสถานการณ์ที่คาดเดาไม่ได้ตรงหน้า
เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นชายในชุดสูทราวกับบอดี้การ์ดจำนวนหนึ่งยืนเรียงกันอยู่ตามทางเดิน ทุกคนต่างก้มศีรษะให้ชายที่กำลังลากเธอไป
‘คงไม่ใช่พวกมาเฟียยากูซ่าอะไรแบบนั้นหรอกใช่ไหม จะโดนลากไปฆ่าหมกป่าไหมเนี่ย!?’
เธอเริ่มหวั่น แต่ยังคงพยายามตั้งสติ หาทางรับมือกับเรื่องที่เกิดขึ้น
ก่อนที่เธอจะทันได้หาทางหลบหนี ประตูห้อง VIP บนชั้นสูงสุดก็ถูกเปิดออก และเธอก็ถูกผลักเข้าไปด้านใน
ปั่ก
เสียงล็อกประตูดังขึ้น
เธอหันขวับไปมองเขาทันที ดวงตาสั่นระริกด้วยความระแวง
“นี่คุณ! ฉันแค่ขอกินเค้กเองนะ!”
ชายหนุ่มพิงตัวกับประตู กอดอกมองเธอด้วยรอยยิ้มที่ยังคงแต้มอยู่บนริมฝีปาก แววตาสีนิลทอประกายเจ้าเล่ห์และอันตราย… ราวกับเสือที่ขังเหยื่อไว้ในกรงของมันเรียบร้อยแล้ว
‘ของขวัญวันเกิด’
เขาเอียงคอนิด ๆ มองเธอราวกับกำลังสนุกกับปฏิกิริยาของเธอ ก่อนที่ริมฝีปากจะเอื้อนเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้เธอแทบลืมหายใจ
"ฉันก็แค่ขอกินเธอเท่านั้นเองหนิ…ของฉันเธอก็กลืนไปหมดแล้ว ตอนนี้ก็ถึงตาฉันกลืนของเธอบ้าง!"
- ผู้เขียน
