สามีมัจจุราช

ตอนที่6 หึง

เช้าวันใหม่ น้ำข้าวแทบไม่ได้นอนทั้งคืนมัวแต่คิดเรื่องที่ชายหนุ่มได้พูดกับเธอ น้ำข้าวลุกขึ้นมาทำอาหารเช้าให้เขาตามหน้าที่ของเธอ นฤชิตแต่งตัวชุดทำงานลงมาห้องทานข้าว สีหน้าน้ำข้าวนิ่งๆ ไม่ได้พูดอะไรออกมา เขาตักข้าวต้มปลาเข้าปากตาก็จ้องอีกฝ่ายไม่ละสายตา ชายหนุ่มไม่ชอบที่อีกฝ่ายทำหน้าบึงตึง

"ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยไม่ได้รึไง" เขาพูดขึ้นพร้อมวางช้อนเสียงดัง

"ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้"

''ฉันต้องการคำตอบตอนนี้ เธอจะเอาไง" เขาพูดเปลี่ยนประเด็น

"ฉันจะทำงานหาเงินมาคืนคุณให้ครบตามที่คุณต้องการ เพราะฉันคงตามข้อเสนอไร้สาระของคุณไม่ได้ และอีกอย่างหวังว่าคุณจะมีความกรุณา ให้ฉันทำงานที่อื่นได้" น้ำข้าวจ้องตาเข้าไม่กระพริบ เธอพูดจริงแล้วทำจริง

"หางานทำที่อื่น หมายความว่าอะไรน้ำข้าว" ชินทวนคำพูดของเธอ

"ใช่คะ ฉันจะไม่ทำงานกับคุณฉันจะดูแลบ้านให้และทำกับอาหารดูแลทุกอย่างในบ้าน แต่ฉันจะไปทำงานข้างนอก แต่ถ้าคุณไม่ตกลง ฉันก็จะไม่ทนอยู่ที่นี้ต่อไป"

"เธอคงจะเข้าใจอะไรผิดไปนะน้ำข้าว เธอเป็นแค่ลูกหนี้ไม่มีสิทธิ์มาต่อรองฉัน"หญิงสาววสะดุ้ง ที่เขาพูดเสียงดังขึ้นมา

"ได้ ฉันยอมให้เธอทำงานข้างนอกก็ได้ แต่ถ้าเดือนหน้าเธอไม่มีเงินมาใช้หนี้ฉัน ทุกอย่างจะเป็นโมฆะ และเธอต้องหันมาทำตามที่ฉันต้องการทุกอย่าง ฉันให้ความกรุณาตามที่เธอต้องการแล้ว ฉันจะออกไปทำงาน และอีกอย่างจะทำอะไรก็นึกถึงหน้าฉันด้วย อย่าทำตัวเหมือนเมื่อก่อนล่ะ" ชายหนุ่มลุกออกไปก่อนจะยิ้มเยาะเธอออกมา หญิงสาวถอนกายใจออกมาหลังจากที่เขาไปเธอก็ทำงานบ้าน หลังจากทำงานบ้านเสร็จเธอออกไปนอกไร่หางานทำ ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะมีบริษัทไหนจะให้เงินเดือนเธอมากพอที่เธอต้องการ

เธอเดินหางานมาสักพัก เข้าไปพักในร้านกาแฟแห่งหนึ่ง เธอสั่งโกโก้ปั่น เวลาเธออารมณ์ไม่ดีโกโก้ปั่นเย็นๆ สักแก้วก็ทำให้เธอมีแรงต่อสู้

"น้ำข้าว มาทำอะไรที่นี่ครับ" เสียงเข้มทักทายเธอ

"อ้าววว พี่โชคคิดว่าใคร ตกใจหมด" น้ำข้าวดีใจที่ได้เจอเขาอีกครั้ง

"ไง สีหน้าไม่ดีเลยนะ" โชคเห็นสีหน้าเธอก็รู้ว่าเธอคงมีเรื่องให้คิดมากอยู่แน่ๆ

"มีอะไรก็บอกพี่ชายคนนี้ได้นะ อย่าเกรงใจ"

"ขอบคุณคะ คือน้ำข้าวกำลังหางานทำอยู่คะ" เธอพูดอย่างเศร้าๆ

"อ้าว นึกว่าทำงานอยู่ที่ไร่ไอ้ชินสักอีก"

"รู้จักคุณชินด้วยหรอคะ" น้ำข้าวถามอย่างสงสัย ชายหนุ่มก็สีหน้าเปลี่ยนที่เผลอพูดถึงชินออกไป

"คือเมื่อก่อนพี่กับมันเคยเป็นเพื่อนสนิทกันครับ แต่มีเรื่องกันก็เลยเลิกคบกันแล้ว"หญิงสาวคิ้วขมวดเล็กน้อยที่ได้ยินอย่างนั้น 

"ขอถามได้ไหมค่ะ เพราะอะไรถึงเลิกคบกัน?"เธออยากรู้มากกว่าอะไรคือเหตุผลที่ทำให้เพื่อนรักกันเลิกคบกันได้ 

"พี่กับมันเคยชอบผู้หญิงคนเดียวกันแต่สุดท้ายก็ไม่มีใครได้ไป เพราะจินเขาไปแต่งงานกับผู้ชายคนอื่น ตอนแรกชินมันยอมรับไม่ได้ตามตื้อตามรังควานจินจนเธอทนไม่ไหวไล่ชินอย่างกับหมูกับหมา แถมดันไปบอกมันอีกว่าถึงไม่ได้แต่งงานกับคนที่แม่บังคับเธอก็ไม่แต่งงานกับมัน เพราะคนที่อยู่ในใจต้นคือพี่ เอาเข้าจริงๆ พี่รู้ดีว่าจินรักมันไม่ใช่พี่อาจจะเพียงเพราะเหตุผลบางอย่างทำให้เธอรักไอ้ชินมันไม่ได้"

"เหตุผลอะไรเหรอคะ?"

"พ่อของจินตายมีใครต่อใครบอกว่าเป็นเพราะลุงชัยพ่อของไอ้ชินมัน เอาเถอะพูดไปก็เท่านั้น จินเขาไปสบายแล้ว"

"อะไรนะคะ ผู้หญิงคนนั้นเสียแล้วเหรอ? แล้วคุณชินรู้เปล่า?"

"รู้ ถึงรู้แล้วไงหัวใจมันดำขนาดนั้นไม่สนใจหรอกว่าใครจะเป็นจะตาย!"ชายหนุ่มพูดถึงนฤชิตอย่างเจ็บใจที่เขาเคยไปบอกข่าวจินรดากับชายหนุ่ม แต่ทว่านฤชิตกลับไม่ยอมไปงานศพไม่อโหสิกรรมให้หญิงสาวเลย 

น้ำข้าวฟังเรื่องราวของชายหนุ่มที่ได้ชื่อว่าสามีอย่างนิ่งเงียบ เธอไม่รู้ว่าชีวิตของผู้ชายคนนี้ยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่เธอไม่เคยรู้เลย เอาเข้าจริงๆ นอกจากชื่อเขาเธอก็ไม่เคยรู้อะไรอีกเลย 

น้ำข้าวกลับบ้านมาทำอาหารเย็นให้ชายหนุ่มทาน เธอยืนคิดเรื่องที่โชคเล่าให้ฟังอย่างติดใจ

"นายคงรักเธอมากสินะถึงได้มีอคติกับผู้หญิงขนาดนี้"หญิงสาวหั่นผักไปพรางนึกเรื่องผู้หญิงคนนั้นไป 

กริ้งงงงงงงงง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจนน้ำข้าวสะดุ้ง

"คะ พี่โชค"น้ำข้าวเห็นว่าเป็นชายหนุ่มจึงรีบรับสายเขาทันที การที่ได้พูดคุยกับชายหนุ่มทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นมาไม่น้อย เพราะตัวโชคเองก็ดูเป็นมิตรทำให้เธอไม่รู้สึกเกร็งเวลาพูดคุยด้วยเลยสักนิด

"ดีใจจังที่ได้ยินน้ำข้าวเรียกว่าพี่"

"คะ ว่าแต่พี่โชคมีอะไรรึเปล่าค่ะถึงได้โทรมา"

"น้ำข้าวบอกว่ากำลังหางานใช่ไหมครับ มาทำงานกับพี่ไหม"ชายหนุ่มเอ่ยชวนหญิงสาวให้ไปทำงานด้วยทำเอาน้ำข้างดีใจไมน้อยที่เธอนั้นจะหางานได้แล้ว 

"ค่ะ!? จริงหรอคะ งานแบบไหนคะ" เธอถามด้วยความดีใจ

"ตอนนี้พี่ขาดเลขาพอดีน้ำข้าวพอทำได้ไหมไม่ยากหรอก"

"ได้คะ จะให้น้ำข้าวไปทดลองทำงานวันไหนคะ" ใจจริงเธอพร้อมจะพรุ่งนี้ด้วยซ้ำยิ่งเริ่มงานได้เร็วเมื่อไหร่เธอก็ยิ่งได้เป็นอิสระเร็วเมื่อนั้น 

"พรุ่งนี้มารอพี่ที่หน้าไร่ก็ได้ เดียวพี่ไปรับ เออน้ำข้าวพี่มีเรื่องจะถาม"ชายหนุ่มชั่งใจเล็กน้อยว่าจะถามดีไหม แต่ความอยากรู้ทำให้เขาตัดสินให้ถามหญิงสาวออกไป

"คะ เรื่องอะไรค่ะ"

"พี่รู้เรื่องที่น้ำข้าวแต่งงานกับไอ้ชิน พี่เพิ่งรู้ทำไมน้องถึงมาหาทำงานที่อื่นล่ะ ไอ้ชินไม่ว่าเหรอปกติคนที่มันรักมันไม่ยอมให้ทำงานที่อื่นหรืออยู่นอกสายตามันหรอกนะ" น้ำข้าวเงียบไปสักพัก

"ก็เขาไม่ได้รักน้ำข้าวนิคะ เราแต่งงานกันโดยไม่ได้เต็มใจ ครอบครัวของน้ำข้าวติดหนี้เขามากเลยต้องแต่งงาน น้ำข้าวเชื่อใจพี่นะคะถึงบอกความจริง" เธอบอกความจริงเขาไปอย่างไม่อายเพราะไว้ใจชายหนุ่มว่าคงไม่ใช่คนปากมาก

"อ้อ พี่ขอโทษที่ถามนะ เสียมารยาทจริงๆ" ชายหนุ่มเอ่ยขอโทษออกมาเธอไม่รู้ว่าเหตุผลของการแต่งงานคือแบบนี้นี่เอง

"ไม่เป็นไรคะ ขอบคุณที่ให้งานน้ำข้าวนะคะ พรุ่งนี้เจอกันคะ" เธอวางสายแล้วหันหน้ามาทำอาหารรอสามีในนามกลับมาจากที่ทำงาน ถึงเธอไม่ได้รักเขาแต่การทำหน้าที่ของภรรยาคือคุณสมบัติที่ดีของลูกผู้หญิง แม่นมเธอสอนมาอย่างนั้น

เธอเดินวนไปวนมาที่เห็นว่าอีกฝ่ายไม่กลับมาสักทีนี่ก็เกือบสามทุ่มอยู่แล้ว น้ำข้าวนั่งรออยู่โซฟาสีอ่อนอย่างใจจดใจจ่อเธออยากจะขึ้นห้องไปอาบน้ำพักผ่อนแล้ว เสียงฝีเท้าหนาเดินมาสีหน้าหญิงสาวพยายามทำตัวเป็นปกติ

"อ้าว ยังไม่นอนอีกหรอ อย่าบอกนะว่ารอฉัน" ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างเหนื่อยล้า น้ำข้าวเห็นเขาดูเหนื่อยแบบนั้นก็ไม่อยากถามอะไรเขามากมายอะไร

"คะ ทานอะไรมารึยังค่ะ ฉันทำกับข้าวไว้ให้คุณจะทานตอนนี้เลยไหม"

"อืม ดีเลยวันนี้เหนื่อยๆ กินข้าวเสร็จก็จะนอนเลย" น้ำข้าวฟังเขาพูดก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ หันไปจัดอาหารตั้งโต๊ะให้เขา สายตาเข้มมองดูน้ำข้าวที่เดินไปเดินมา เขาเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะสายหน้าไปมาพอมองดีๆ ผู้หญิงคนนี้ก็ดูสวยไม่น้อย ชายหนุ่มคิ้วขมวดก่อนจะได้สติที่เผลอคิดอะไรไปแบบนั้น 

'คิดอะไรของแกว่ะไอ้ชิน' จู่ๆเขาก็หน้าแดงขึ้นมา

"วันนี้มีแบบง่ายๆนะคะ หวังว่าคุณจะทานได้"

"ฉันก็ไม่ได้เรื่องมากเรื่องกินนักหรอก มาสิมากินด้วยกัน" น้ำข้าวก็มาทานพร้อมเขาเพราะเธอก็รอทานพร้อมเขาเช่นกัน

ติ้ง ๆ เสียงข้อความของน้ำข้าวดังขึ้น

"ฝันดีนะ มีอะไรก็บอกพี่ได้พี่รับฟังเสมอ" ใช่โชคส่งข้อความมาหาเธอ น้ำข้าวอ่านก็ยิ้มออกมา ชายหนุ่มที่จ้องดูการกระทำเธออยู่จู่ๆ ก็ไม่พอใจขึ้นมา

"ไม่มีใครบอกหรอ เวลาอยู่บนโต๊ะอาหารอย่าเล่นโทรศัพท์" เขาดุเธอเล็กน้อย

"อืม ขอโทษคะ" เธอตอบสั้นๆ ก่อนจะทำหน้างงงวยไม่น้อยที่จู่ๆ นฤชิตก็ทำหน้าไม่พอใจออกแบบนั้น