"ไม่ได้เป็นใบ้แต่เป็นผัว"
"คุณ!!”
“ครับเมีย!”
พอผมดึงผ้าโพกหัวที่ปิดหน้าผมออกน้ำหวานถึงกับมองผมตาแทบถลนสงสัยดีใจที่เห็นหน้าผมมั้งครับ
"มาทำไม!!"
ผมควรดีใจดีไหมครับที่เมียทักทายแบบนี้แต่ไม่เป็นไรครับวันนี้ผมมาง้ออยากพูดอะไรใส่ผมยอมหมดอ่ะ
"พี่คิดถึง!"
ตอนนี้เหมือนโลกหยุดหมุนครับผมกับน้ำหวานยืนมองหน้ากันต่างคนต่างไม่กระพริบตายืนนิ่งๆจ้องหน้ากันอยู่อย่างนั้น
"กลับไป! ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ"
แล้วน้ำหวานก็พูดประโยคนี้ใส่หน้าผมครับมาถึงก็ไล่กันเลยเหรอวะทูนหัวของพี่
"น้ำหวาน"
ผมพยายามเรียกน้องมันด้วยน้ำเสียงที่อ้อนวอนพร้อมกับมองจ้องตาน้องมันอยู่อย่างนั้น
"ฉันบอกให้ออกไปจากไร่ฉันคุณไม่ได้ยินรึไง!!"
มาถึงนี่แล้วผมไม่กลับไปง่ายๆหรอกครับไม่มีทางไล่ยังไงผมก็ไม่ไปหรอกไล่ให้ตายก็ไม่ไปเรื่องหน้าด้านผมยืนหนึ่ง
"พี่ไม่ไป!"
"อย่ามาหน้าด้านแถวนี้นี่ไม่ใช่บ้านคุณที่จะมาพูดจาหน้ามึนแบบนี้"
"พี่ยอมร
