โรงแรมแห่งหนึ่งในเชียงใหม่
“อ๊า!!...ปวดหัวจังวะ”
ผมขยับตัวพยายามลืมตาตื่นขึ้นมาไม่รู้ว่าตอนนี้กี่โมงกี่ยามแล้วนะครับแต่ที่รู้คือผมหลับไปเป็นวันเพิ่งจะตื่นก็ตอนนี้แหละ ตั้งแต่เกิดมาโดนกระทืบมาหนักกว่านี้ผมยังไม่เคยไข้แดกแบบนี้เลยครับนี่แค่โดนด้ามปืนแม่ยายตบหน้าในคืนที่อากาศหนาวเหน็บผมก็ไข้แดกซะงั้นมีเมียแล้วอ่อนแอจังวะกู พูดถึงเมียไม่รู้ป่านนี้น้ำหวานจะเป็นไงบ้างนะครับจะคิดถึงผมเหมือนที่ผมคิดถึงไหมหรือว่าแม่น้องจะจับน้องมันขังล่ามโซ่ไว้ไม่ให้เจอผมเหมือนในละครน้ำเน่าหลังข่าวแล้วก็ไม่รู้
"สี่โมงเย็นนี่หลับหรือซ้อมตายวะกู"
ผมดูเวลาในมือถือแล้วก็พูดขึ้นมาหนึ่งวันกับอีกสิบกว่าชั่วโมงเกือบสองวันที่นอนดีนะที่ไม่ตายว่าแล้วก็พาร่างของตัวเองลุกไปอาบน้ำก่อนครับวันนี้ผมจะไปหาน้ำหวาน
ครืด ครืด
"ใครส่งอะไรมาวะ"
แล้วในตอนที่ผมกำลังจะลุกไปอาบน้ำเสียงแจ้งเตือนไลน์ผมก็ดังขึ้นแต่ช่างแม่งมันก่อนครับเดี๋
