ตอนที่ 11 รวมพลทำกิจกรรม
1433 คำ
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา
ณ สนามหญ้าของมหา'ลัย มีนักศึกษาใหม่หลายร้อยชีวิตตั้งกลุ่มรวมพล เพื่อเตรียมขึ้นรถบัสที่ทางมหา'ลัยจัดหาให้ สำหรับใช้ในการเดินทางไปทำกิจกรรมนอกสถานที่
ฉันได้ยินมาว่าปีนี้เป็นปีแรกที่ทางมหา'ลัยตั้งกฎใหม่ให้สองคณะทำกิจกรรมร่วมกัน ซึ่งเหตุผลก็เพื่อต้องการกระชับความสัมพันธ์ของรุ่นพี่และรุ่นน้องต่างคณะ จะได้เป็นที่รู้จักกันทั่วถึง
"บังเอิญจังได้ไปกับคณะเฮียด้วย"
ตอนแรกที่รู้ว่าจะได้ไปทำกิจกรรมนอกสถานที่กับคณะวิศวะฉันดีใจมาก เพราะอุ่นใจที่มีเฮียแบล็กไปด้วย ถึงจะมีเพื่อนๆ มากมายแล้ว แต่นั่นแหละ มีเขาอยู่ด้วยย่อมดีกว่า
"อือดีเลยล่ะ หนุ่มๆ หล่อๆ ทั้งนั้นเลย"
ถุงเงินเอาแต่กวาดตามองไปรอบๆ เพราะเธอกำลังดูอะไรที่มันเจริญหูเจริญตา แหงล่ะ พี่ๆ ในคณะเฮียมีแต่หล่อๆ ทั้งนั้น ไหนจะเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามาอีก ขนาดฉันยังเผลอมองไปหลายคนเลย
"เอาล่ะ รถมาแล้วพวกเราเตรียมตัว อย่าลืมเบอร์รถที่พี่แจ้งไปในไลน์นะ ใครขึ้นหมายเลขอะไรอย่าหลงล่ะ"
สัมภาระที่เตรียมมา พวกเราได้เอาไปกองรวมกันไว้เพื่อให้พี่ๆ ได้ขนขึ้นรถ เพราะหน้าที่ของปีหนึ่งมีแค่เดินไปยังหมายเลขรถ ที่รุ่นพี่แจ้งเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว
รถบัสทยอยขับเข้ามาจอดข้างสนาม เท่าที่นับได้น่าจะราวๆ สิบห้าคันเห็นจะได้
ฉันกับเพื่อนเดินไปที่รถบัสหมายเลขสามเพราะมีรายชื่ออยู่ในรถคันนั้น
"น้องเบบี๋ไม่มีชื่อในรถคันนี้นี่คะ"
ทันทีที่ขากำลังจะก้าวขึ้นบันไดเสียงพี่แป๋มก็ดังมาแต่ไกล
"มีค่ะ พี่นุชส่งหมายเลขรถเบอร์สามเข้าที่ไลน์บี๋"
พี่นุชเป็นพี่รหัสฉัน ข้อมูลหรือข่าวสารทุกอย่างเธอจะเป็นคนอัปเดตให้ตลอด รวมถึงเบอร์รถบัสนี่ด้วย
"แป๊บนะพี่เช็กให้ค่ะ"
พี่แป๋มหยิบวอขึ้นมาพูดกับใครสักคนซึ่งก็คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพี่นุช จนสุดท้ายก็ได้ความว่า ฉันและเพื่อนถูกย้ายให้ไปนั่งรถเบอร์สิบห้าซึ่งเป็นคันที่จอดอยู่ท้ายสุด
"พี่ขอโทษน้องๆ ด้วยนะคะ ไอ้นุชมันจัดลำดับผิด"
"ไม่เป็นไรค่ะ นั่งคันไหนก็ได้"
ฉันไม่ใช่คนเรื่องมาก ทุกอย่างมันมีผิดพลาดกันได้ จะนั่งคันไหนก็เหมือนกันเพราะปลายทางก็ที่เดียวกัน
"ไอ้เอก! มาพาน้องๆ ไปรถเบอร์สิบห้าหน่อย"
พี่เอกรีบวิ่งมาทันทีที่พี่แป๋มเอ่ยเรียก
"ไปครับน้องๆ นั่งรถเปิดประทุนพี่ดีกว่าถ้าเดินไปจะขาลาก"
พี่เอกผายมือไปที่รถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้าง ซึ่งพวกเขาเตรียมเอาไว้ขนสัมภาระไปยังรถคันต่างๆ แต่ตอนนี้มันกำลังจะกลายเป็นรถบรรทุกคนสวยอย่างพวกเราแล้ว
ฉันก้าวขึ้นไปนั่งเป็นคนแรกตามด้วยถุงเงินที่ขึ้นมานั่งข้างๆ สีหน้าของเธอดูตื่นเต้นไม่ต่างจากฉันเลย ส่วนดิสนีย์มีสีหน้ากังวล แถมยังไม่ยอมขึ้นมา
ที่จริงฉันไม่เคยนั่งรถแบบนี้หรอก แต่คิดว่ามันคงไม่ต่างจากการที่นั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์ของเฮียในตอนเด็ก แค่ตอนนี้มันมีที่นั่งข้างๆ เพิ่มมาเท่านั้นเอง
"แกขึ้นมาเร็ว"
ฉันเร่งเร้าคนที่ยืนทำท่ากล้าๆ กลัวๆ อยู่ข้างล่าง
"พวกแกไปเถอะ เดี๋ยวฉันเดินไป"
"แต่มันไกลนะครับ เชื่อมือพี่เอกได้ ไม่ทำน้องๆ ตกแน่นอนครับ"
พี่เอกให้คำมั่น ซึ่งถ้าเอาจริงๆ ฉันก็ไม่มั่นใจเท่าไหร่นัก แต่มันก็ยังดีกว่าเดินไปล่ะน่า
"แกมาเร็ว ถ้าช้าคนอื่นจะรอนะ"
คำพูดของฉันคล้ายกับทำให้ดิสนีย์ฉุกคิด เวลาเพียงไม่กี่วินาทีเธอก็ก้าวขาขึ้นมาแล้วนั่งลงตรงข้ามกับฉันและถุงเงิน
"ซิ่งเลยค่าพี่เอก"
เมื่อเห็นว่าเพื่อนพร้อมและตั้งหลักได้แล้วจึงออกคำสั่งกับพลขับด้วยน้ำเสียงสนุกสนาน โดยมีถุงเงินร้องเย่วๆ เป็นแรงสนับสนุนอยู่ข้างๆ ส่วนดิสนีย์นั่งตัวเกร็งสองมือจับราวกั้นไว้แน่น เห็นแล้วสงสารเพื่อนมาก
"จัดให้ครับน้องเบบี๋"
"กรี๊ด!!!"
ทันทีที่พี่เอกบิดคันเร่งตามคำสั่ง ดิสนีย์ก็กรีดร้องออกมาเสียงดังจนแสบแก้วหู ส่วนถุงเงินหัวเราะร่าเพราะชอบใจพร้อมกับเชิดหน้าโต้ลม
ไม่กี่นาทีต่อมา
"ถึงแล้วครับ ปลอดภัยครับคนสวย"
"พี่เอกบิดซิ่งมากเลยค่ะ"
พอลงมายืนบนพื้นฉันก็เอ่ยชมแล้วยกนิ้วโป้งให้
"ไว้ใช้บริการพี่อีกนะครับ"
พูดจบพี่เอกก็บิดคันเร่งหน้าตั้งกลับไปยังจุดเดิม เพราะยังมีสัมภาระอีกมากมายที่ต้องให้ขน
"จะเป็นลม มหา'ลัยตั้งแพงไม่มีรถกอล์ฟรับส่งเลยหรือไง ทำไมต้องหารถแบบนั้นมาใช้ก็ไม่รู้"
ดิสนีย์บ่นๆ แต่คงไม่ได้จริงจังอะไร เพราะเมื่อกี้ที่อยู่บนรถฉันเห็นเธอยิ้มและหัวเราะชอบใจอยู่นะ
"ไม่ชอบ?"
ลองหยั่งเชิงถาม แต่คำตอบที่ได้ก็ทำให้ฉันอมยิ้ม
"ชอบสิ สนุกดี"
"ไว้พวกเราหาอะไรสนุกๆ ทำกันอีกนะ"
ถุงเงินพูดขึ้นอย่างตื่นเต้นแล้วก้าวขึ้นรถไปก่อนใคร แต่เวลาแค่เพียงเสี้ยววินาทีเธอก็เดินกลับลงมา
"ลงมาทำไมอะ" ฉันถาม
"นี่พวกเราเรียนคณะไหนกันแน่เนี่ย"
คำถามของเธอทำให้ฉันขมวดคิ้ว
"ทำไมเหรอ"
"แกขึ้นไปดูเอง"
เพราะความอยากรู้ทำให้ต้องรีบก้าวขึ้นไปดู ทันทีที่เห็นคนบนรถ และพวกเขายังใช้สายตามองมาที่ฉันเป็นตาเดียวกันก็ได้แต่ถอยหลังกลับลงไป
"อะไรอะ"
ดิสนีย์ถามมาฉันก็ได้แต่พยักพเยิดหน้าให้เธอขึ้นไปดูเอง และเธอก็ไม่รีรอรีบขึ้นไปอย่างรวดเร็ว
เธอหายไปนานกว่าฉันกับถุงเงิน เมื่อเดินลงมาสีหน้าก็ยังดูปกติไม่ได้ตกใจอะไร
"ผู้หญิงแปด ที่เหลือผู้ชายหมด"
ที่หายไปนานเธอหายไปนับคน ก็ถือว่าเก็บรายละเอียดได้ดี
"ทั้งหมดนั่นวิศวะไม่ใช่ไง แล้วเราเกี่ยวอะไร"
ถุงเงินทำสีหน้าไม่เข้าใจ ว่าทำไมพวกเราต้องนั่งรวมกับคณะอื่น ทั้งที่ทางฝั่งของคณะฉันก็จัดลำดับที่นั่งให้เป็นอย่างดี แล้วทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้
"น้องๆ ขึ้นรถเลยครับเดี๋ยวรถจะออกแล้ว"
พี่ที่ฉันเคยได้ยินเฮียเรียกว่าโตเดินผ่านมาและออกคำสั่ง นั่นทำให้พวกเราทั้งสามคนรีบก้าวขึ้นรถไปอย่างเลี่ยงไม่ได้เพราะกลัวจะถูกดุ
ทันทีที่เราสามคนขึ้นไปบนรถอีกครั้ง เสียงผิวปากและเสียงโห่แซวจากพี่ๆ ที่นั่งอยู่ท้ายรถก็ดังอื้ออึงจนหนวกหู
"น้องเบบี๋คนสวยมานั่งข้างๆ พี่หยวนดีไหมครับ"
เสียงหนึ่งดังมาจากท้ายรถ นั่นทำให้มีอะไรบางอย่างลอยข้ามหัวฉันไปกระทบศีรษะคนพูดอย่างจัง
"โอ๊ย!!"
เสียงโอดโอยของพี่หยวน ทำเพื่อนของเขาหัวเราะลั่นราวกับเห็นเป็นเรื่องสนุก
"เงียบปากเลยไอ้หยวน"
"จริงจังเหี้ยไรไอ้สัตว์"
"รอพ่อมึงมาค่อยถาม"
คำพูดของพี่โตทำพี่หยวนหุบปากลงในทันที พร้อมกับเสียงโห่แซวของคนที่เหลือก็เงียบตามไปด้วย
ฉันไม่รู้หรอกว่าพวกเขาพูดเรื่องอะไรกัน แต่เมื่อทุกอย่างอยู่ในความสงบพวกฉันก็เลยหาที่นั่ง นั่นก็คือเบาะถัดจากผู้หญิงที่ดิสนีย์นับได้แปดคนถ้วน ซึ่งก็น่าจะเป็นรุ่นเดียวกันกับพวกเรา แบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย อย่างน้อยก็ยังมีเพื่อนผู้หญิงด้วยกัน
"ดีนะพวกเราตัวเล็กเลยนั่งอัดกันได้"
ฉันกับเพื่อนนั่งอัดกันเป็นปลากระป๋องเพราะไม่อยากให้ใครสักคนต้องนั่งคนเดียว จากกรุงเทพฯไปกาญจนบุรีก็คงไม่ไกลเท่าไหร่ ถึงเมื่อยก็คงจะไม่มาก
"ทำไมนั่งอัดกันแบบนั้นล่ะครับ"
พี่ธาราเดินขึ้นมาเห็น อย่าบอกนะว่าเขาก็ไปคันนี้ด้วย
- ผู้เขียน
