“พ่อมาแน่ะ”
“ไม่รอให้พี่ชัชเดินมาถึงก่อนค่อยพูดล่ะคะ” พอเธอประชดจบ ชัชวินก็เดินอาดๆ มาอยู่ตรงหน้าพอดี พร้อมกับอาการหอบหายใจหนักๆ ไม่รู้เหนื่อยหรือโกรธมากกันแน่
“กลับบ้าน”
“กูก็บอกแล้วว่าเดี๋ยวไปส่ง”
“มึงไม่ต้องเสือกไอ้เตช”
“ทีมึงยังเสือกมาวุ่นวายกับกูกับนิลได้เลยนี่หว่า”
“ไอ้ !”
“พอเลยค่ะ พอทั้งคู่ ถ้ามีวางมวยกัน นิลจะไม่พูดกับใครสักคน” ตอนดูซีรีส์แล้วเห็นคนมารุมแย่งนางเอกกัน ก็คิดว่านางเอกคงดีใจอยู่ลึกๆ แหละ ที่เป็นคนสำคัญ
... แต่พอมาเจอกับตัว บอกเลยว่ารำคาญมาก
“นิลจะกลับไปกับไอ้ชัชเหมือนเดิมใช่หรือเปล่า”
“รู้ตัวก็ดี”
เนี่ย มันน่าปวดขมับขนาดไหน เขาสองคนอายุรวมกันอีกไม่ไกลก็จะร้อยแล้ว ยังเอาชนะคะคานกันเป็นเด็กๆ
“นิลก็ต้องให้คุณเตชไปส่งสิคะ ก็เราตกลงกันแล้ว”
เตชพลยิ้มหน้าบานแบบไม่ห่วงหล่อ แม้แต่ตอนที่ห้องพักในโรงแรมทุกที่ของเขาจะถูกจองเต็มหมด ก็ยังไม่ดีใจและภูมิใจขนาดนี้เลย
“จ
