โรงพยาบาล
ห้องฉุกเฉิน
“ไอ้ฟาร์!! ได้ยินกูไหมมึงอย่าหลับนะ”
เสียงคิงที่คอยตบหน้าเรียกฟาร์โรห์ที่เหมือนจะหลับลงทุกทีหน้าตาเนื้อตัวของฟาร์โรห์ตอนนี้ซีดเผือดเพราะเขาสูญเสียเลือดเยอะเกินไปบวกกับการที่เขาฝืนตัวเองจนร่างกายทนพิษบาดแผลที่ถูกแทงไม่ไหว
“เพลงล่ะ เมียกูเป็นไงบ้างวะ”
ฟาโรห์ที่ยังพอจะรู้สึกตัวก็ถามถึงเพลงขวัญด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
“เมียมึงก็อยู่โรงพยาบาลนี่แหละไอ้ลีดูอยู่ มึงอดทนหน่อยนะเว้ยถึงมือหมอแล้ว”
“ไอ้คิง! กูขอบใจมึงมากนะที่มาช่วยกูกับเมีย”
ฟาโรห์บีบมือคิงที่จับมือเขาไว้แล้วพูดออกมา
“กูไม่รับคำขอบใจอะไรของมึงตอนนี้ทั้งนั้นอ่ะ มึงหายก่อนค่อยมาเลี้ยงขอบคุณกู”
“กูแม่งง่วงฉิบหายเลยวะ”
ฟาโรห์พูดประโยคนี้ออกมาแล้วค่อยๆหลับตาลงก่อนที่มือเขาที่จับมือคิงอยู่หล่นลง
“ไอ้ฟาร์มึงตื่นดิวะ!! มึงสู้จนช่วยเมียมึงออกมาได้ขนาดนี้แล้วมึงจะมาตายห่าไม่ได้ ไอ้ฟาร์มึงตื่น”
คิงคอยเรียกดึงสติฟาร
