โรงพยาบาล ห้องฉุกเฉิน “ไอ้ฟาร์!! ได้ยินกูไหมมึงอย่าหลับนะ” เสียงคิงที่คอยตบหน้าเรียกฟาร์โรห์ที่เหมือนจะหลับลงทุกทีหน้าตาเนื้อตัวของฟาร์โรห์ตอนนี้ซีดเผือดเพราะเขาสูญเสียเลือดเยอะเกินไปบวกกับการที่เขาฝืนตัวเองจนร่างกายทนพิษบาดแผลที่ถูกแทงไม่ไหว “เพลงล่ะ เมียกูเป็นไงบ้างวะ” ฟาโรห์ที่ยังพอจะรู้สึกตัวก็ถามถึงเพลงขวัญด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เมียมึงก็อยู่โรงพยาบาลนี่แหละไอ้ลีดูอยู่ มึงอดทนหน่อยนะเว้ยถึงมือหมอแล้ว” “ไอ้คิง! กูขอบใจมึงมากนะที่มาช่วยกูกับเมีย” ฟาโรห์บีบมือคิงที่จับมือเขาไว้แล้วพูดออกมา “กูไม่รับคำขอบใจอะไรของมึงตอนนี้ทั้งนั้นอ่ะ มึงหายก่อนค่อยมาเลี้ยงขอบคุณกู” “กูแม่งง่วงฉิบหายเลยวะ” ฟาโรห์พูดประโยคนี้ออกมาแล้วค่อยๆหลับตาลงก่อนที่มือเขาที่จับมือคิงอยู่หล่นลง “ไอ้ฟาร์มึงตื่นดิวะ!! มึงสู้จนช่วยเมียมึงออกมาได้ขนาดนี้แล้วมึงจะมาตายห่าไม่ได้ ไอ้ฟาร์มึงตื่น” คิงคอยเรียกดึงสติฟาร

