เอาชนะ
1193 คำ
แจ้งขอลาออกจากราชการของทันตแพทย์หญิงนีนลดา วงศ์รวีพร – รอพิจารณา
ทันทีที่สถานะปรากฏบนฐานข้อมูลบุคลากรโรงพยาบาล เสียงซุบซิบก็ดังขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ยังไม่มีใครรู้สาเหตุที่แท้จริง บ้างก็ว่าเป็นเรื่องปกติของแพทย์จบใหม่ที่ทนแรงกดดันในงานไม่ไหว บ้างก็ว่านีนลดาจะไปประจำคลีนิกเอกชน แต่ที่แน่ ๆ มีคนซุบซิบว่าคงไม่อยากทำงานที่เดียวกับแฟนเก่า
หลังจบภารกิจทันตแพทย์อาสานีนลดากลับมาประจำที่แผนกทันตกรรมด้วยใบหน้าแจ่มใสไร้กังวล ใครเห็นก็ว่าเป็นธรรมดาของคนที่กำลังอินเลิฟ ส่วนเจ้าของหัวใจคนปัจจุบันเอาใจใส่ดูแลอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
ฟ้าหลังฝนมีอยู่จริง
แต่ลึก ๆ แล้วมันยังไม่ใช่สิ่งที่ต้องการอยู่ดี
หนึ่งเดือนกว่าที่คบหากับธาวิน นีนลดาก็ยังไม่ลืมความรักครั้งเก่า พอเห็นจักรทัศน์ทำตัวปกติ ไม่มีความทุกข์ร้อนใด ๆ ทำให้รู้สึกอยากเอาชนะมากขึ้นไปอีก
ยิ่งตอนพบหน้าสบตากันที่ร้านกาแฟในโรงพยาบาลแล้ว…มันยิ่งอยากรุกเข้าหาอีกครั้ง
“ไง หนูนาไปลงพื้นที่เหนื่อยมั้ย” แฟนเก่าคนดีคนเดิมไม่มีอะไรเพิ่มเติมเลยสักนิด นีนลดาอึ้งไปชั่วครู่ยังไม่ตอบคำถามหรือสั่งเครื่องดื่มกับบาร์ริสต้า
“ขอคาปูชิโน่ ไม่หวาน นมอัลมอนด์ แก้วใหญ่หนึ่งครับ เอ่อ…หนูนาจะเพิ่มวิปครีมมั้ย”
“เอ่อ…เพิ่มค่ะ ขอจาวาชิพด้วยค่ะ” เธอหันไปสั่งเพิ่มทำให้จักรทัศน์แอบเซอร์ไพรส์น้อย ๆ เพราะอดีตแฟนสาวจะไม่กินของหวานต้นเหตุทำลายเคลือบฟันเป็นอันขาด
“คิดรวมกับของเจย์ไปเลยนะครับ”
“ขอบคุณค่ะพี่เจย์ ไม่เห็นต้องเลี้ยงหนูนาเลย เราก็…ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว”
“มันชินน่ะ แต่เอาเถอะพี่เต็มใจเสมอ”
“งั้นเหรอคะ ถ้าอย่างนี้หนูนาก็ดีใจค่ะ” ร่างเล็กคลายยิ้มนุ่มนวล ช่วงเที่ยงค่อนไปทางบ่ายมีคนทยอยมาใช้บริการอยู่เรื่อย ๆ สักพักมีเด็กกับผู้ใหญ่กลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาแล้วพากันเสียงเจี๊ยวจ๊าวยกใหญ่
เมื่อยังมีเวลาพักอีกครึ่งชั่วโมง ทั้งสองจึงใช้เวลาที่เหลือนั่งเล่นในมุมสงบ ๆ ของคาเฟ่ให้ห่างจากเสียงจอแจสักหน่อย
“หนูนากินช็อคโกแลตตั้งแต่เมื่อไหน” จักรทัศน์ถามขึ้นหลังเห็นนีนลดาตักวิปครีมและจาวาชิพเข้าปาก เธอเล่าว่าหลังจากคืนนั้นกลับไปถึงห้องก็หยิบช็อคโกแลตที่ได้เป็นของฝากมากินจนหมดเกลี้ยงเพื่อประชดชีวิต
คนหนึ่งกรึ๊บเหล้า อีกคนกินของหวาน
ชีวิตมันเศร้า
“ถ้ามันเป็นดาร์กช็อคหรือแบบผสมน้ำตาลน้อย ๆ หน่อยมันก็อร่อยดีนะคะ หนูนาไม่ได้กินมาตั้งนานน่ะ”
“อย่างงั้นเองเหรอเป็นเพราะพี่นี่เอง หนูนาพี่ขอโทษนะ” เขายกกาแฟร้อนขึ้นมาจิบแก้เก้อ แต่ไม่อาจซ่อนความรู้สึกผิดที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงและนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนได้
ทว่าสายน้ำไม่ไหลย้อนคืน เวลาก็หวนกลับมาไม่ได้เช่นกันจึงทำได้เพียงยอมรับความจริงแบบไม่มีข้อแก้ตัว
“อย่าเพิ่งโทษตัวเองสิคะ มันไม่ใช่ความผิดพี่เจย์สักหน่อย” นีนลดาบีบข้อมือหลังมือปลอบใจเบา ๆ แบบเดียวกับที่เคยทำตั้งแต่ยังเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกัน
ด้วยความเคยชิน…นอกจากจักรทัศน์จะไม่ดึงมือออกแล้ว… ยังเผลอหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดวิปครีมที่มุมปากเล็กให้เธออีกต่างหาก
“ปากเลอะหมดแล้ว คราวนี้ทั้งวิปทั้งช็อคเลยนะ”
“ไหนว่าตัดใจแล้ว ทำแบบนี่มันฟีลแฟนนะหมอ” ร่างโปร่งแสงอ้าปากค้าง ขณะสังเกตุการณ์อยู่ห่าง ๆ สุดจะงุนงงกับสิ่งที่ได้เห็นเป็นอย่างมาก นีนลดาทัดปอยผมกับหลังใบหูเผยให้เห็นแก้มที่กลายเป็นสีแดงระเรื่อ
“โอ้! อย่าบอกนะ…อย่าบอกนะว่า…หมอหนูนาอยากรีเทิร์น เฮ้! สาวเธอมีแฟนใหม่แล้วนะ ส่งตาหวานอยู่ได้” แม้อัยยาลิณณ์จะไม่เคยมีแฟนมาก่อน แต่ภาษากายและลางสังหรณ์ของผู้หญิงมักแม่นยำเสมอ
“พี่เจย์เอาใจใส่หนูนา…เหมือนเดิมทุกอย่างเลย” เธอจงใจลากเสียงเพื่อเน้นย้ำช่วงท้ายประโยค
“ถ้าพี่ไม่ช่วยดูให้ เดี๋ยวคนอื่นมาทักหนูนาก็เขินแย่สิ จำไม่ได้เหรอตอนที่หนูนามาที่นี่แรก ๆ พี่ส่งซิกตั้งนานกว่ากว่าเราจะรู้ตัวน่ะ”
“ถ้าอะไร ๆ ระหว่างเรายังคงเดิมจะกลับมาเป็นแบบเดิมเมื่อไหร่ก็ได้ใช่มั้ยคะพี่เจย์” คำถามแนวโยนหินถามทาง แต่ไม่มีสัญญาณตอบรับจากแพทย์หนุ่ม
จักรทัศน์รู้ดีว่านีนลดาต้องการสื่อถึงอะไร
ถ้าอยากรักษาสายสัมพันธ์ฉันท์พี่น้องไว้ควรจะให้คำตอบอย่างไรดี
“ว่าไงคะพี่เจย์…อย่าเงียบดิ” หญิงสาวคลี่ยิ้ม พูดเชิงทีเล่นทีจริง
“เอ่อ…”
แง~แง~แง~แง~
เสียงร้องไห้แหลมสูงดังแทรกขึ้นมา ทุกคนในร้านจับจ้องไปยังแม่เด็กที่พยายามปลอบให้ลูกน้อย แต่เด็กก็ไม่หยุดร้องจนรอบข้างส่งสายตาตำหนิ
หนึ่งในนั้นคือนีนลดาเพราะรู้ว่าฉากต่อไปคืออะไร
จักรทัศน์เองก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปจึงลุกพรวดพราด มือซุกกระเป๋า ก้าวอาด ๆ ไปหยุดตรงหน้าแล้วหยิบบางสิ่งออกมา
มันคือปากกาลูกลื่นที่แค่กดให้มีเสียงซ้ำ ๆ เด็กน้อยหยุดส่งเสียงเหมือนปิดสวิตส์พลางจ้องหน้าหล่อ ๆ ด้วยดวงตาน่าเอ็นดู
“น้องหยุดร้องไม่ใช่เพราะปากกาหรอก แต่เป็นเพราะความหล่อต่างหาก” บาร์ลิสต้าเอ่ยแซว จักรทัศน์ได้แต่ยิ้มแก้เขินแล้วบอกว่าตัวเองแค่ชอบเด็กเท่านั้น
“เชอะ! ตลอดน่ะพี่เจย์ รักเด็กไม่รู้เวล่ำเวลา” คนถูกลืมหน้าบูดบึ้งไม่ได้ดั่งใจ นีนลดาไม่ได้เกลียดเด็ก แต่ไม่ชอบนิสัยรักเด็กทุกที่ทุกเวลาของจักรทัศน์นัก บางครั้งเดินเล่นด้วยกันพอเห็นเด็กแหกปากร้องไห้ก็จะตรงเข้าไปโอ๋ทันที
เมื่อสักครู่เกือบจะต้อนให้จนมุมได้แล้วเชียว
อารมณ์เสีย!
ระหว่างนั้นคนที่นั่งหลบมุมอยู่ไม่ห่างดันเห็นอะไรไม่ชอบมาพากลระหว่างนีนลดากับจักรทัศน์ขึ้นจึงแอบถ่ายภาพแล้วส่งไปให้บางคน
ไม่ถึงนาทีแชทก็ลุกเป็นไฟขึ้นมาทันทีโดยเฉพาะตอนเช็ดปาก
บาดตาบาดใจไม่พอ…บาดเท้าจนอยากกระทืบคนด้วย!
“ไอ้เหี้ยเจย์มึง! เสียดายจริง ๆ กูน่าจะแกล้งเหยียบหน้ามึงซ้ำสักที” งานฟุตบอลประเพณีในอดีต ธาวินจงใจเตะสกัดจักรทัศน์จนเป็นเหตุให้ตัวเองได้ใบแดง
แต่แลกกับความสะใจยังไงก็คุ้ม
- ผู้เขียน
