“ใช่ค่ะ”
เจมีไนน์ยิ้มมุมปากอย่างอ่อนโยน
ก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกแน่น แล้วพาเธอเข้าสู่ห้องนอนที่เปิดรับแสงจันทร์เต็มผืนฟ้า แสงสีเงินจากดวงจันทร์ลอดผ่านผ้าม่านพลิ้วไหวลงมากระทบผิวขาวนวลของหญิงสาวราวกับสาดประกายให้เธอเรืองรองอยู่กลางห้อง
เมื่อวางเธอลงเบา ๆ ที่ปลายเตียง ปรมาก็เบือนหน้าหนีเล็กน้อย แก้มแดงจัด มือเล็กขยุ้มผ้าปูเตียงแน่นราวกับไม่รู้จะหนีไปซ่อนความเขินไว้ที่ไหน
เจมีไนน์ไม่ได้เร่งเร้าเพียงนั่งลงข้างกันอย่างแผ่วเบา มือใหญ่แตะลงบนไหล่บางพร้อมเสียงเรียกที่นุ่มลึกดังขึ้นใกล้หู
“ถิง…”
เสียงทุ้มต่ำเสนาะหู ราวกับท่วงทำนองที่ปลอบประโลมจิตใจเธอให้สงบลง เขาก้มลงจูบหน้าผากของเธอเบา ๆ แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะประคองให้ร่างบางเอนตัวลงนอน
น้ำหนักตัวของเขาทาบลงอย่างนุ่มนวล แผ่นอกอุ่นแนบชิดเหนือร่างบาง มือหนาสองข้างประคองเธอไว้เหมือนของล้ำค่า
ในแววตาของเจมีไนน์ไม่ใช่เพียงแรงปรารถนา แต่
