“ลางานเหรอครับ”
หนุ่มเมืองเหนือผิวขาวราวกับหยกบริสุทธิ์ ใบหน้าละอ่อนกว่าวัยปรากฏร่องรอยผิดหวัง หลังได้คำตอบว่าจอีกฝ่ายลางานอย่างไม่มีกำหนดพอถามถึงเบอร์ติดต่อก็ถูกปฏิเสธเพราะนโยบายความปลอดภัย
“ขอบคุณครับ” ธันวาพยักหน้านอบน้อม
ก่อนเดินออกจากประชาสัมพันธ์เงียบ ๆ แล้วหยุดอยู่ตรงหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ของโถงกลางโรงพยาบาลแล้วถามตัวเองว่า…กำลังทำบ้าอะไรอยู่?
แม้ปากบอกไม่เชื่อเรื่องวิญญาณออกจากร่าง
แต่ก็ตัดสินใจปุบปับมาภูเก็ตด้วยไฟลท์แรกเพื่อมาหาคำตอบเรื่องอัยยาลิณณ์ แถมพอไม่มีอะไรคืบหน้าก็ดันหมดอารมณ์เที่ยว กดจองตั๋วขากลับทันทีอีกต่างหาก
ธันวาเดินทอดน่องอย่างเซ็ง ๆ เข้าไปในคาเฟ่เด้านในโรงพยาบาลหวังให้กลิ่นกาแฟหอมจางช่วยให้หายใจโล่งขึ้นบ้าง
เขาสั่งอเมริกาโน่เย็น แต่อึกแรกกลับขมเกินไปจนไม่รู้ว่าเป็นเพราะบาริสต้าชงแรงหรือเพราะใจไม่ได้อยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรกกันแน่
ขณะที่นั่งเหม่อรอเวลาเช็คอินก็ม
