ตอนที่ 2: เขาหึงฉันเหรอ?
718 คำ
ตอนที่ 2: เขาหึงฉันเหรอ?
รันนั่งอยู่ที่โต๊ะทานข้าวในโรงอาหารของมหาวิทยาลัย รอบตัวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการพูดคุยของเพื่อนๆ ที่กำลังสนุกสนานกับมื้อกลางวัน แต่นั่นกลับทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก วันนี้เป็นวันที่แปลก เพราะตั้งแต่เช้าเธอรู้สึกถึงสายตาบางอย่างที่คอยจับจ้องเธอตลอดเวลา ทุกครั้งที่หันไปมองไปรอบๆ เธอมักจะเจอคินยืนอยู่ไม่ไกล ราวกับเขาจะคอยมองเธออยู่ทุกที่
“รัน! รัน!” เสียงเพื่อนสนิทของรันดังขึ้น
รันหันไปมองและพบว่าคนที่เรียกเธอมาคือโฟร์—เพื่อนที่รู้จักกันตั้งแต่ปีหนึ่ง เขาเป็นคนตลกและเฮฮามาก แต่วันนี้ดูเหมือนเขาจะทำอะไรบางอย่างที่ทำให้รันสงสัย
โฟร์เดินมาหารันพร้อมดอกไม้ในมือ ดอกไม้สีแดงสดที่ดูไม่ค่อยเข้ากับบรรยากาศของโรงอาหารนัก แต่ก็ทำให้รันรู้สึกแปลกใจ
"อะไรของคุณน่ะ?" รันถามอย่างงงๆ
"เอาล่ะ! นี่ไง ดอกไม้ให้กับสาวที่น่ารักที่สุดในคณะ" โฟร์ยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดี
รันยังคงงงงันและรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจนัก "โฟร์... นี่มันอะไรกัน?"
เพื่อนๆ ของรันที่นั่งอยู่ที่โต๊ะใกล้ๆ ก็เริ่มยิ้มและแซว "โอ้โห โฟร์! รันโดนจีบแล้วเหรอ?"
โฟร์ไม่ตอบ แต่กลับยื่นดอกไม้ให้รันอย่างมั่นใจ รันพยายามจะปฏิเสธอย่างสุภาพ แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร เสียงที่ทำให้ทุกคนเงียบก็คือเสียงของคินที่เดินเข้ามาใกล้ๆ
“เดี๋ยว” เสียงของคินดังก้องในหูทุกคนในบริเวณนั้น รันหันไปมองและเห็นคินยืนอยู่ไม่ไกลด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและไม่ยิ้มเหมือนเดิม สายตาของเขากำลังจับจ้องไปที่โฟร์อย่างไม่เป็นมิตร
“พี่คิน?” รันถามด้วยความตกใจ
“หวงมากเหรอคะ?” รันถามออกไปโดยไม่รู้ตัว แต่ก็รู้สึกถึงบรรยากาศที่ไม่คุ้นเคยเลย
โฟร์ยังคงยืนอยู่พร้อมดอกไม้ในมือ แต่สายตาของคินนั้นเหมือนจะทำให้เขาหยุดการกระทำทุกอย่างไปในทันที รันสามารถเห็นได้ชัดเจนว่าเขากำลังแสดงท่าทางไม่พอใจอย่างชัดเจน
“อย่าให้พี่เห็นว่าใครมาจีบรันอีก” คินพูดเสียงต่ำ จนทุกคนที่อยู่ในห้องต้องหยุดทำเสียงทันที
“พี่คิน...” รันพูดพร้อมรู้สึกได้ถึงการยืนอยู่ในจุดที่แปลกประหลาด
โฟร์ที่ยืนอยู่ดูเหมือนจะเริ่มรู้สึกกลัวเมื่อเห็นสายตาของคินที่ดูจริงจังขึ้นไปอีก “เอ่อ... พี่คินครับ ผมแค่หยอกเล่นครับ” โฟร์ยิ้มแหยๆ และยอมวางดอกไม้ลงบนโต๊ะ แต่เขาก็ไม่ได้ขยับออกไปไหน
คินหันไปมองรันด้วยท่าทางที่ค่อนข้างขรึม เขาเดินเข้ามาใกล้และยืนข้างๆ รันอย่างที่เคยทำ รันรู้สึกเหมือนโดนคลุมเครือไปด้วยสายตาของเขา
“พี่คิน! หยุดทำหน้าโหดใส่เพื่อนรันได้ไหมคะ?” รันถามพร้อมยิ้มให้เขา แต่คินกลับไม่ตอบคำถามของเธอ เขายังคงจ้องมองไปที่โฟร์
โฟร์ที่ยืนอยู่ได้แต่เงียบๆ หลีกเลี่ยงสายตาของคินที่เหมือนจะฆ่าเขาได้ในทันที แต่เมื่อเขาพยายามจะหันหลังกลับไป คินก็พูดออกมาอย่างไม่มีความรู้สึก "อย่าให้พี่เห็นว่ามีใครมาจีบรันอีก"
รันหันไปมองคินด้วยความตกใจ "พี่เกี่ยวอะไรด้วยคะ!?"
คินมองรันตรงๆ และพูดออกมาโต้งๆ "ก็เป็นของพี่แล้วไง"
รันแทบจะหยุดหายใจ สายตาของคินเต็มไปด้วยความมั่นใจและไม่อาจปฏิเสธได้ ความรู้สึกในใจของรันตอนนี้เต็มไปด้วยความวุ่นวาย เธอยังไม่รู้ตัวเลยว่าเขาหมายความว่าอย่างไร แต่ที่แน่ๆ คือความรู้สึกของเขาที่มีต่อตัวเธอนั้นเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
“พี่คิน…” รันหันไปมองเขาด้วยความตกใจ และยังไม่ทันได้พูดอะไร คินก็ยิ้มบางๆ ให้กับเธอ
“ไปกันเถอะ” คินพูดและจับมือรันไปอย่างเบามือ ทุกอย่างรอบตัวเหมือนจะหยุดหมุน เมื่อรันรู้สึกถึงมือที่จับของเขา และในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความกดดันที่แผ่ซ่านออกจากเขาอย่างเต็มที่
- ผู้เขียน
