“โอ๊ย”
นับทรายส่งเสียงร้องดังลั่นแต่เช้าตรู่เมื่อร่างกายนั้นตกลงไปกระแทกพื้นที่ด้านล่างด้วยความสูงที่สูงพอสมควรเพราะก่อนหน้านี้เธอนอนอยู่บนร่างหนาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อีกที
ความเจ็บระบมทางร่างกายที่เพิ่งจะเริ่มจางหายไปกลับมาร้าวระบมไปทั้งตัวอีกครั้งอย่างไม่ตั้งใจ
เธอไม่ได้อยากจะตกลงมาแบบนี้หรอกเพราะนอนอยู่ด้านบนก็รู้สึกสบายตัวอยู่พอสมควร แต่ทว่าเพราะความลืมตัวขยับพลิกตัวแรงไปหน่อยก็เลยตกลงมาเจ็บตัวแบบนี้
นึกแล้วก็อยากขึ้นไปทุบคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สักทีให้หายโมโห แทนที่จะมีน้ำใจจับตัวเธอเอาไว้บ้างก็ไม่ทำ ปล่อยให้เธอตกลงมาอย่างหน้าตาเฉย
“สมน้ำหน้า”
ชลธรขยับแผ่นหลังออกจากพนักพิงของเก้าอี้ ชะโงกหน้าลงไปดูหญิงสาวที่กลิ้งตกลงไปด้วยแววตาสมเพช
พร้อมกับยิ้มเยาะเย้ยเธอออกมาอย่างจงใจให้เธอเห็นว่าเขานั้นสะใจมากแค่ไหนที่เธอนั้นตกลงไป
ก็เธอไม่รู้จักนอนให้ดีเอง ที่ก็ตั้งกว้างขวาง แต่ดันดิ้นตกลงไป
