ภาพนั้นอยู่ในสายตาของเมฆาตลอดเวลา ท่าทางเหมือนอยากจะปกป้องเด็กในอ้อมกอดของเมียรักยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองเลือกถูกแล้วที่รักเพียงจันทร์ โดยลืมไม่เลยว่ายิ่งเขาแสดงความรู้สึกที่มีต่อเธอออกมามากเท่าไหร่ มันก็เหมือนจะยิ่งกรีดใจอีกคนมากเท่านั้น
“คุณรักมันมากใช่ไหม!”
รสสุคนธ์ตวาดถามราวกับคนเสียสติ
เธอเกลียดทุกคนที่แย่งคนที่เธอรัก ไม่ว่าจะเป็นพ่อที่หลังจากแม่ของเธอตายท่านก็แต่งงานใหม่ ซ้ำร้ายเมียใหม่ของพ่อก็ยังคลอดลูกชายให้ ซึ่งนั่นดูเหมือนจะสมใจท่านที่ในที่สุดก็ได้มีทายาทไว้สืบสกุลต่างจากเธอที่เป็นลูกสาวที่แม้จะถูกดูแลมาอย่างดีแต่ก็ยังรู้สึกโหยหาความรักอยู่ตลอดเวลา กระทั่งพลาดท่าทำตัวเองตั้งท้อง พ่อของลูกก็ถ่ายเทความรักความห่วงใยไปให้กับลูกจนหมด นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอนึกชังลูกตั้งแต่อยู่ในท้อง เธอเกลียดทุกคนที่แย่งสิ่งดีๆ ไปจากเธอ
“ผมรักเขา! ถ้าคุณจะแค้นใครก็ขอให้คนๆ นั้นเป็นผมเถอะ
