08
ข้าเป็นภรรยาของท่านจะทำอะไรกับข้าก็ย่อมได้
หวงอี้เฉินไม่อาจคิดว่านางเป็นอู๋หนิงเทียนได้อีกต่อไปเพราะใบหน้าของนางตอนนี้คือสวี่ซูเจินสตรีที่เขาเลือกมอบหัวใจให้ตั้งแต่วันแรกที่ได้เห็นหน้ากัน
ริมฝีปากที่ร้อนผ่าวของหวงอี้เฉินประกบริมฝีปากอู๋หนิงเทียน รสจุมพิตที่ต่างคนต่างมอบให้กันอย่างไม่ลดละถูกแสดงออกท่ามกลางแสงจันทราที่สาดส่องลงมากระทบผิวน้ำจนเปล่งประกายระยิบระยับ
ฝ่ามือหนาของหวงอี้เฉินลูบไล้ไปที่ขาอ่อน เรียบเนียน ขาวสว่างแข่งกับแสงจันทราที่สาดส่องลงมา หวงอี้เฉินจุมพิตนางอยู่เนิ่นนานราวกับกลัวว่านางจะหายไปจากเขา
“เจ้าช่างงดงามเหลือเกินซูเจิน ข้าไม่อาจทนไหวอีกต่อไป ข้าไม่คิดว่าจะมีวันนี้ วันที่ข้าได้เข้าเรือนหอกับเจ้า”
“ถ้าอย่างนั้นท่านก็พาเข้าห้องหอสักทีจะได้หรือไม่” อู๋หนิงเทียนเอ่ยขึ้นมาแล้วก็ลุกขึ้นยืนและกำลังจะเดินไปห้องหอแต่หวงอี้เฉินไม่ปล่อยให้นางเดินไป
“เจ้าจะไปที่ใดซูเจิน”
