DADDY l INTRO
1528 คำ
กลางดึกอันแสนสงบและเป็นเวลาที่มีความสุขที่สุดของแฮกเกอร์...
ระหว่างกำลังเคลิ้มๆจะเข้าสู้ห้วงนิทราเสียงประตูห้องก็โดนเคาะรัวๆแบบรุนแรงจนคนที่เพิ่งปิดเปลือกตาไปได้เพียงแค่สิบห้านาทีต้องจำใจลืมตาขึ้นมามองโลกอีกครั้งสายตาคมดุดันหัวขวับไปมองนาฬิกาที่แขวนติดพนักห้องนอนพบว่าเป็นเวลาเกือบตีสามครึ่งแล้วเชียว!! ไอ้บ้าที่ไหนมาเคาะผิดห้องหรือไง? เดี๋ยวพ่อส่งไปนอนในนรกซะนี่!!
ก็อกๆๆๆ
" เคาะหาพ่อมึงเหรอวะ!!! " แฮกเกอร์บ่นออกมาคนเดียวอย่างหงุดหงิดพอตัวก่อนจะเปิดประตูห้องเพื่อดูหน้าคนที่มันมาเยี่ยมเขาตอนตีสามครึ่ง!!!
" ไอ้แฮกค์... " ปรากฏว่าเป็นติณท์เพื่อนสนิท
เรียกว่าเพื่อนตายเลยก็ว่าได้... ไอ้ติณท์กับผมเป็นเพื่อนสนิทกันตอนมัธยมช่วงที่ยังวัยรุ่นถเลถไลไม่เป็นผู้เป็นคนอยู่...ช่วงนั้นรู้สึกว่าเกเรมากจนไม่เป็นอันเรียน พ่อกับแม่เหรอ? ไม่รู้ว่ะผมเกิดมาก็ไม่เคยเจอหน้าใครสักคนมีแค่น้าซูที่คอยเลี้ยงมาแต่ผมก็ยังเสือกเกเรได้ลงคอ...เด็กใจแตกจะว่างั้นก็ได้นะ
ผมกับไอ้ติณท์นิสัยเลวเอาเรื่องพอกันถึงสนิทกันได้ส่วนคนที่ทำให้ผมกลับมาเป็นคนได้ขนาดนี้คือไอ้เฮียนิกซ์...ถ้าวันนั้นเฮียไม่ช่วยผม ผมก็ไม่รู้ว่าตอนนี้จะได้นอนอยู่ห้องกรงที่ไหน...แต่แทนที่เฮียแม่งจะเลี้ยงผมอย่างใจดีกับเถื่อนสัสบรรเลงความเหี้ยใส่ผมไม่ยั้ง จนถึงวันนี้ผมอยู่กับเฮียมาได้นานขนาดนี้ได้ไงผมเองก็ยังไม่รู้ =_=;;
มหัศจรรย์พันล้าน...
เข้าเรื่อง! ไอ้เพื่อนเวรนี่มาทำห่าอะไรตอนตีสาม แล้วนั่น! มึงหอบลูกมาด้วย? ผมได้แต่ตั้งคำถามไว้ในใจเลิกหางคิ้วขึ้นมองไอ้ติณท์กับบุ้งกี๋เมียของมันเดินฉับๆไปนั่งกลางโซฟาห้องนั่งเล่น...
" ลุกลี้ลุกลนเหี้ยอะไรวะ " ผมเอ่ยถามพร้อมทั้งเสยผมที่ปรกหน้าผากขึ้นก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อยืดสีขาวบางๆตัวหนึ่งมาสวมใส่โชว์ท่อนบนต่อหน้าผู้หญิงไม่ดีเท่าไหร่...
" แฮกค์กู... " ไอ้ติณท์พูดเสียงอ่อนมากไม่ค่อยเหมือนมันสักเท่าไหร่นัก...ผมหมุนตัวกลับมามองมันทั้งๆที่ยังใส่เสื้อไม่เสร็จแต่ก็ยอมเดินมานั่งบนโซฟาแม่งทั้งแบบนั้นนั่นแหละจะอึกอักทำเชี่ยไรของมัน...
" พูด "
" กูฝากลูกพีชไว้กับมึงสักพักได้ป่ะวะ " หา? เด็กน้อยในอ้อมอกมึงน่ะนะ! โนว์ๆ ครับ ไม่เด็ดขาด!
" มะ- "
" ขอร้องเหอะว่ะแฮกค์ กูติดพนันบอลที่คาสิโนคุณพลมันให้ลูกน้องมันหากูว่อนกรุงเทพแล้วกูกับกี๋จองตั๋วไปต่างประเทศตอนตี 5 กูไม่รู้จะพึ่งใครแล้วไอ้เหี้ย " ไอ้แฮกค์พูดเสียงจริงจังส่วนเมียมันเอาแต่ร้องไห้ ผมมองหน้ามันสลับกับเด็กที่อายุน่าจะประมาณห้าขวบเท่านั้น
" ติดเท่าไหร่เอาที่กูไปก่อนก็ได้ ไม่เห็นต้องหนีเลยไอ้เหี้ยอีกอย่างกู- "
" สิบห้าล้าน "
" อะไรนะ? "
" สิบห้าล้านแฮกค์...มึงจะเอาเงินจำนวนเท่านั้นมาจากไหนกูขอแค่ช่วยดูแลลูกชายกูหน่อยได้ไหมถ้ากูพร้อมกูจะกลับมารับลูกพีช กูไม่อยากเอาลูกไปลำบาก..และกูเชื่อว่ามึงจะไม่ทำให้ลูกกูลำบาก "
" ฮึก ฮืออออ อึกก แงงงง~ "
ไอ้เหี้ย...
" โอ๋ๆหม้าม๊าอยู่นี่นะคะลูกพีชอย่าร้องนะคะ โอ๋ๆ เอ่เอ๋ ~ " ผมอยู่ในสภาวะที่แดกไม่เข้าคายทิ้งก็ไม่ได้ไอ้เหี้ย! เด็กนั่นหลับไปอีกรอบแล้วและไอ้ติณท์ก็พูดอะไรสารพัดแต่มันไม่ได้เข้าหูผมสักเรื่องเพราะผมยังมองค้างที่เด็กคนนั้นอยู่! ไม่นานนักบุ้งกี๋ส่งน้องมาให้ผมแล้วผมมองเด็กนั่นด้วยความงุนงนก่อนจะเอื้อมมือสั่นๆไปรับลูกเขามาอุ้มไว้
แล้วมึงจะสั่นหาหอกอะไรไอ้แฮกค์ไอ้สัส!
ผมตบตีกับความคิดตัวเองสักพักก่อนจะสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดเพื่อนผู้ชายด้วยกันมันไม่เคยกอดผมสักครั้งตั้งแต่คบกันมาแต่ตอนนี้มันกำลังกอดผมอยู่แล้วผมมั่นใจว่ามันร้องไห้ด้วย
" อึก ขอบคุณนะเว้ยแฮกค์ฝากลูกพีชด้วยนะมึง "
" ดูแลเขาด้วยนะคะ ฮึก "
" คิดซะว่า
ลูกพีชก็เป็นลูกชายของมึงคนหนึ่ง "
10 ปีผ่านไป...
แฮกเกอร์เดินจูงมือเด็กชายน่าตาน่ารักวัย 15 ขวบในชุดมัธยมศึกษามาถึงหน้าโรงเรียนของเด็กน้อย ลูกพีชยิ้มหวานกอดคอคุณพ่อก่อนจะโน้มคอเขาลงมาจุ๊บแก้มซ้าย-ขวา
" น้องพีชเข้าโรงเรียนก่อนนะฮะแด๊ดดี้~ " ทันทีลูกพีชปล่อยแฮกเกอร์ให้เป็นอิสระแด๊ดดี้ของเขาก็สูดอากาศเข้าปอดทันทีหลังจากกลั้นหายใจไปห้าวินาที...
" ครับ ตั้งใจเรียนนะเด็กดีห้ามดื้อ "
" ถ้าลูกพีชไม่ดื้อแด๊ดดี้จะซื้อแฮ็กเกอร์ใช่ลูกพีชกินเยอะๆใช่มั้ย~ " แฮกเกอร์มันชื่อของเขาต่างหากเว้ยลูกไอ้ติณท์นี่! บอกกี่ครั้งแล้วว่าไอ้ขนมปังกรอบนั่นมันชื่อว่า..
" แคร็กเกอร์ต่างหาก "
" ฮะ.. แฮ็กเกอร์! "
" แคร็กอ่ะแคร็ก! ไม่ใช่แฮกค์ "
" แล้วแฮกค์กินไม่ได้เหรอครับ? " ลูกพีชวัยเอ๊าะยืนเอียงคองุนงงด้วยความสงสัยมันจะต่างกันตรงไหนกับอีแค่แคร็กกับแฮร็กมันก็เหมือนๆกันนั่นแหละน่า...ทำไมแด๊ดดี้ต้องทำให้มันดูเป็นเรื่องใหญ่ด้วยเนี้ย...
" แฮกค์...กินไม่ได้ครับ "
" ทำไมครับ? "
" ไว้โตกว่านี้แล้วเราลองมาคุยเรื่อง 'กินแฮกค์' กันใหม่นะครับตอนนี้หนูต้องเข้าเรียนแล้วคนเก่ง " ฝ่ามือหนาเต็มไปด้วยเส้นเลือดในแบบฉบับของผู้ชายเอื้อมไปลูบผมสีดำสนิทของลูกชายตัวเอง?อย่างอ่อนโยน ลูกพีชยิ้มหวานละลายใจส่งมาก่อนจะโดนเพื่อนวัยเดียวกันมาลากเข้าโรงเรียนไป ท่านกลางความหงุดหงิดของคุณพ่อจำเป็น...
" แล้วมึงจะหงุดหงิดทำเหี้ยไรไอ้แฮกค์ ประสาทขึ้นทุกวันแล้วมึง "
แฮกเกอร์คุยกับตัวเอง...ก่อนจะเดินกลับไปที่รถยนต์ของตัวเองมุ่งตรงไปเคลียร้านให้สะอาดเงาวับให้ทันบ่ายโมง...ไม่อย่างนั้นมีหวังไอ้เฮียเถื่อนแดกหัวเขาแทนข้าวกลางวันแน่ๆ
14.00 น.
ร่างสูงโปร่งผมสีดำสนิทถูกมัดรวบไว้กลางหัวในมาดผู้ชายเซอร์เดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามาท่าทางเถื่อนๆเตะนู่นเตะนี่ไปเรื่อยไม่ต้องหันไปมองขนาดนั้นแฮกเกอร์ก็รู้เลยว่ามันเป็นใคร...
เจ้านายเขาเอง...
" หวัดดีครับเฮีย "
" อ้าว ไอ้แฮกค์วันนี้ไม่ไปรับลูกเหรอวะ " มาถึงก็แขวะกูเลยนะไอ้เฮียเหี้ยนี่... ผมไม่ตอบได้แต่ยกด้ามไม้กวาดขึ้นมาก่อนจะชี้หัวไม้ไปทางหน้าเฮียมันเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเป็นเชิงถามมันว่า มึงจะเอาไง?
" แหม ไอ้ควายเดี๋ยวนี้มีขู่กูด้วยน้าาสัส..ใช่สิเฮียนิกซ์ไม่สำคัญกับแฮกค์เหมือนเมื่อก่อนแล้วนี่ตอนมึงอายุ18-19นะมึงอ้อนกูเป็นลูกหมาเลยเฮียคร้าบอย่างนั้นเฮียฮะอย่าง นะ เน้!! ไอ้สัสแฮกค์เจ็บว้อยยยย "
" เจ๊จะมาบ้างป่ะเนี่ยหรือวันๆเอาแต่ทำงาน " หลังจากสงบศึกกันชั่วคราวผมก็เปิดประตูเอากาแฟดำมาให้เฮียนิกซ์มันที่ห้องทำงานพลางเอ่ยถามถึงเมียของเฮียมันไปด้วย..ตอนนี้เป็นว่าที่คุณหมอสวยฉิบหายด้วยครับ
" กี้มันติดเข้าเวรนานๆทีหยุดแล้วมึงเสือกมาถามถึงเมียกูทำค*ยไรวะ? เอาเวลาไปเสือกเรื่องลูกมึงนู่น "
" เมื่อไหร่เฮียมึงจะเลิกหึงกูกับหมอวิสกี้วะฮะเจ๊ปากหนักแบบนั้นกูจะเอามามะกอกอะไร! " ผมตอกกลับเฮียไปพร้อมกับไหวไหล่ไปด้วยเฮียสำลักกาแฟก่อนจะถลึงตาแทบหลุดใส่ผมอีก
" มึงด่าไอ้กี้ปากหมาเหรอเดี๋ยวกูจะฟ้องเมียกูให้มาจัดมึงให้ถึงที่! "
" วุ้ย กลัวเมียเหรอวะ ไหนบอกเมียไหว้เช้ากราบเย็นไงโครตโม้เลย "
" คุก คุก คุก~ " ผมเหลือบหางตากลับไปอีกครั้งทั้งๆที่อีกก้าวจะถึงบานประตูห้องทำงานเฮียนิกซ์อยู่แล้ว
" คุกเหี้ยไร!! "
" มึงหัวร้อนทำไมเนี่ยกูแค่ไอเฉยๆ "
" สัสเฮียนิกซ์ ฟัค! " ผมกรีดนิ้วกลางส่งให้มันไปที วินาทีนี้เรียกมันไปเหอะไม่ต้องเคารงเคารพแม่งแล้ว! เสียงไอบ้านพ่องมึงเรอะ คุก!!!!
- ผู้เขียน
