จากที่คิดว่าจะไปค้างบ้านแม่แค่คืนเดียวแล้วกลับ แต่สุดท้ายวิวาห์ก็เลือกจะกลับมาในช่วงเย็นของวันอาทิตย์แทน และการกลับมาเห็นรถของอัครบดินทร์จอดอยู่มันก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีใจอะไรเลย เพราะเขามีเวลาสองวันสองคืนในการทำอะไรต่ออะไรก็ได้
วิวาห์หลับตาลงอย่างตำหนิตัวเองที่มักจะหวนนึกคิดเรื่องของเขาว่าจะทำอะไรกับใครยังไงแบบที่ปกติก็ไม่ค่อยได้สนใจเลยสักนิด
แต่ที่ไม่ได้สนใจเพราะไม่มีสิ่งกระตุ้นหรือแค่เพราะตอนแรกไม่ได้รู้สึกอะไรนั่นก็ไม่มีใครรู้ได้
“กลับมาแล้วเหรอ” อัครบดินทร์ทักขึ้นด้วยใบหน้าราบเรียบเหมือนเดิมเมื่อเห็นวิวาห์เดินเข้ามาในบ้าน
“ค่ะ” เธอตอบกลับสั้นๆ นิ่งๆ ก่อนจะตรงไปยังบันไดเพื่อขึ้นห้องพักไป
หยุดสองวันแต่ทำไมกลับรู้สึกเหนื่อยกว่าทำงานทั้งอาทิตย์ซะอีก
อัครบดินทร์ไม่ได้ตามเธอขึ้นไปและนั่นก็ทำให้วิวาห์เลือกจะทิ้งตัวนอนบนเตียงเหม่อมองฝ้าของห้องนอนพร้อมกับภายในหัวที่เหมือนน้ำวนที่มีอะไ
