วันเสาร์ต่อมาคือวันที่แวนนัดถ่ายรูปคอสเพลย์ชุดสุดท้าย แต่อมลรัตน์ต้องกลับบ้านตั้งแต่เย็นวันศุกร์ เพราะถูกที่บ้านเรียกตัวกลับไปคุยเรื่องการจัดสรรที่ดินมรดก ตอนเช้าตรู่แพรววดีจึงโทร.หากันต์เพื่อจะชวนเขาไปเป็นเพื่อนแทน
“ว่าไงครับน้องแพรว ทำไมตื่นแต่เช้าจัง หมอกำลังจะโทร.หาอยู่พอดี” เสียงทุ้มอบอุ่นตอบกลับมาตามสาย ทำให้ความคิดถึงโหยหาที่ซ่อนอยู่ในหัวใจดวงน้อยลุกฮือขึ้นทันที เพราะไม่ได้เจอกันเกือบสองอาทิตย์แล้ว
“ถ้าไม่มีอะไรโทร.หาไม่ได้เหรอคะ” เสียงหวานตอบกลับแบบงอนนิดๆ
“โทร.ได้สิครับ หมอแค่อยากได้ยินน้องแพรวบอกว่าคิดถึงหมอ”
“แล้วหมอล่ะคะคิดถึงแพรวมั้ย”
“คิดถึง…มาก”
คำตอบที่เน้นคำหลังเช่นนั้นทำให้หัวใจหวามไหวระคนอุ่นซ่าน ยิ่งนานวันก็ยิ่งรู้ตัวว่าคนที่กำลังคุยตอบโต้อยู่มีความหมายลึกซึ้งกับตัวเองแค่ไหน
“แพรวก็คิดถึงหมอเหมือนกัน วันนี้หมอว่างมั้ยคะ”
“หมอว่างช่วงเช้าถึงสิบโมง แล้วหลังจากนั้น
