CHAPTER THIRTEEN
492 คำ
อรุณสวัสดิ์ ทอร์ค” จอร์เจียนาทักทายทอร์ค เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะมองเธอ เขาเลิกคิ้วที่มองมาที่เขาจนทั่ว ลุกไปปีนเขาแล้วก็สะพายเป้ แม้ว่าหน้าตาจะมืดลงเมื่อนึกขึ้นได้ แผนของเขา ดูเหมือนว่าจะเผาผลาญทุกส่วนของร่างกายที่ดวงตาของเขาผ่านไป
เมื่อก่อนใช่ แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว” เขาตอบ เขาหัวเราะ เขาวางแผนจะอยู่คนเดียวในห้องนั่งเล่นจริงๆ เพราะเขาอยากรู้ปฏิกิริยาของเขาเมื่อเห็นเขาขึ้นไปบนภูเขากับเขา เขาไม่รู้ว่าเขาเป็นเช่นนั้น เบื่อเมื่อไม่ได้มาที่ซาน เฟลิเป พวกเขาพบกันที่เชิงเขา
ชายต่างชาติสามคน ผู้หญิงสองคน บูบอย แกสตัน เรนัลด์ และทอร์กจะปีนขึ้นไปบนภูเขา สถานที่นี้ไม่ใช่ภูเขาจริงๆ ตามคำแนะนำของพวกเขา สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงหินที่ปกคลุมไปด้วยต้นไม้และต้นไม้เขียวชอุ่ม ในแง่ของความกว้างและความสูงนั้นเกือบจะเหมือนภูเขาที่นั่น อีกด้านเป็นทะเลที่มีหาดทรายขาวละเอียด พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นตั้งแต่เริ่มขึ้น
นอกจากไฟฉายสำหรับงานหนักที่ไกด์นำทางแล้ว พวกเขายังมีไฟฉายของตัวเองอีกด้วย ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ต้องดิ้นรนมากในความมืด ทางเดินก็ทำด้วยหินเพื่อไม่ให้ลื่นไถล ตามที่คาดไว้ เขาเป็นเหมือนสิ่งมีชีวิตที่ต้องสาปหาก Torque หลีกเลี่ยงเขา มันอยู่ข้างหน้ากับ Renald และ Gaston ในขณะที่เขาเป็นรอง Buboy อยู่เบื้องหลังเขาที่ไม่เคยล้มเหลวในการสนับสนุนเขาและถามว่าเขาเป็นอย่างไร ต่อมาพวกเขาก็มาถึงที่ราบ ไม่กี่นาทีต่อมา พวกเขาก็เห็นปากถ้ำพาโมโซ ที่นั่นพวกเขาพบนักท่องเที่ยวอีกกลุ่มหนึ่ง ขณะที่ไกด์ของทั้งสองกลุ่มกำลังพูดคุยและอธิบายระบบการเข้าถ้ำ เขาก็นั่งลงข้างๆ ทอร์ค Renald ได้ประกาศว่าพวกเขาจะตามเขาและ Gaston เข้าไปในถ้ำ เขาเชื่อฟังทันทีและเนื่องจากแรงบิดอยู่ถัดจากเขาและอุโมงค์ก็แคบ เขาไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากติดตามเขา แม้ว่าเขาจะรังเกียจเขา แต่เขาก็ยังกลายเป็นสุภาพบุรุษ เตือนไว้ตรงนี้ สนับสนุนที่นั่น แม้ในความมืดมิด เขามองเห็นความหน้าบูดบึ้งของมันได้ เขาใช้ประโยชน์จากสิ่งนั้นเพื่อยึดไว้ เขารู้สึกสบายใจเมื่อเขาปล่อยสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นการถอนหายใจเครียดอย่างหงุดหงิด ภาษากายดูเหมือนเป็นอาวุธที่มีประสิทธิภาพมากกว่าเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ 27 เขามัวแต่คิดว่าจะทรมานเขาอย่างไรเมื่อได้ยินเสียงหอบของคนที่อยู่กับเขาพร้อมกับคนที่อยู่ข้างหน้าหยุด เขายังมองไปข้างหน้าพวกเขาและเหมือนกับคนอื่น ๆ ที่เขาสูดดม
- ผู้เขียน
