CHAPTER FIFTEEN
457 คำ
เขาในที่เกิดเหตุที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจ คริสตัลขัดเงาด้วยรังสีของดวงอาทิตย์ที่มาจากรอยแยกของหินสูงที่เปิดเผยแก่พวกเขา ในนิตยสารมีหินรูปร่างแบบนั้นอยู่มากมาย แต่เขารู้สึกแปลกเมื่อสังเกตอย่างใกล้ชิด "น่ารัก."
"อัศจรรย์."
"มหัศจรรย์..."
คำพูดของเพื่อนไม่เพียงพอที่จะบรรยายฉากนั้น เขาดูอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะขยับตัวในที่สุด แต่เขาก็ไม่ได้สนใจมันมากนัก เขายังคงลื่นไถล เนื่องจากเขาเป็นอัมพาต เขาจึงไม่พูดอะไรเกี่ยวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับเขา เขาเพิ่งรู้ว่ามีแขนที่แข็งแรงติดอยู่ข้างหลังเขา “บัดซบ คุณกำลังทำอะไร ระวัง ตกลงไหม” ทอร์คกระซิบกับเธอ เธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขาที่แก้มของเธอก่อนจะดึงเขาออกจากเธอ เธอหลับตาครู่หนึ่งแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ มันมีกลิ่นเหมือนอากาศบริสุทธิ์และน้ำค้างยามเช้า “ขอบคุณครับ” เขาละเลยคำขอบคุณและเดินจากเธอไปอย่างรวดเร็ว เธอแค่ส่ายหัว มันยิ่งเข้าใจยากกว่าเมื่อวาน ได้ถ่ายรูปก่อนจะมุ่งหน้าไปสุดถ้ำ ดวงอาทิตย์ขึ้นและมีแสงส่องผ่านรู
มีหน้าต่างที่ปลายมหาสมุทร
มีถนนลงไปที่ชายหาดด้วย เขาพักอยู่ครู่หนึ่งและมองดูทั้งสองกลุ่มเดินไปตามถนนหิน เขากลั้นหายใจอยู่อย่างนั้นเมื่อเห็นชาวต่างชาติคนหนึ่ง “เราจะไปที่นั่นและออกมาที่พลาซ่าและโบสถ์” ไกด์ชี้ไปที่ปลายหาดเตือน “นี่เป็นพื้นที่คุ้มครอง เราจึงไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้นาน” ฝูงชนตามมา แต่เขามาสาย ตามที่คาดไว้ Jag ก็ทำเช่นเดียวกัน
"ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่?" เขาถามด้วยความโกรธ พวกเขาซ่อนตัวอยู่หลังโขดหิน Jag ถอดหมวกและแว่นตาของชาวประมงที่เขาสวมอยู่ ผมสีเหลืองยาวและตาสีฟ้าเข้ม “จอร์เจียนา มากับฉัน ที่นี่มันอันตราย” "อะไร?" “ลูกค้าของแฟรงค์ต้องการให้ทีมหายไป นั่นหมายความว่าเราทั้งคู่” เขารู้สึกว่าเลือดแห้งไปทั้งตัว “อะไรนะ ทำไมเขาถึงทำอย่างนั้น” “คุณพูดถูก แฟรงค์ได้รับเงินทั้งหมด เขาหลอกลูกค้า แต่เนื่องจากเขาอยู่ในคุก พวกเขากำลังตามเรามา” ก่อนที่เขาจะเข้าร่วมกลุ่มของแฟรงค์ พวกเขาเป็นที่รู้จักในโลกแห่งความเศร้าโศกแล้ว มักมีคนจ้างนักต้มตุ๋นหลอกล่อคนอื่น ส่วนใหญ่เป็นนักธุรกิจที่ต้องการกำจัดคู่แข่งทางธุรกิจหรือกำลังแก้แค้น
นั่นเป็นวิธีที่งานสุดท้ายของพวกเขาคือเพื่อ
หลอกลวงนักธุรกิจ
- ผู้เขียน
