9
1256 คำ
“ยัยเมรี นี่เธอทำบ้าอะไรลงไป” มือน้อยๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงจนมิด คิดหาวิธีพาตัวเองออกไปจากห้องนี้เนียนๆก่อนที่คนในห้องน้ำจะออกมาเห็นให้อับอายซ้ำสอง ทว่าเมรีทำได้แค่คิด เมื่อเสียงฝักบัวในห้องน้ำเงียบสนิทลง “ตายแล้ว ทำยังไงดี” หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามดังสนั่นยิ่งกว่าระฆังวัดที่เคยได้ยินเสียอีก
“ตื่นแล้วก็ออกมาเถอะ” น้ำเสียงทุ้มเย็นเยือกเรียกคนมาเยือนให้ลุกจากเตียงนอน เขาจับสังเกตได้ว่าคนใต้ผ้าห่มตื่นนอนแล้ว “จะลุกขึ้นมาดีๆ หรือต้องให้พี่ลงไปปลุกที่เตียง” อคิณย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเมรียังไม่ยอมขยับ
ฝ่ามือเล็กดึงผ้าห่มหนาลงช้าๆ มองร่างใหญ่กำยำยืนตระหง่านเปลือยท่อนบนเปียกชื้นส่วนท่อนล่างมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวปิดไว้อย่างหมิ่นเหม่ เพราะเพิ่งชำระร่างกายจากกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ติดตัวมาทั้งคืนรวมถึงกลิ่นความรักที่เขาและเธอมอบให้กันเมื่อคืน เมรีได้แต่นิ่งเงียบตีสีหน้าไม่ถูก ไม่รู้จะพูดอะไรกับเขาดี ทั้งที่ในใจอยากตะโกนออกไปดังๆ ว่า
“อายโว้ย”
“พี่ควรเรียกเธอว่า เมรีขี้เมา หรือเมรีขี้เอาดี”
“หยาบคาย” ใบหน้าของหญิงสาวแดงก่ำด้วยความโมโห อยากจะลุกไปตีคนปากเสียสักที แต่ติดตรงที่เธอโป๊อยู่
“ช่วยหยิบเสื้อผ้าให้ทีค่ะ รีจะกลับแล้ว” เมรีตีสีหน้าปั้นปึ่งใส่อคิณที่ยืนสะบัดผมอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร ร่างสูงโปร่งก้มลงเก็บชุดเกาะอกที่เขาเป็นคนโยนลงพื้นโยนคืนให้เจ้าของ
“จะใส่ชุดแบบนี้กลับจริงๆ เหรอ เดี๋ยวก็ไม่ถึงหออีกหรอก เธอคงไม่อยากได้เพิ่มเร็วเกินไป” เสียงทุ้มต่ำถามอย่างไม่สบอารมณ์ ผ่านไปแค่คืนเดียวอคิณก็แสดงความเป็นเจ้าของเธอแล้ว นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องมองจริงจังจนเมรีขาดความมั่นใจ
“แล้วจะให้รีใส่อะไรกลับคะ” หญิงสาวเปล่งเสียงเล็กๆ ถามคนตัวใหญ่ เพราะตอนมามีแค่ชุดเดียว
“ลุกไปอาบน้ำ เรื่องเสื้อผ้าเดี๋ยวพี่จัดการให้เอง” อคิณแกล้งถอดผ้าขนหนูผืนเดียวที่มีโยนให้เมรีก่อนจะเดินหันหลังโชว์บั้นท้ายเปลือยเปล่าเข้าห้องแต่งตัวไป เมรีรีบดึงผ้าห่มมาคลุมโปงอีกครั้ง ส่งเสียงกรีดร้องดังลั่นในลำคอเมื่อเห็นผู้ชายโชว์ร่างเปลือยต่อหน้าต่อตาตอนยังมีสติดี
“คนบ้า หน้าไม่มียางอาย”
“นี่ฉันทำบาปอะไรไว้ถึงต้องมาเจอผู้ชายโหดหื่นทุกนาทีแบบนี้ด้วย นี่เขาเป็นตำรวจจริงหรือเปล่าเนี่ย” เมรีชักเริ่มสงสัยพฤติกรรมของคนที่บอกว่าเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์เสียแล้ว เธอหอบร่างเปลือยเปล่าลากผ้าห่มวิ่งเข้าห้องน้ำไปก่อนที่อคิณจะกลับออกมาเจอเธออีกครั้ง
หญิงสาวหายไปนานเกินไปจนสารวัตรหนุ่มมองนาฬิกาข้อมือราคาแพงอยู่หลายครั้ง ทว่าสาวเจ้าก็ยังไม่ยอมออกมาจากห้องน้ำ
“รี...อาบน้ำเสร็จหรือยัง จะแช่น้ำให้ตัวเปื่อยเลยหรือไง พี่เอาเสื้อผ้ามาให้” เสียงเจ้าของห้องร้องเรียกอยู่หน้าห้องน้ำ เมรีแง้มประตูเปิดออกพอให้มีช่องที่สามารถยื่นแค่มือออกมารับเสื้อผ้าที่อคิณเตรียมมาให้ เธอกำลังนอนแช่น้ำทำใจกับสิ่งที่เกิด ถึงเธอจะดูง่ายแต่ไม่เคยง่ายเลยสักครั้ง สุดท้ายกลับต้องเสียพรหมจรรย์ไปอย่างง่ายดาย ให้กับคนที่เคยตะโกนใส่หน้าปาวๆ ว่าไม่คิดจะเอาเด็กอย่างเธอเป็นเมีย
ทันใดนั้น ฝ่ามือใหญ่ก็ผลักบานประตูเปิดกว้างออก “พี่คินจะทำอะไรรีคะ” ฝ่ามือเล็กเกาะกุมผ้าขนหนูที่ห่มร่างไว้แน่น
อคิณยกยิ้มกรุ้มกริ่ม ดวงตาปลาบคมจ้องไปที่รูปร่างสวยใหม่สดที่เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าจะได้ชิมเป็นคนแรก แค่มองหุ่นน่าฟัดของเด็กแก่แดดในอดีตที่กลายเป็นสาวสวยจัดในวันนี้ แก่นกลางกายของเขามันก็แข็งขึงดีดดันเป้ากางเกงออกมาจนเป็นรูปทรงทั้งที่เพิ่งผ่านเรื่องนั้นมาเมื่อคืน
‘เขากำลังอยากกินเด็กนี่อีกแล้ว’
เมื่ออคิณเห็นดวงตาคู่หวานที่ถลึงขึ้นกำลังจดจ้องอย่างรู้ทันความคิดเขามาอยู่ที่กลางกายของเขาก็ยิ้มกว้าง มือหนารวบร่างบางเข้าไปกอดแนบอก ทว่าแขนกำยำกอดแน่นไปหน่อยพาเอาหญิงสาวหน้าแดงหวีดร้องลั่นเมื่อสัดส่วนใหญ่โตนั้นกำลังเบียดชิดกับบริเวณนั้นที่ถูกเขารังแกมาค่อนคืน ความแข็งร้อนจัดกำลังเบียดเสียดสีจนเมรีรีบผละออกจากอกแกร่ง
“ถอยไปค่ะ” เธอทำราวกับขยะแขยงเขาทั้งที่เมื่อคืนทำเป็นเก่ง แต่สุดท้ายก็ถูกเขาปราบจนหมดแรง ยิ่งเธอดิ้นเจ้าอคิณน้อยของเขามันก็ยิ่งสนุก ถึงได้ขยายอวดตัวจนตอนนี้ปวดตุบๆ อยากจะเข้าไปทักทายในกายสาวอีกครั้ง
“จะดิ้นหนีทำไม เมื่อคืนรียังดิ้นสู้พี่อยู่เลย”
“ก็ตอนนี้รีไม่ได้เมา”
“ไม่ได้เมาก็เอากันได้”
“พี่คินพูดอะไรไม่อายเลย”
“จะอายพี่ทำไม เพราะยังไงพี่ก็เห็นหมดแล้ว ไม่ได้เห็นเฉยๆ ด้วย แต่...” สายตาเจ้าเล่ห์ยกมุมปากยิ้มเยาะพูดจากระเซ้าเย้าแหย่คนตัวเล็กที่กำลังถอยเท้าจนหมดทางหนีเมื่อหลังชนเข้ากับขอบอ่างล้างหน้า
“พี่อคิณออกไปก่อนได้ไหมคะ รีแต่งตัวไม่สะดวก” เมรีก้มหน้างุดไม่กล้าสบตา อคิณก้าวเท้าประชิดร่างคนตรงหน้า แล้วยกร่างบางขึ้นบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าสไตล์ลอฟต์ที่ดูดิบเถื่อนเปิดเผยเหมือนเขานี่แหละ ดวงตาดุดันจดจ้องผู้หญิงของเขา ใช่เธอเป็นของเขา อคิณเป็นคนหวงของ ยิ่งนึกถึงความหวานไปทั้งตัว และทุกซอกทุกมุมที่เขาได้สัมผัสเมื่อคืน ยิ่งรู้สึกหึงหวงขึ้นมา จึงเอ่ยเสียงขรึมแบบที่เคยชินกับการสั่งลูกน้อง
“ต่อไปนี้พี่ขอสั่งห้ามไม่ให้ใส่ชุดแบบนี้อีกเข้าใจไหม” ฝ่ามือใหญ่กำชุดเกาะอกไว้ในมือแน่นก่อนจะยื่นเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ให้หญิงสาวใส่แทนชุดเดิม “แต่งตัวเสร็จแล้วรีบออกมา พี่มีเรื่องจะคุยด้วย” แต่ก็ไม่วายมองมาอย่างเจ้าเล่ห์อีกครั้ง
“แต่ถ้ารีแต่งตัวช้า ถ่วงเวลา พี่จะคิดว่ารีอยากให้พี่ช่วยรื้อฟื้นเรื่องเมื่อคืนว่าเราทำอะไรกันบ้าง เผื่อเมื่อคืนรีเมาแล้วจะจำข้ามๆ ไปบ้าง พี่จะได้ทวนให้ใหม่”
คิ้วสวยย่นยู่ชนกันแล้วรีบบอก “พอค่ะ พอพี่คิน หยุดพูดได้แล้วค่ะ” พอสร่างเมา แอลกอฮอล์จางหาย ความอายก็มาเยือน หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามไปหมด เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่คนตัวโตตรงหน้าชิมเธออย่างหื่นกระหายราวกับว่าสารวัตรหนุ่มไม่มีผู้หญิงตกถึงท้องมาเป็นเวลานาน
- ผู้เขียน
