EP 02 คนรับใช้
839 คำ
แก้วตา
หลังจากที่ลูกน้องคนสนิทออกไปแล้วเขาจึงเดินมาที่โต๊ะทำงาน แล้วหยุดมองซองกระดาษที่น้ำตาลที่ถูกวางเอาไว้โดยลูกน้องคนสนิทก่อนหน้านี้ มือใหญ่ชักออกจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะหยิบซองกระดาษขึ้นมาแล้วเปิดดูรูปภาพนับสิบใบที่อยู่ข้างใน
สาวน้อยวัยสิบแปดปีเศษในตอนนี้เธอได้เติบโตขึ้นจากเมื่อก่อนมาก จนกลายเป็นสาวเต็มตัวแล้ว ใบหน้าหวานรูปไข่ ริมฝีปากเล็กรูปกระจับสีระเรื่อ ดวงตาสีน้ำตาลฉายแววสดใส คิ้วเรียวโก่งสวยดังคันสร ทุกสิ่งทุกอย่างในร่างกายนั้นช่างเหมือนฟ้าใสมารดาของเธอไม่มีผิดเพี้ยน ไม่ว่าทั้งรูปร่างหรือสีผิวที่ขาวปานหยวกกล้วย
ณัชชาได้ส่งอีเมล์มาถึงเขาเมื่อสองเดือนก่อน เธอขอปฏิเสธการรับเงินค่าใช้จ่ายและเลี้ยงดูที่เขาส่งให้ในทุกๆเดือน และเธอยังได้บอกอีก ว่าจะทำงานและหาเงินทั้งหมดมาคืนให้กับเขา ตฤณแอบนึกขำเงินตั้งมากมายขนาดนั้น เด็กที่เรียนจบแค่ชั้นมัธยมและเงินเดือนก็แสนน้อยนิด จะสามารถหาเงินทั้งหมดมาคืนได้อย่างไรไหว ต่อให้เธอทำงานทั้งชีวิตก็คงเอาเงินมาใช้เขาไม่หมด
ตอนค่ำของวันโสภายืนรอลูกสาวอยู่ที่หน้าบ้านด้วยความกังวลใจ เวลาล่วงเลยมานานนับหนึ่งชั่วโมง ก่อนจะเห็นรถเก๋งคันสีขาวเคลื่อนเข้ามาจอด ประตูฝั่งซ้ายเปิดออกแล้วตามลงมาด้วยร่างของแก้วตาในชุดนักศึกษา
"แล้วเจอกันใหม่นะที่รัก จุ๊บๆ" เธอยืนส่งจูบให้กับชายหนุ่มรุ่นพี่สุดหล่อที่เป็นถึงเดือนคณะนิเทศศาสตร์ ก่อนจะหันหลังกลับหวังจะเดินเข้าบ้าน แต่ก็ต้องตกใจจนเกือบจะหงายหลังเมื่อเจอเข้ากับมารดาอย่างจัง
"โอ้ยแม่อะไรเนี่ย ตกใจหมดเลย" แก้วตายกมือวางทาบอก ก่อนจะพ่นลมหายใจออกด้วยความโล่งอก
"ฉันบอกแกกี่ครั้งแล้ว เรื่องผู้ชายให้มันเบาๆบ้าง ถ้าคุณคมสันเค้ารู้แกคงหมดสิทธิ์ที่จะได้คุณตฤณมาเป็นผัวแล้วล่ะ" โสภาใช้นิ้วชี้จิ้มลงบนหน้าผากของลูกสาว
"เจ็บนะแม่" แก้วตายกมือขึ้นลูบหน้าผากของตัวเอง พลางทำหน้าหงิกงออย่างรู้สึกเบื่อหน่ายมารดา
"คุณตฤณเค้ายังไม่กลับมาหรอกแม่" แก้วตาพูดจบก็เดินกลับเข้าบ้านรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวอยากอาบน้ำเต็มทน
"ไม่กลับมาอะไรล่ะ เค้าเพิ่งโทรมาบอกคุณคมสันว่าจะกลับไทยอาทิตย์หน้า เพราะฉะนั้นแกต้องทำตัวดีๆเข้าไว้" โสภาเดินตามหลังลูกสาวเข้ามามาติดๆ ก่อนจะพยายามพูดเสียงเบาอย่างมีลับลมคมใน
"จริงหรอแม่" เมื่อได้ยินว่าพี่ชายต่างสายเลือดจะกลับมา ทำให้เธอรู้สึกดีใจไม่น้อย เธอแอบชอบเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็นรูป หน้าตาที่แสนจะหล่อคมเย้ายวนใจกระตุ้นให้อ่อนระทวยเพียงแค่สบสายตาเข้าดวงตาของเขา
"จริงสิ แล้วแม่ก็เริ่มวางยาตาแก่นั่นละ คุณตฤณกลับมาคราวนี้แกต้องจับให้อยู่เข้าใจไหม" ถ้าหากคมสันตายสมบัติทุกชิ้นของตระกูลก็ต้องตกเป็นของทายาทคนเดียวอย่าง 'ตฤณ วงศ์วัฒนากูล' ยิงปืนนัดเดียวได้นกถึงสองตัว
"แม่โคตรสุดยอด แก้วล่ะยอมให้เลย" แก้วตายกนิ้วให้ผู้เป็นมารดาด้วยความทึ่ง
"รีบขึ้นห้องได้ละ" แก้วรีบเดินดุ่มขึ้นบันไดไปตามคำสั่งของผู้เป็นมารดา พร้อมกับยิ้มกริ่มในใจ ที่ตัวเองจะได้สัมผัสร่างกายของชายในฝันอีกไม่ถึงสิบวันข้างหน้า
เวลาล่วงเลยมาจนถึงสี่ทุ่มตรง ซึ่งเป็นเวลาเลิกงานของวันนี้ ก่อนจะกลับพนักงานทุกคนจะต้องช่วยกันเก็บร้านให้เรียบร้อยใช้เวลาประมาณสิบห้าหรือยี่สิบนาทีหลังร้านปิด
"นี่ก็ดึกแล้วให้พีทไปส่งนะ" พีทเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีคนหนึ่งของณัชชา แต่เขาอยากเป็นจะเป็นได้มากกว่าเพื่อน
"บ้านพีทกับบ้านน้ำขิงอยู่คนละทางกันเลยนะ ไม่ต้องลำบากหรอกเดี๋ยวน้ำขิงนั่งแท็กซี่กลับเองดีกว่า" น้ำขิงหยิบกระเป๋าเป้ส่วนตัวก่อนจะเดินออกมาทางหลังร้าน
"เอ่อเดี๋ยวน้ำขิง...นี่มันดึกมากแล้ว น้ำขิงเป็นผู้หญิงมันอันตราย ให้พีทไปส่งเถอะนะ" พีทวิ่งตามออกมาด้วยความเป็นห่วงและบริสุทธิ์ใจ
"อืม...งั้นน้ำขิงไปกับพีทก็ได้" มือเล็กยื่นรับหมวกกันน็อกก่อนจะขึ้นซ้อนมอเตอร์ไซค์ของพีทออกไป
รูปภาพของเด็กสาวกับชายหนุ่มในยามดึกของเวลาประเทศไทยปรากฏอยู่บนหน้าจอสมาร์ทโฟนของคนที่อยู่ประเทศอังกฤษ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันก่อนจะวางโทรศัพท์มือถือลงทำราวกับว่าไม่สนใจ
- ผู้เขียน
