บทที่ 2 สายตาที่เปลี่ยนชีวิต
1196 คำ
งานแต่งงานที่หรูหราในมาร์ราคิช
ยามเย็นในเมืองมาร์ราคิช สายลมอ่อนพัดผ่านสวนดอกไม้ใน ริยาด (Riad) ที่ถูกเนรมิตให้เป็นสถานที่จัดงานแต่งงานสุดหรู ภายในลานกลางของริยาดที่ล้อมรอบด้วยซุ้มโค้งประดับกระเบื้องโมเสกสีฟ้าและทอง น้ำพุกลางลานส่งเสียงไหลเบา ๆ ขับกล่อมแขกในงาน เสียงเพลงพื้นเมืองจากเครื่องสาย อู๊ด และเสียงจังหวะของ ดัฟ เติมเต็มบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความสุข
แขกในงานแต่งกายด้วยชุดพื้นเมืองอันงดงาม ผู้หญิงในชุด กาอฟตัน (Kaftan) ที่ปักลวดลายทองและเงินระยิบระยับ เดินอย่างสง่างามในรองเท้าหนังแบบ บาบูช (Babouches)
อิซาเบลล่า โมเรโน เดินผ่านผู้คนในงานด้วยท่าทางที่สง่างาม เธอสวม กาอฟตัน สีเขียวมรกตปักลวดลายทอง ผมดำขลับของเธอถักเปียบาง ๆ ประดับด้วยดอกไม้สีขาวขนาดเล็ก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอกวาดมองความงดงามของสถานที่ ขณะที่มือข้างหนึ่งจับดอกกุหลาบขาวที่ใช้ตกแต่งงาน
โซเฟีย น้องสาววัย 22 ปีของเธอ เดินตามมาด้วยชุดกาอฟตันสีชมพูอ่อนที่ประดับด้วยไข่มุก ผมยาวสีน้ำตาลอ่อนของเธอปล่อยสยายตามธรรมชาติ ดวงตากลมโตของเธอเปล่งประกายความตื่นเต้น
ไดอาน่า เพื่อนสนิทของอิซาเบลล่า สวมชุดกาอฟตันสีทองอ่อนที่ปักด้วยดิ้นเงิน ผมสีบลอนด์ของเธอรวบขึ้นหลวม ๆ ดูเรียบง่ายแต่มีเสน่ห์
ขณะที่อิซาเบลล่ากำลังเดินเลี่ยงไปอีกฝั่งของลาน เธอหันตัวกลับเพราะมีใครบางคนเดินสวนมาพอดี
การพบกันครั้งแรก
อาเมียร์ เอล คูรี เดินตรงมาทางเธอ เขาสวมชุด จิลาบา (Djellaba) สีงาช้าง ผ้าคลุมไหล่สีทองที่ประดับอย่างประณีต ช่วยขับให้เขาดูสง่างาม ใบหน้าคมเข้มของเขาสะท้อนแสงจากโคมไฟที่ประดับทั่วริยาด ผมดำแซมเทาเล็กน้อยและเคราบางที่ตกแต่งอย่างเรียบร้อย ยิ่งเพิ่มเสน่ห์อันสุขุม
ทั้งสองคนเดินชนกันเบา ๆ ราวกับความบังเอิญที่ถูกกำหนดไว้ อิซาเบลล่าทำดอกกุหลาบขาวหล่นจากมือ ขณะที่เธอก้มลงเก็บ สายตาของเธอเงยขึ้นมาสบกับดวงตาสีน้ำตาลเข้มของอาเมียร์
ดวงตาของอาเมียร์ที่มองเธอกลับเต็มไปด้วยความประหลาดใจและอ่อนโยน เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะก้มลงช่วยหยิบดอกไม้ให้เธอ
เมื่อมือของพวกเขาสัมผัสกันเบา ๆ มันเหมือนเวลาหยุดนิ่ง ดวงตาสองคู่ที่สบกันนั้น บ่งบอกถึงความรู้สึก ที่ยากจะอธิบาย อิซาเบลล่ารู้สึกเหมือนหัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบหยุดหายใจ ขณะที่อาเมียร์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย
“ขอโทษครับ คุณโอเคไหม?”
เสียงนุ่มลึกของเขาทำให้อิซาเบลล่ารู้สึกเหมือนเขาไม่ได้พูดแค่คำขอโทษ แต่มันคือการเริ่มต้นของบางสิ่ง
เธอพยักหน้าพร้อมรับดอกไม้จากมือเขา ก่อนที่จะเดินจากไป แต่หันหลังกลับมามองเขาอีกครั้งราวกับต้องการเก็บภาพนี้ไว้ในใจ
สองปีต่อมา
อิซาเบลล่าและอาเมียร์เริ่มต้นความสัมพันธ์อย่างช้า ๆ แต่มั่นคง วันหนึ่งพวกเขาเดินเล่นด้วยกันบนถนนที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาของ ตลาดจาเมล ฟนา (Jemaa el-Fnaa) ในมาร์ราคิช
ตลาดแห่งนี้เต็มไปด้วยร้านค้าและเสียงจอแจของพ่อค้าแม่ค้า ขนมหวานโมร็อกโกหลากหลายชนิดถูกจัดเรียงอยู่บนถาดสีทอง ผู้คนเดินผ่านไปมาพร้อมเสียงหัวเราะ และเสียงดนตรีจากนักแสดงริมทาง
อิซาเบลล่าสวมเดรสสีขาวเรียบง่าย ผมของเธอปล่อยสยายรับกับแสงแดดยามบ่าย ขณะที่อาเมียร์อยู่ในชุดสูทลำลองที่ทำให้เขาดูสุขุมและสง่างาม พวกเขาเดินเคียงข้างกันพร้อมเสียงหัวเราะ
“ฉันไม่คิดว่าตลาดนี้จะมีอะไรที่น่าสนใจขนาดนี้” อิซาเบลล่าพูดขึ้นขณะมองคนขายของริมทาง
“ผมบอกแล้วว่ามันพิเศษ คุณเพียงแค่ต้องเปิดใจที่จะมองเห็นมัน”
อาเมียร์ตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
การเซอร์ไพรส์ขอแต่งงาน
ยามบ่ายในสวนมาจอแรล ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำส่งแสง
อบอุ่นลอดผ่านต้นปาล์มสูงใหญ่ พื้นที่รอบ ข้างเต็มไป
ด้วยสีเขียวสดชื่นของพืชพรรณเขตร้อน และเสียงน้ำพุที่ไหลเอื่อย ๆ ในบ่อทรงกลมตรงกลาง สถาปัตยกรรมที่โดดเด่นด้วยสีฟ้าเข้มและสีเหลืองสดตัดกันอย่างลงตัว
สวนมาจอแรล (Majorelle Garden) เป็นสถานที่ที่ทั้งสองนั้น เคยพูดถึงในบทสนทนา เมื่อหลายเดือนก่อน อิซาเบลล่าหลงใหลในความงามของพรรณไม้ ดอกไม้ และสีฟ้าเด่นชัดของสถาปัตยกรรมในสวนแห่งนี้ อาเมียร์จึงเลือกสถานที่นี้เพื่อแสดงให้เธอรู้ว่าเขาจดจำสิ่งที่เธอชอบได้ทุกอย่าง
อิซาเบลล่า เดินผ่านเส้นทางที่ปูด้วยกระเบื้องโมเสก เธอประทับใจในความงามรอบตัว จนไม่ได้สังเกตว่าอาเมียร์กำลังพาเธอมายังจุดที่จัดเตรียมไว้
เมื่อเธอเดินมาถึงบริเวณน้ำพุที่เงียบสงบ มีโต๊ะเล็ก ๆ จัดวางด้วยดอกกุหลาบขาวและดอกไม้ป่าจากโมร็อกโก ซึ่งเป็นดอกไม้โปรดของเธอ พื้นที่รอบข้างถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่หรูหรา
อาเมียร์ หยุดยืนตรงหน้าของเธอ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขาสบกับเธออย่างมั่นคง
“ผมจำได้ว่าคุณเคยบอกว่าที่นี่เป็นหนึ่งในสถานที่ที่คุณอยากมาเยือนมากที่สุด คุณเคยบอกว่าความงามของดอกไม้สะท้อนถึงความสงบและความรักที่เรามีให้กัน ผมอยากให้วันนี้เป็นวันที่คุณจดจำตลอดไป”
ก่อนที่เธอจะทันพูดอะไร เขาคุกเข่าลงตรงหน้า และหยิบกล่องเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋า ในกล่องนั้นมีแหวนทองคำขาวประดับเพชรเรียบง่ายที่ดูคลาสสิก
“อิซาเบลล่า โมเรโน คุณจะยอมใช้ชีวิตที่เหลือกับผมไหม?”
อิซาเบลล่าตกตะลึง น้ำตาเริ่มเอ่อขึ้นในดวงตาของเธอ เธอไม่ได้พูดอะไรสักคำ เพียงแค่พยักหน้าทั้งที่ยิ้มและร้องไห้ไปพร้อมกัน
“ค่ะ... ฉันจะแต่งงานกับคุณ”
อาเมียร์ยิ้มอย่างอ่อนโยน เขาสวมแหวนลงบนนิ้วของเธอ ก่อนจะลุกขึ้นยืนและกอดเธอไว้เบา ๆ
เสียงดนตรีพื้นเมืองจากนักดนตรีในสวนเริ่มดังขึ้น เป็นจังหวะของ เครื่องสายอู๊ด และเสียงขับร้องเบา ๆ ที่เสริมความงดงามให้กับบรรยากาศรอบตัว
ในตอนนั้น ความรู้สึกของทั้งสองคนเหมือนกับว่าสวนแห่งนี้กลายเป็นโลกใบเล็ก ๆ ที่มีเพียงพวกเขา
หลังจากนั้น ทั้งสองเดินเคียงข้างกันออกจากสวนพร้อมรอยยิ้ม อาเมียร์หันมาพูดกับเธอเบา ๆ
“นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น อิซาเบลล่า ผมสัญญาว่าจะทำให้ทุกวันของเราเต็มไปด้วยความหมายเหมือนวันนี้”
อิซาเบลล่ากระชับมือเขาแน่น รู้สึกได้ว่าความรักและความมั่นคงที่เขามอบให้คือสิ่งที่เธอไม่เคยพบจากใคร
- ผู้เขียน
