Chapter 20

2241 คำ

“Brendt...” I tried to call his attention. Hindi na napigilan ang pagdaloy ng sakit sa aking boses na tila nanghihina habang nakatingin sa kanya na ngayo’y titig na titig pa rin sa imbitasyon na hawak-hawak. Two years have passed but his heart was still with those memories he kept for the five years he was with Sandra and her daughter. I didn’t want to doubt but his actions were giving me a reason to. If he was fully moved on; if he had already forgotten everything, he wouldn’t act like he was still affected. “Brendt.” Tinawag ko siya at muli akong sumubok na pumasok sa mundo kung saan siya nakakulong ngayon at hinawakan ang kanyang kamay. Ramdam ko ang pagkagulat niya nang dahil sa aking paghawak na mukhang nagpabalik sa kanya sa reyalidad. He casually placed the invitation above th

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม