นับเป็นประวัติศาสตร์เลยก็คงได้เมื่อปราชญ์หลับสนิทยังไม่รู้สึกตัว ทั้งที่ตอนนี้ก็เกือบเก้าโมงแล้วด้วยซ้ำ ถ้าหากไม่ใช่เพราะแรงบิดและเสียงร้องโอดของคนข้างกาย เขาก็คงไม่รู้สึกตัวตื่น
“อะ โอ้ย!” ลาทิชาที่รู้สึกตัวและกำลังขยับกายอย่างที่ยังไม่ลืมตา ก็ส่งเสียงร้องออกมาอย่างปวดขบไปทั้งร่าง
เธอค่อยๆ ขยับบิดร่างกายและค่อยๆ ลืมตาขึ้นเพื่อหาคำตอบว่าเธอทำอะไรมาถึงได้มีสภาพแบบนี้
พอลืมตาขึ้นก็เหมือนรับสติและความทรงจำเมื่อคืนนี้ไปด้วย เธอจำได้ว่าถูกวางยา และคนที่เดาได้ไม่ยากก็คงไม่พ้นลูกค้ารายนั้น เธอรีบเลี่ยงออกมาและเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว
ใช่ ตอนยาใกล้หมดฤทธิ์เธอจำได้ว่าเธอทำอะไรกับใคร
แรงขยับตัวด้านข้างทำให้ลาทิชาเผลอกลั้นหายใจของตัวเองไว้ราวกับจะทำให้เธอไร้ตัวตนไปได้ เธอทำได้เพียงนอนนิ่งไม่กล้าขยับ หลับตาลงราวกับว่ายังไม่ตื่น
เมื่อไม่ได้ยินเสียงเขาพูดอะไรนอกจากการเคลื่อนไหวที่ลงจากเตียงพร้อมกับเ
