เล่ห์ร้าย บทที่ 2 | นัดสำคัญ
2476 คำ
1 วันก่อนหน้า…
มือเรียวยกนาฬิกาข้อมือหรูราคาเฉียดหลักแสนขึ้นมาดูเวลาอย่างร้อนใจหลังจากที่กดปุ่มแผงควบคุมลิฟต์ยังตัวเลขชั้นที่หมายของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ในมืออีกข้างมีแล็ปท็อปและเอกสารปึกใหญ่ที่กึ่งถือกึ่งกอดไว้ในอ้อมอกของตัวเอง
ตายแน่มิลิน…
ร่างเพรียวระหงได้แต่ขบคิดกับตัวเองในใจ แต่ก็ทำอะไรไปไม่ได้มากไปกว่ายอมรับความผิดพลาดของตัวเองที่มาเข้าประชุมสำคัญสายไปเกินกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว และหันไปเช็กตัวเองในกระจกผนังลิฟต์อีกทีว่าเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองเข้าที่เข้าทางเรียบร้อยแล้วหรือยัง
มือเรียวจัดปอยผมตามรอบกรอบใบหน้าให้เป็นทรงหลังจากวิ่งกระหืดกระหอบมาจากอีกปีกของตึก
ไม่นานประตูลิฟต์ทั้งสองข้างก็เปิดออกจากกันเป็นอันถึงชั้นที่หมายปลายทาง ขาเรียวบนส้นเข็มสูงกว่าสามนิ้วสีแดงเพลิงก้าวฉับมาหยุดยืนยังห้องประชุมใหญ่ที่ตั้งอยู่สุดโถงทางเดินด้านใน มือเรียวจับชุดเดรสกึ่งสูทสีดำรัดรูปให้เข้าที่อีกครั้ง
มิลินเคาะประตูเป็นเชิงขออนุญาตคนด้านใน ก่อนจะค่อยๆแง้มประตูเปิดเข้าไป ทั้งห้องประชุมเงียบกริบ ทุกสายตาหันมามองที่ร่างเพรียวระหงของผู้ปรากฏตัวใหม่เป็นตาเดียว โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับโลเรนโซ พ่อบุญธรรมของเธอที่นั่งอยู่ยังโต๊ะฝั่งตรงกันข้ามที่ดูจะไม่ค่อยสบอารมณ์กับเธอสักเท่าไหร่ที่มาเข้าร่วมประชุมเอาป่านนี้
“มิลินต้องขอโทษด้วยนะคะที่มิลินมาสาย พอดีมีปัญหาระหว่างทางนิดหน่อยค่ะ ต้องขอโทษด้วยจริงๆค่ะ”
เสียงหวานพูดขอโทษขอโพยพร้อมกับก้มหัวให้กับคนที่นั่งประชุมรอกันอยู่ก่อนแล้ว ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ที่ว่างด้านข้างระหว่างมีอา ลูกพี่ลูกน้องที่มีศักดิ์เป็นพี่สาวของเธอ ลูกแท้ๆของโลเรนโซและเจนอักษร เลขาคนสนิทของเธอเอง
“ประชุมกันถึงไหนแล้วคะ ต่อกันได้เลยนะคะ ก่อนหน้านี้เดี๋ยวมิลินตามกับเจนเองค่ะ” มิลินพูดในขณะที่ตัวเองก็ตระเตรียมแล็ปท็อปพร้อมกับเอกสารการประชุมออกมาด้วยโดยมีเจนคอยช่วยอีกแรง
“ไปไหนมา รู้ไหมว่าแด๊ดโกรธจนจะกินหัวเธอได้อยู่แล้ว” มีอากระซิบกระซาบกับมิลินพร้อมกับหยิกแขนคนที่มีศักดิ์เป็นน้องสาวไปอีกที ข้อหาที่ทำให้ที่ประชุมต้องรอ
“มิลินมีเหตุสุดวิสัยนิดหน่อยค่ะ เรื่องมันยาว” หญิงสาวแก้ตัวพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ที่หน้าจอแตกยับเยินจนไม่สามารถที่จะเปิดเครื่องได้ให้คนเป็นพี่ได้เห็นกันสองคนใต้โต๊ะ
“ไม่เป็นไรครับ ผมรู้ว่าคนมืออาชีพแบบคุณมิลินถ้าไม่ติดปัญหาจริงๆคงไม่มาประชุมนัดสำคัญระหว่างรอสกับคาสเตลีออนสายแน่ จริงไหมครับ”
เสียงนุ่มทุ้มแต่มีเสน่ห์ของใครบางคนจากทางฝั่งคาสเตลีออน ที่ไม่ค่อยจะคุ้นหูแต่ก็รู้สึกเหมือนคุ้นเคยราวกับเพิ่งได้ยินมาเมื่อไม่นานนี้มาก่อน มิลินหันไปตามต้นเสียง เขาคือคนที่นั่งอยู่เคียงข้างกับโลเรนโซพ่อของเธอเอง
ริคคาร์โด คาสเตลีออน
“...ใช่ค่ะ”
มิลินตอบรับด้วยเสียงตะกุกตะกักเพราะตกอยู่ในห้วงภวังค์ความคิดบางอย่างต่อเมื่อได้ยินและได้เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัดเต็มตา หากเป็นผู้หญิงคนอื่นก็คงจะหลงใหลไปกับรูปลักษณ์ของอีกคนตรงหน้า แต่กับมิลินมันไม่ใช่
เพราะเธอรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยรู้จักเขามาก่อน หากแต่มันเลือนรางจนแทบจะจำไม่ได้ว่าตอนนั้นมันคือเมื่อไหร่กันแน่ มันไม่ใช่การพบเจอกันในช่วงวัยเด็กที่เธอกับเขามักจะได้พบเจอกันอยู่บ่อยๆที่คฤหาสน์ตระกูลคาสเตลีออน ในเวลาที่ติดตามคนเป็นพ่อไปด้วย มันเหมือนกับว่าเธอเคยเจอเขามาก่อนเมื่อไม่นานมานี้นี่เอง แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก
“ถึงคิวคุณมิลินนำเสนอโครงการพอดีเลยค่ะ” เจนอักษรเลขาของมิลินกระซิบกระซาบ
เสียงของเจนทำให้มิลินหยุดคิดถึงเรื่องไม่เป็นเรื่องและหันกลับมาสนใจงานตรงหน้าต่อ
“ถ้าอย่างนั้นเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา มิลินขออนุญาตพรีเซนต์โปรเจกต์ต่อเลยนะคะ”
เจนพยักหน้าให้กับมิลินโดยที่เจ้านายสาวไม่ต้องพูดอะไรก็รู้หน้าที่กันดี เจนเดินแจกเอกสารประกอบการประชุมให้กับคนในที่ประชุมทุกคน เริ่มตั้งแต่หัวโต๊ะตามลำดับความสำคัญอย่างโลเรนโซและริคคาร์โดที่มาประชุมแทนโรมินิกพี่ชายคนโตสุดที่ติดธุระอยู่ที่ต่างประเทศ ตามด้วยมีอา และคนอื่นๆ
ส่วนมิลินก็ลุกไปประจำที่
“อย่างที่เราทราบกันดีนะคะว่าโปรเจกต์นี้เป็นความร่วมมือระหว่างคาสเตลีออนกับทางรอสที่จะรังสรรค์ธุรกิจคาสิโนแห่งใหม่ที่ยิ่งใหญ่และเลื่องชื่อที่สุดในบรรดาคาสิโนทั้งหมดในโซนยุโรปใต้ ภายใต้คอนเซปต์ที่ว่าตระการตา ยิ่งใหญ่ และแปลกใหม่ มิลินจึงอยากที่จะนำเสนอคาสิโนแห่งใหม่ที่จะพาทุกท่านดื่มด่ำไปกับบรรยากาศเงียบสงบแต่เข้าถึงธรรมชาติเสมือนอยู่ในห้วงกาลเวลาค่ะ”
มิลินพูดไปพลางสบสายตาระหว่างผู้เข้าร่วมประชุมและหน้าจอโปรเจกเตอร์สลับกันไปมาเพื่อนำเสนอผลงานความคิดของตนเองและติดตามดูความเข้าใจของผู้ฟัง มือเรียวกดรีโมตในมือเพื่อเลื่อนภาพหน้าจอไปยังภาพถัดไปตามเนื้อหาคำพูดของตัวเอง
“และนี่คือคาสิโนอควาเรียมค่ะ” เสียงหวานพูดแนะนำ ในขณะที่ภาพบนหน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ก็ฉายให้เห็นถึงผังคาสิโนและภาพจำลองทั้งภายนอกและภายใน ก่อนที่สาวเจ้าจะกดเปิดคลิปวิดิโอถัดไปเพื่อประกอบการนำเสนอ
“คาสิโนอควาเรียมของเรา จะเป็นคาสิโนที่ครอบคลุมพื้นที่กว่าห้าแสนตารางฟุต จะแบ่งพื้นที่เป็นโซนคาสิโนที่มีเครื่องเกมกว่าหกพันเครื่อง มีโต๊ะเกมกว่าแปดร้อยโต๊ะ มีกิจกรรมให้เลือกหลากหลายรูปแบบ อาทิ โป๊กเกอร์ บิงโก สล็อต ซึ่งภายในอาคารจะจำลองบรรยากาศของคาสิโนเป็นเสมือนขุมทรัพย์ที่อยู่ใต้น้ำ ภายใต้อควาเรียมที่จัดแสดงสัตว์น้ำต่างๆ เชิญชวนให้นักท่องเที่ยวได้มาใช้บริการ มาล่าขุมทรัพย์ที่ซุกซ่อนอยู่ภายในกันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงด้วยค่ะ”
“ซึ่งนอกจากจะมีโซนคาสิโนให้บริการเป็นหัวใจหลักของที่นี่แล้ว ภายในของที่นี่ยังเป็นรีสอร์ตที่ให้บริการที่พักและมีสิ่งอำนวยความสะดวกอย่างครบครัน ตลอดจนมีกิจกรรมในรูปแบบอื่นๆเพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยวเข้ามาใช้บริการด้วยเช่นกันค่ะ ไม่ว่าจะเป็นร้านค้าไฮเอนต์ ไนต์คลับ ฟิตเนสเซนเตอร์ สปา บาร์ ร้านอาหาร โรงภาพยนตร์ และสนามกีฬาอีกด้วยค่ะ ซึ่งในส่วนข้อมูลเพิ่มเติมทั้งหมดและสรุปรายงานทางการเงินก็อยู่ในเอกสารตรงหน้าของทุกท่านเลยค่ะ”
มิลินนำเสนอผลงานของตัวเองอย่างคล่องแคล่วฉะฉาน ทุกสิ่งทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ที่เธอคิดมาล้วนผ่านความเห็นชอบจากโลเรนโซและทางกรรมการของรอสมาก่อนหน้าแล้วด้วย ยิ่งทำให้โลเรนโซยกยิ้มกระหยิ่มพึงพอใจว่าอย่างไรทางคาสเตลีออนก็ต้องเห็นชอบกับโปรเจกต์โครงการนี้ของทางเขาอย่างแน่นอน
เดิมทีทางรอสทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์เพื่อการพาณิชย์และอุตสาหกรรม ยังไม่เคยได้ริเริ่มลองดำเนินธุรกิจอสังหาริมทรัพย์เพื่อการท่องเที่ยวและการพักผ่อนมาก่อน ดังนั้นจะว่ายังไม่กร้านประสบการณ์ก็คงใช่
ทว่ามิลินก็ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเลยสักครั้ง ครั้งนี้ก็คงจะเป็นอย่างนั้นอีกเช่นกัน เพราะคนในที่ประชุมหลายคนก็ดูจะสนอกสนใจกับไอเดียของเจ้าหล่อนเป็นอย่างดี และถ้าโปรเจกต์นี้สำเร็จลุล่วงผ่านไปได้ รอสก็จะยังคงเป็นรอสอยู่ต่อไปได้
“เราจะมีทั้งส่วนคาสิโนและนันทนาการ และส่วนของห้องพักที่ออกแบบตามหลักฮวงจุ้ยผสานกับสไตล์มินิมอล น้อยแต่มาก ตอบรับเทรนด์ในปัจจุบันที่เน้นบรรยากาศของสถานที่เป็นหลัก ซึ่งจะมีทั้งโซนทั่วไปและโซนวีไอพีรับรองนักท่องเที่ยวกระเป๋าหนักตลอดจนแขกคนสำคัญอีกด้วย เพื่อให้ที่นี่กลายเป็นแลนด์มาร์กที่จะดึงดูดนักพนันและนักท่องเที่ยวทั้งขาจรและขาประจำเข้ามาใช้บริการกันค่ะ”
มิลินยังคงนำเสนอโปรเจกต์ของตัวเองต่อไปอย่างมืออาชีพ สายตาของเจ้าหล่อนสบประสานกับผู้ฟังทีละคน ซึ่งแต่ละคนที่ได้ฟังและได้สบตากับเจ้าหล่อนก็ดูจะหลวมตัวเคลิบเคลิ้มไปโดยอัตโนมัติ ไม่ใช่แค่เพราะเธอสวยและมีน้ำเสียงที่น่าฟัง แต่เธอเป็นคนที่เก็บรายละเอียดได้ดี และมีไอเดียความคิดที่แปลกใหม่น่าสนใจอีกด้วย
กระทั่งมิลินได้สบสายตากับนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มทอแสงเป็นประกายแวววาวล้ำลึก เจ้าของนัยน์ตานั้นกำลังยกยิ้มมุมปากที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และความหมายแฝงที่เธออ่านมันไม่ค่อยออกมาให้อยู่ก่อนแล้ว
ริคคาร์โดตั้งใจฟังการนำเสนอของมิลินอย่างเป็นจริงเป็นจัง สองมือประสานกันอยู่ในระดับเดียวกับริมฝีปาก ข้อศอกทั้งสองข้างวางเท้าไปกับโต๊ะ นัยน์ตาคมกริบไม่ได้ละไปจากร่างอรชรตรงหน้าเลยสักวินาทีเดียว
เขาไม่เพียงแต่สนใจในสิ่งที่เธอกำลังนำเสนออยู่กลางที่ประชุมเบื้องหน้า แต่เขากำลังสนใจเรื่องที่มันน่าสนใจมากกว่านี้ต่างหาก
เพียงชั่วข้ามคืนเธอจะลืมเรื่องที่เคยเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ได้ทั้งหมดจริงหรือ
ริคคาร์โดยกยิ้มกระหยิ่มให้กับคนตรงหน้าที่ดูจะไม่ค่อยเข้าใจกับรอยยิ้มนั้นของเขา แต่เธอรู้ดีว่าคนที่ได้รับสมญานามว่าเป็นหมาป่าเจ้าเล่ห์อย่างเขา ทุกการกระทำย่อมมีความหมายเคลือบแฝงอยู่แล้ว
มาเฟียหนุ่มปลดกระดุมข้อแขนเสื้อสูททั้งสองข้างของตนเองและร่นเสื้อเชิ้ตด้านในลงจนรอยสักรูปนกที่ข้อมือด้านในข้างขวาเผยเด่นออกมา หากเป็นคนอื่นก็คงชื่นชมในความประณีตและน่าค้นหาของรอยสักนั้น ทว่ามิลินกลับไม่คิดอย่างนั้น
ความทรงจำที่เลือนรางจนจำอะไรแทบไม่ได้เมื่อคืนปรากฏเด่นชัดอยู่ในภาพความทรงจำของหญิงสาวราวกับมันกำลังกลับมาโลดแล่นใหม่ตรงหน้า ภาพการร่วมรักอันดุเดือดระหว่างตัวเธอเองกับผู้ชายปริศนาอีกคนที่ก่อนหน้านี้เธอจำไม่ได้ว่าเขาเป็นใครและคิดไปว่าเขาเป็นเพียงบาร์เทนเดอร์ในบาร์ด้วยซ้ำ
ภาพคนสองคนที่กำลังโถมกระชั้นความเป็นตัวเองเข้าหากันอย่างเดือดกระหายกำลังฉายวนเวียนตอกย้ำให้เธอกระจ่างชัดว่าเขาคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่กลับเป็นเจ้าของลายสักรูปนกที่ข้อมือขวาคนนั้น รอยสักที่เดียวกันแบบเดียวกันกับคนที่เธอพลาดไปมีอะไรด้วยเมื่อคืน
มิลินนิ่งงันไปครู่หนึ่งทั้งที่ก่อนหน้านี้กำลังนำเสนอรายละเอียดในส่วนห้องพักอยู่ จนคนในที่ประชุมคนหนึ่งต้องเรียกมิลินให้กลับมาด้วยการตั้งคำถามถามเธอแทน
“...อ้อ…ค่ะ…ใช่ค่ะ”
มิลินตอบรับไปสั้นๆ ยังความไม่พอใจให้แก่โลเรนโซอย่างมาก จนเขาต้องเป็นฝ่ายตอบคำถามนั้นด้วยตัวเอง
ริคคาร์โดยกยิ้มพึงพอใจที่เห็นว่าคนตรงหน้ามีอาการและท่าทีที่เปลี่ยนไป รวมถึงสายตาที่เธอมองเขามันก็แปรเปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน เพราะมันทำให้เขารู้ว่าเธอเริ่มที่จะจดจำเรื่องราวที่แสนจะเร่าร้อนเมื่อคืนระหว่างเขากับเธอได้แล้ว
เขาอยากให้เธอจดจำมันได้ เพราะมันอาจจะไม่จบเพียงแค่ครั้งเดียวแน่นอน
ตลอดทั้งการประชุมมิลินอึกอักพูดติดขัดดูไม่มีมือความเป็นมืออาชีพอย่างเห็นได้ชัด ผิดกับช่วงแรกของการประชุมที่มิลินทำได้ดีจนใครๆต่างก็ประทับใจและอดจะชื่นชมไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นโครงการของมิลินก็ยังเป็นที่น่าจับตามองน่าสนใจในหมู่ที่ประชุมอยู่ดี
หากแต่สิทธิ์ขาดในการตัดสินใจนั้นขึ้นอยู่กับริคคาร์โดโดยตรง เดิมทีควรจะเป็นโรมินิกที่มีสิทธิ์ขาดในการตัดสินใจนี้ แต่ช่วงนี้โรมินิกมีเรื่องที่จะต้องสะสางจัดการเยอะ ต้องบินไปบินมาหลายที่อยู่บ่อยๆ โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับริสา น้องสาวบุญธรรมของพวกเขาที่เพิ่งจะจากโลกไปพร้อมกับลูกในท้องของตัวเอง
แต่อย่างไรแล้วโปรเจกต์นี้สุดท้ายก็จะต้องเป็นเขาที่เข้ามาดูแลอยู่ดี
“จากที่คุณมิลินนำเสนอโครงการคาสิโนอควาเรียมมา ผมว่ามันก็น่าสนใจและแปลกใหม่น่าตื่นตาตื่นใจมากทีเดียว หากทำได้จริงตามทั้งหมดในรายงานก็คงจะดึงดูดเม็ดเงินเข้ามาได้มาก…”
ริคคาร์โดแสดงความคิดเห็นของตัวเอง ใบหน้าของเขามันเต็มไปด้วยรอยยิ้ม หากแต่เป็นยิ้มที่อ่านและคาดเดาได้ยากยิ่งนัก
“แต่การจะสร้างอควาเรียมครอบคลุมพื้นที่คาสิโนทั้งหมด ค่อนข้างใช้เงินลงทุนที่สูง และยังมีค่าใช้จ่ายในการดูแลระยะยาว ถึงสิ่งที่นำเสนอมาจะน่าสนใจ แต่ผมก็ยังเห็นว่ามันยังมีช่องโหว่อีกพอสมควร และดูทางคุณมิลินจะยังไม่รู้จักธุรกิจคาสิโนดีพอนัก”
ริคคาร์โดลุกยืนขึ้นพร้อมกับพับข้อแขนเสื้อของตัวเองให้เข้าที่ตามเดิม ไม่ให้สาวเจ้าได้เห็นมันนานและชัดเจนไปกว่านี้ คนติดตามของเขาก็พลอยลุกขึ้นตามไปด้วย เพราะรู้ว่าคนเป็นนายคงจะตัดจบการประชุมแต่เพียงเท่านี้แล้ว ก่อนที่เขาจะพูดออกมาต่อ
“น่าสนใจครับ แต่…ยังไม่มากพอให้ลงเงิน ในทางธุรกิจต่อให้ลึกซึ้งกันแค่ไหน…ก็คงใช้ขับเคลื่อนธุรกิจไม่ได้ ผมฝากให้ทางรอสกลับไปหาข้อมูลและพิจารณามาใหม่แล้วกันนะครับ”
- ผู้เขียน
