EP.01 เป็นแค่ผู้หญิงที่เขาเลี้ยงเอาไว้
1437 คำ
01
เป็นแค่ผู้หญิงที่เขาเลี้ยงเอาไว้
@มหาวิทยาลัย Hagan
"เย็นนี้ไปเดินซื้อของกันไหม ไหน ๆ วันนี้อาจารย์แม่ก็ยกเลิกคลาสเร็วแล้ว" นับดาวที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนโต๊ะหินอ่อนฝั่งตรงข้ามเอ่ยขึ้นเนื่องจากวันนี้อาจารย์ปล่อยเร็วกว่าปกติ
"เย็นนี้ฉันคงไม่ว่าง ฉันว่าจะไปเดินซื้อวัตถุดิบทำอาหารไว้รอเฮียศิน่ะ" 'พราวมุกดา' ที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์ฆ่าเวลาอยู่เอ่ยขึ้นทำให้นับดาวเบะปากใส่ด้วยความหมั่นไส้ทันที
"แหมม~ เรื่องผู้มาก่อนเพื่อนตลอดเลยนะยะ"
"แกน้อยใจเหรอ แต่ฉันก็เต็มร้อยกับเพื่อนเสมอนะ"
"ฉันแค่ล้อเล่น แกคิดอะไรจริงจังเนี่ย ฉันรู้ว่าพอมีความรักใคร ๆ ก็อยากใช้เวลาอยู่กับคนที่ตัวเองรักกันทั้งนั้นแหละ" นับดาวเอ่ยแซวพลางยิ้มกรุ้มกริ่มออกมา เพราะรู้ว่าเพื่อนรักรู้สึกยังไงกับบุคคลที่ถูกพูดถึง
"บ้าสิ" แน่นอนว่าพราวมุกดาเองก็ยิ้มออกมาด้วยความเขินอายเมื่อถูกแซวแม้ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาจะไม่ได้อยู่ในสถานะที่ควรรู้สึกก็ตาม
"ถ้างั้นแยกกันตรงนี้เลยนะเดี๋ยวฉันว่าจะแวะไปห้างสักหน่อย"
"โอเค" สองสาวโบกมือลากันก่อนจะแยกย้ายกันไปขึ้นรถโดยที่พราวมุกดานั้นมุ่งตรงไปที่ซุปเปอร์มาเก็ตเพื่อซื้อวัตถุดิบที่จะใช้ทำอาหารเย็นนี้แน่นอนว่าแต่ละเมนูล้วนแต่เป็นของโปรดของอีกคนทั้งนั้น
หญิงสาวใช้เวลาเลือกซื้อวัตถุดิบและของใช้ต่าง ๆ อยู่นานครึ่งชั่วโมงหลังจากชำระเงินเสร็จสรรพก็ตรงไปที่รถก่อนจะมุ่งหน้าไปยังเป้าหมายนั่นก็คือคอนโดมิเนียมที่เป็นที่พักอาศัยของเธอ
แกร๊ก~
"หกโมงเย็นแล้วเหรอเนี่ย" เสียงหวานพึมพำออกมาหลังจากเปิดประตูเข้ามาในห้องโดยไม่ลืมที่จะมองดูนาฬิกาแขวนผนังบ่งบอกว่าตอนนี้ใกล้จะเป็นเวลาที่อีกฝ่ายจะมาที่นี่แล้ว สองเท้าเรียวก้าวเข้าไปในห้องเปลี่ยนชุดใหม่แทนที่ชุดนักศึกษารัดรูปที่สวมใส่อยู่ก่อนจะเร่งฝีเท้าออกมาจัดเตรียมวัตถุดิบต่าง ๆ แล้วลงมือทำอาหารโดยเร็ว
หนึ่งชั่วโมงต่อมา...
พราวมุกดาใช้เวลาราวหนึ่งชั่วโมงครึ่งในการทำอาหารจนทุกอย่างเสร็จสรรพ ดวงตากลมมองหน้าตาอาหารหลากหลายเมนูที่วางเรียงอยู่บนโต๊ะรับประทานอาหารด้วยรอยยิ้มภูมิใจก่อนจะถอดผ้ากันเปื้อนที่สวมใส่อยู่ออก
"หืออ...มีแต่กลิ่นอาหารทั้งนั้นเลย" หลังจากที่ก้มสูดดมเนื้อตัวก็เต็มไปด้วยกลิ่นอาหารทำให้เธอไม่รอช้าที่จะรีบวิ่งเข้าไปจัดการตัวเองใหม่ในห้องน้ำเพราะใกล้จะถึงเวลาที่เขาจะมาถึงแล้ว...เขาที่เป็นคนเลี้ยงดูเธอ ซึ่งไม่ใช่ลูกหรือหลานแต่เลี้ยงที่ว่าคือความหมายอื่น
หน้าที่เด็กเลี้ยงสำหรับเธอมีไม่กี่อย่างหลัก ๆ ก็แค่คอยดูแลเอาใจ ปรนนิบัติรับใช้ทุกครั้งเวลาเขาต้องการส่วนหน้าที่อื่นเธอไม่ต้องทำ หน้าที่ทำความสะอาดห้อง ซักผ้า รีดผ้า ทำอาหารนั่นเป็นหน้าที่ของแม่บ้านประจำที่นี่ แต่มีบ้างที่เธอมักจะเข้าครัวทำอาหารเองเพราะต้องการเอาใจเขาในโอกาสต่าง ๆ ด้วยความเต็มใจไม่ใช่แลกกับสิ่งของมีค่า ส่วนหน้าที่อื่นก็มีแค่เตรียมน้ำให้อาบและเตรียมชุดไว้ให้เขาใส่เวลาที่เขาค้างคืนที่นี่ก็แค่นั้น
ส่วนค่าตอบแทนที่ได้คือเงินเดือนที่เธอจะได้รับทุก ๆ เดือนผ่านบัญชีธนาคารไม่รวมกับค่าเทอมและข้าวของเครื่องใช้ เสื้อผ้า รองเท้า เครื่องประดับอื่น ๆ แน่นอนว่าการที่เธอเป็นผู้หญิงที่อยู่ภายใต้การดูแลของมาเฟียหนุ่มมีแต่ความสุขสบายอยากได้อะไรก็ได้ไม่ต้องลำบากทำงานงก ๆ เหมือนก่อนหน้าที่จะมาอยู่ในสถานะนี้
ความสุขสบายที่เขาหยิบยื่นให้ซึ่งเธอเองที่เต็มใจรับมันเอาไว้โดยที่ข้อแลกเปลี่ยนก็คือการที่เธอคอยรับใช้ปรนนิบัติเขาทุกอย่างและไม่ต้องทำงานอีก
แกร๊ก~
"คิดถึงจังเลยค่ะ" ไม่นานนักเสียงปลดล็อกประตูก็ดังขึ้นทำให้ใบหน้าสวยก็ฉีกยิ้มก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปสวมกอดร่างสูงของมาเฟียหนุ่มที่เดินเข้ามาทันทีอย่างออดอ้อน
"งั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็แสดงให้เฮียเห็นสิว่าความคิดถึงของเธอมันจะสักแค่ไหน" 'ศิราช' ยกยิ้มมุมปากพลางใช้ท่อนแขนโอบรัดเอวคอดบางเอาไว้สลับกับบีบเคล้นเบา ๆ เป็นการบ่งบอกว่าเขาต้องการอะไร
"อื้ออ...อย่าเพิ่งสิคะ วันนี้พราวทำของโปรดไว้ให้เฮียทั้งนั้นเลยนะ" ร่างเล็กเคียงคอหลบพร้อมกับดันใบหน้าคมคายที่โน้มลงมาซุกไซ้ซอกคอออกเล็กน้อยด้วยท่าทางออดอ้อน
"เธอก็รู้ว่าของโปรดของเฮียไม่ใช่อาหารแต่เป็น...อย่างอื่น" นัยน์ตาคมเจ้าเสน่ห์มองใบหน้าสวยไล่ลงมายังเนินอกภายใต้ชุดเดรสรัดรูปด้วยอารมณ์ปรารถนาทำให้พราวมุกดาหน้าแดงก่ำเพราะรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร
"แต่พราวตั้งใจทำไว้ให้เฮียเลยนะคะ ทานข้าวเสร็จแล้วพราวจะยอมตามใจเฮียทุกอย่างเลย นะคะ~" น้ำเสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างออดอ้อนในขณะที่ใบหน้าสวยแนบชิดไปกับแผงอกแกร่งเพราะรู้ว่าศิราชชอบให้เธออ้อนที่สุด
"อืม"
"ไปนั่งเลยค่ะเดี๋ยวพราวตักข้าวให้นะ" พราวมุกดาฉีกยิ้มหวานเมื่ออีกฝ่ายตามใจก่อนจะควงแขนแกร่งให้เดินไปยังโต๊ะรับประทานอาหารโดยที่เธอเป็นฝ่ายตักข้าวและตักอาหารใส่จานให้กับเขาอย่างเอาใจ
เวลาผ่านไปสักพักหลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จทั้งคู่ก็ไปนั่งย่อยในห้องนั่งเล่นโดยมีพราวมุกดาที่นั่งคลอเคลียร่างสูงอยู่ไม่ห่างด้วยความคิดถึง
แรก ๆ ที่เธอตัดสินใจรับข้อเสนอเป็นเด็กเลี้ยงของศิราชเขาก็ให้เธอย้ายมาอยู่ที่นี่โดยจะมาหาเธอสัปดาห์ละสองถึงสามวันจนกระทั่งสามเดือนหลังจากนั้นที่เขามักจะมาหาเธอบ่อยขึ้นเป็นสี่ถึงห้าวันต่อสัปดาห์จนกระทั่งช่วงหลังที่ศิราชมักจะมาหาเธอแทบทุกวันแล้วนอนค้างด้วยกันที่นี่ยกเว้นวันที่เขามีงานดึกหรือมีงานที่สำคัญมากจริง ๆ เขาก็จะพักที่โชว์รูมไม่ก็เพนต์เฮาส์ส่วนตัวเป็นส่วนใหญ่
เพราะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันไม่ต่างจากสถานะคู่รักยิ่งทำให้เธอถลำลึกจนลืมคิดไปว่าสถานะที่แท้จริงของเธอก็เป็นแค่ผู้หญิงที่เขาส่งเสียเลี้ยงดูเท่านั้น แรก ๆ ไม่ได้รู้สึกแต่พอเวลาผ่านไปเธอกลับหยุดยั้งมันไม่ได้แล้ว
"คืนนี้เฮียอยู่กับพราวนะคะ" หญิงสาวเอ่ยขึ้นในขณะที่อยู่บนหน้าตักแกร่งของมาเฟียหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟาหนัง
"เธอก็รู้ว่าเฮียต้องทำงาน"
"แต่ว่าพราวคิดถึงเฮียนี่~ คืนนี้อยู่กับพราวนะคะ" เพราะตลอดสัปดาห์นี้ศิราชมาหาเธอครั้งนี้เป็นครั้งที่สองเนื่องจากติดงาน เธอรู้ว่าเขามีธุรกิจมากมายที่ต้องรับผิดชอบมีลูกน้องนับหลายชีวิตที่ต้องดูแลแม้จะน้อยใจอยู่บ้างแต่เธอก็พยายามไม่งี่เง่าและเรียกร้องมากจนเกินไปเพราะกลัวว่าจะทำให้เขาหงุดหงิดรำคาญใจ
"อย่าทำตัววุ่นวายได้ไหมเธอก็รู้ว่าเฮียไม่ชอบผู้หญิงน่ารำคาญ" เลี้ยงดูมาเกือบปีควรจะรู้สิว่าเขาไม่ชอบพูดอะไรซ้ำซาก พูดคำเดียวคือจบไม่มีทวนซ้ำแต่ก็ยังทำตัวน่ารำคาญนี่ถ้าหากไม่อยากปลดปล่อยอารมณ์หงุดหงิดเหนื่อยล้าจากการทำงานมาตลอดหลายวันคงไม่มาเหยียบหรอกห้องนี้ถ้ารู้ว่ามาแล้วจะยิ่งอารมณ์เสีย
"เธอเป็นแค่ผู้หญิงที่เฮียเลี้ยงเอาไว้ก็อยู่ในที่ที่ควรจะอยู่ อย่าทำตัวน่ารำคาญ" น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยออกมาในขณะที่คนฟังชะงักนิ่งรอยยิ้มหวานบนใบหน้าค่อย ๆ จางหายไปอย่างช้า ๆ หรือที่ผ่านมาเขาไม่พูดเธอถึงลืมสถานะตัวเองว่าเป็นแค่ผู้หญิงที่เขาเลี้ยงเอาไว้
"อึก!"
- ผู้เขียน
