ตอนที่ 9 อย่ามายุ่งกับน้องกู
1072 คำ
พายัพมองคนเซลงไปนอนกับพื้นด้วยสายตาเอาเรื่องคว้าตัวพุดตานให้มาหลบอยู่ด้านหลัง มันกล้ามากนะที่ให้น้องสาวเขาเป็นไม้กันหมา
“หึ” ลูวิสใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดเลือดที่มุมปากออกก่อนจะยันตัวขึ้นมีเพื่อนอย่างซันนี่ช่วยพยุงอยู่ “มึงก็ถามน้องมึงสิ”
“ถามทำไม?”
“คิดว่าจริงหรือหลอก!” ลูวิสยกยิ้มกวนตีน เขาเบื่อขี้หน้ามันมานานแล้ว ผู้หญิงที่เขาอยากได้แต่มันดันเอาไปก่อนและผู้หญิงคนนั้นก็เลือกมัน ทั้งที่เขาก็ไม่ได้มีดีน้อยกว่า แค้นนี้ฝังใจเว้ย
“เฮอะ เพราะผู้หญิงเขาไม่เลือกมึง มึงเลยจะยั่วโมโหโดยใช้พุดมายั่วยุกูสินะ” พายัพไม่เชื่อเด็ดขาดว่าพุดตานจะมีซัมติงกับไอ้เวรนี่จริง ๆ “พุด ที่มันพูดหมายความว่ายังไง”
ทุกสายตาจับจ้องไปที่หญิงสาวคนเดียวในกลุ่มทันที โดยเฉพาะพายัพทันทีที่เห็นน้องสาวส่ายหน้าไปมาเขาก็ยิ้มออกแล้ว
“พอเถอะเฮีย ลูกค้าคนอื่นกลัวหมดแล้ว” เธอดึงแขนเฮียให้นั่งลง ก่อนจะตวัดสายตาไปมองคนที่คิดทำอะไรก็ไม่รู้ได้
“อย่ามาลามปามน้องสาวกูอีก” พายัพชี้หน้าไม่เกรงใจรุ่นพี่สักนิด ก็ดูมันทำตัวจะให้เคารพยังไงไหว
“หึ” ลูวิสทิ้งตัวลงนั่งที่เดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทำไมเขาต้องมองไปทางผู้หญิงคนนั้นบ่อย ๆ ซึ่งเธอก็มองมาที่เขาด้วยสายตาที่ไม่พอใจ เขาเลยตีคิ้วกลับไป พร้อมกับพูดไม่มีเสียงว่า ‘เธอขึ้นห้องฉันด้วยความเต็มใจ’
พุดตานขบเม้มริมฝีปากเบา ๆ ผินหน้าหนีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอไม่รู้ว่าระหว่างเฮียกับรุ่นพี่เคยบาดหมางกันเรื่องอะไรมาก่อนถ้าเรื่องผู้หญิงคนเดียวเขาสองคนบ้ามาก แต่การที่ดึงเธอเข้าไปมีเอี่ยวแบบนี้เธอไม่สนุกด้วย เพื่อน ๆ คนอื่นก็พากันสร้างสถานการณ์ให้กลับมาสนุกเหมือนเดิม ราวกับว่าสองคนนี้เหม็นขี้หน้ากันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว
“เฮียขอสั่งห้ามให้เราไปยุ่งกับมันเด็ดขาด ผู้ชายแสนล้านคนบนโลกจะใครก็ได้ขอแค่ไม่ใช่มันที่จะมาเป็นน้องเขยเฮีย พุดเข้าใจไหม”
พุดตานเพียงแค่ปรายตามองแล้วจะบอกได้ยังไงว่าคนที่เคยช่วยชีวิตเธอไว้ก็คือคนที่พี่ชายสั่งห้ามไปยุ่งเกี่ยวนี่แหละ ดูท่าแล้วน่าจะไม่ชอบจริง พายัพอาจทำให้เป็นเรื่องใหญ่ถึงหูนายหญิงกับนายใหญ่ เธอยังไม่ควรบอกตอนนี้ ในฐานะที่เฮียดูแลเธอมาดีตลอดจะยอมทำตามแล้วกัน
“แล้วทำไมไม่ชอบขี้หน้ากัน?” เธออยากรู้ ไม่ชอบขี้หน้าแต่ก็นั่งดื่มด้วยกัน รู้จักกัน แบบนี้คือคนที่ไม่ชอบเหรอ
“ระหว่างเฮียกับมันคือการแข่งขัน กลัวแต่ว่ามันจะเข้ามาล่อลวงแกเพื่อเอาชนะเฮีย อย่างที่มันชอบทำเฮียไม่อยากเห็นเราเสียใจ”
ตั้งแต่มัธยมปลายได้มั้งที่เขารู้จักกับกลุ่มของรุ่นพี่กลุ่มนี้ เจอหน้าครั้งแรกก็ไม่ชอบเลย และตลอดหลายปีมานี้เขาสองคนจะแข่งขันกันทุกเรื่อง รวมไปถึงเรื่องผู้หญิงที่ชอบแย่งกันก็มีทั้งเขาหรือลูวิสชนะได้กินไป มันเลยเกิดเป็นการเหม็นขี้หน้ากันจนถึงทุกวันนี้ อะไรที่มันมีเขาก็ต้องมีประมาณนั้น แต่เขารู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่างตั้งแต่มันดึงพุดตานเข้ามาในสนามแข่งขันด้วย
“อืม พุดไม่ชอบเขาหรอก” ถ้ามันทำให้เฮียสบายใจ
“ดีมาก ให้ขึ้นไปส่งไหม?” วนรถมาจอดที่ใต้คอนโดมิเนียม เราพักอยู่คนละที่เพราะเรียนคนละมหา’ลัยคุณตากับคุณยายเลยหาที่ที่ดีที่สุดให้ทั้งสองคน
“ไม่เป็นไร กลับดี ๆ”
“อืม ฝันดี”
พุดตานเปิดประตูลงรถยืนรอส่งจนรถเฮียขับออกไปเลยหมุนตัวเข้าไปด้านใน
“ทำไมไม่บอกมันไปล่ะ ว่าเธอโดนฉันลูบฉันคลำไปแล้ว” คนยืนหลบอยู่ที่เสาค่อย ๆ เดินออกมาดักหน้าหญิงสาว
“พูดขึ้นมาทำไหมคะ พุดก็แค่เมา” เธอชะงักเพียงนิดก่อนจะก้าวถอยหลัง “ถอยออกไปนะ” เธอเริ่มไม่ชอบเขาแล้วเหมือนกันไม่เห็นจะอ่อนโยนเหมือนสามปีก่อนเลย
“ถึงเธอจะปฏิเสธได้ แต่กล้องวงจรปิดในห้องฉันมันบันทึกภาพได้ชัดมากเลยนะพุด”
“...” เธอมองรอยยิ้มร้ายกาจนั้นอย่างระแวง
“ว่าไง อยากให้ฉันส่งให้มันดูไหม ไอ้พี่ชายที่หวงเธอนักหวงเธอหนา”
“รุ่นพี่จะทำไปทำไมคะ?” เธอเหลือจะเชื่อว่าเขาจะเป็นคนแบบนี้
“ระหว่างฉันกับมันก็ทำเพื่อความสะใจอยู่แล้ว ไม่มีความรู้สึกอื่นเข้ามาเกี่ยว”
“อย่าลากพุดเข้าไป” เธอว่าจบก็กลั้นหายใจเดินผ่านรุ่นพี่ไป จะทำเพื่ออะไรก็แล้วแต่ อย่าลากเธอเข้าไปในวงจรความอยากเอาชนะของทั้งสองคน เธอไม่ใช่ของเล่น
“แต่ทำยังไงได้ ฉันอยากเอาชนะมันมาก คนอย่างไอ้พายัพมันต้องรู้สึกเสียหน้าแรง ๆ สักครั้ง ส่งไปดีไหมนะ”
พุดตานตาเบิกกว้างมองคลิปในหน้าจอซึ่งถูกยื่นมาด้านหน้าให้เธอมองเห็นชัด ๆ ก็ได้แต่ตาเบิกกว้าง
“รุ่นพี่จะเอายังไง ถ้าอยากเอาชนะเฮียพุดขนาดนั้นคงส่งไปแล้วไม่มายืนอยู่ตรงหน้าพุดตอนนี้หรอก” เธอกลัว
“ฉลาด”
“พุดนึกว่าพี่เป็นคนดี”
“ดีไม่ห่างเหินพอได้ไหม”
“!!!” ถึงกับใบ้กิน
“ทำไมกลัวเหรอ...เป็นเด็กฉันสิ ถ้าฉันพอใจแล้วจะลบคลิปให้ ถ้าตกลงคืนนี้ก็มาที่ห้องฉัน เธอรู้ว่าห้องไหนเด็กดี” เขาก็เพิ่งรู้ไม่นานมานี้ว่ายายนี่ก็อยู่คอนโดมิเนียมเดียวกัน
ลูวิสจุดยิ้มมุมปากก่อนจะเดินชนไหล่เล็กเข้าไปด้านในตัวตึกก่อน มันต้องสนุกมากแน่ ๆ ให้ไอ้เวรพายัพมันรู้บ้างว่าเขาหรือมันที่เกิดก่อน
- ผู้เขียน
