บทที่ 2.
1057 คำ
อนุบาล..บานาน่า 13 ปีที่แล้ว
“ เฮ้ย!!ปริ้น…ทรีโอ ยัยขี้โรคแอบดูพวกเราว่ะ ”
เด็กชายฟาโรห์สะกิดเพื่อนที่ชื่อปริ้น กับ ทรีโอ เด็กชายปริ้นและเด็กชายทรีโอ หันไปมอง พวกเขายิ้มให้เด็กผู้หญิงที่เด็กชายฟาโรห์พูดถึง
“ เด็กข้างบ้านแกนี่ ”
“ ฮื่อ...ยัยขี้เหร่ แถมยังขี้โรคด้วย ”
ใช่สิ ฉันมันขี้เหร่ ฉันมันขี้โรค ตัวเล็ก ผอมซีด ออกกำลังกายก็ไม่ได้ เหนื่อยมากก็ไม่ได้ ไม่เข้าใจว่า สวรรค์ให้ฉันเกิดมาทำไม
“ มองอะไรกันน่ะ อ๋อ...เด็กข้างบ้านนาย ”
เด็กชายอีกคน ที่เพิ่งเดินเข้ามาในกลุ่ม มองตามสายตาของเพื่อนๆ มาที่ฉัน
“ เราไปเล่นที่อื่นกันเถอะ รำคาญผู้หญิง ตามอยู่ได้ ” เด็กชายฟาโรห์เป็นคนชวน
ทำไม!! ผู้หญิงไม่มีหัวใจหรือไง เด็กหญิงได้แต่คิดในใจ ด้วยความน้อยใจในโชคชะตา
“ ฉันอยากเป็นเพื่อนกับพวกเธอ ฉันอยากเล่นเหมือนพวกเธอ ”
เด็กหญิงที่น่าสงสารคนนี้ เธอไม่เคยมีเพื่อน แทบจะไม่เคยได้ไปวิ่งเล่นเหมือนเด็กคนอื่น เพราะโรคหัวใจที่เธอเป็น มันขีดเส้นการดำรงชีวิตไว้ให้เธอแล้ว
แม้ว่าบ้านจะอยู่ติดกัน แต่เด็กชายฟาโรห์กลับไม่เคยใส่ใจเธอเลย
“ ไปเล่นตุ๊กตา กับเพื่อนผู้หญิงของเธอไป๊!! ”
เด็กชายฟาโรห์ไล่เธออีกแล้ว
เพื่อนผู้หญิงงั้นเหรอ แม้แต่เพื่อนผู้หญิงก็ไม่มีใครอยากเล่นด้วย เพราะเธอไม่สามารถเล่นทุกอย่าง ที่เด็กผู้หญิงเล่นกันได้ อย่างมากก็ยืนดู
“ ฉัน..ไม่ใช่ผู้หญิง ฉันเป็นผู้ชาย!! ”
“ ฮ่าๆๆๆ ยัยนี่ตลกดี ”
เด็กผู้ชายที่ชื่อปริ้นหัวเราะจนตัวงอ
“ ผู้ชายอะไร ผมยาว แล้วก็ใส่กระโปรง ”
“ เอ้อ...ฉันอยากเป็นผู้ชาย...ฉันอยากเป็นเพื่อนกับพวกเธอ ฉันอยากเล่นแบบพวกเธอบ้าง ”
เธอพูดเสียงอ่อย ก้มหน้า ทำคอตก น่าสงสาร
“ เล่นฟุตบอลได้ไหม ” เด็กชายทรีโอถาม
“ เฮ้ย!! ฉันว่าเราอย่าไปยุ่งกับยัยนี่เลย ” เด็กชายฟาโรห์คัดค้าน
“ ได้ๆ ถ้าพวกนายให้ฉันเล่นด้วย ”
เด็กหญิงรีบตอบออกไปด้วยความดีใจ เด็กชายฟาโรห์ฮึดฮัด วิ่งลงสนามไปก่อน
เมื่อทุกคนลงสนาม เด็กหญิงอยู่ข้างเดียวกับเด็กชายฟาโรห์ เด็กชายทรีโออยู่ข้างเดียวกับเด็กชายปริ้นส่วนเด็กชายที่มาคนสุดท้าย เขาชื่อว่าไนท์ เป็นผู้รักษาประตู คนเดียว
พอเริ่มวิ่งได้ เด็กหญิงก็วิ่งแย่งลูกบอลกับฝ่ายตรงข้าม เธอถูกชนจนล้ม เพราะไม่มีแรง สุดท้ายก็นั่งหอบ หน้าซีด หายใจไม่ทัน
เด็กชายฟาโรห์หันมาเห็น เขาไม่สนใจ แต่เมื่อหันกลับมาอีกครั้ง เขามองเห็นใบหน้าที่เจ็บปวดของเด็กหญิง เขาถึงกับตกใจ
“ เฮ้ย...พวกเรายัยนั่น! ”
เด็กชายทุกคนหยุดเล่น รีบวิ่งมาดูอาการของเด็กหญิงทันที
“ เป็นไงบ้าง ” เด็กชายปริ้นถาม
“ เจ็บ หายใจไม่ออก ยา ยา อยู่ในกระเป๋า ”
เด็กหญิงพยายามเปล่งเสียง เธอหอบเหนื่อย หน้าเป็นสีเหลืองซีดกว่าเดิม เธอไม่มีแรงแม้จะล้วงหยิบยาในกระเป๋ากางเกงของตัวเอง
เด็กชายทรีโอล้วงหยิบยาในกระเป๋าออกมาให้เธอ เธอได้แต่อ้าปากรอ เขาเลยยัดยาเข้าไปในปากให้
“ พายัยนี่เข้าร่มก่อนเถอะ ”
เด็กชายทรีโอออกความเห็น ทุกคนช่วยกันพยุงเด็กหญิงมานั่งใต้ร่มไม้ริมสนาม เด็กชายไนท์เอากระดาษแข็งจากไหนมาไม่รู้ มาทำเป็นพัดพัดให้
สักพัก เด็กหญิงก็ค่อยๆ เลิกหอบ หายใจได้ตามปกติ
“ ขอบใจพวกนายมาก ฉันทำให้พวกนายหมดสนุก ฉันขอโทษ ”
“ เล่นไม่ได้ก็ยังแส่ ”
เมื่อเห็นเด็กหญิงอาการดีขึ้น เด็กชายฟาโรห์ก็อดแขวะไม่ได้ เด็กหญิงร้องไห้ออกมา ด้วยความน้อยใจ
“ ฮึกๆๆ ฮื่อๆๆ ”
“ อย่าร้องไห้นะ!...หยุดร้องไห้เดี๋ยวนี้เลย ” เด็กชายฟาโรห์ตะคอกใส่ ทำให้เด็กหญิงร้องหนักขึ้นไปอีก
“ ฮื่อๆ โฮๆๆ ”
“ ไอ้ฟาร์แกหุบปากเน่าๆ ก่อนได้ไหม เดี๋ยวยัยนี่ก็เป็นแบบเมื่อกี้อีกหรอก ”
เด็กชายปริ้นหันไปเอ็ดเพื่อน
“ เธอเป็นอะไร ทำไมต้องคอยกินยาอะไรแบบนี้ ” เด็กชายทรีโอถาม
“ แม่ฉันเคยบอกว่ายัยนี่เป็นโรคหัวใจอะไรนี่แหละ ทำอะไรหนักๆ ไม่ค่อยได้ ต้องคอยกินยาตลอด ” เด็กชายฟาโรห์ เป็นคนอธิบาย เออ...พูดดีๆ ก็เป็น
“ จริงเหรอ ”
เด็กชายไนท์ถาม ทำหน้าเห็นใจสุดๆ
“ อืม...เวลาทำอะไรหนักๆ ฉันจะเป็นแบบนี้ ปวดตรงนี้ หายใจไม่ออก ”
เด็กหญิงใช้หลังมือเช็ดน้ำตา ช่วยยืนยันคำพูดของเด็กชายฟาโรห์
“ ฉันจึงไม่มีเพื่อน ไม่มีใครเล่นด้วย ฉันเห็นพวกนายเล่นกัน ฉันอยากเล่นด้วย อยากเป็นเพื่อนกับพวกนายได้ไหม พวกนายรังเกียจฉันหรือเปล่า ”
“ รังเกียจมาก ” รู้ใช่ไหมว่าใครเป็นคนพูดคำนี้
“ ไม่รังเกียจ ต่อไป เธอมาเป็นเพื่อนกับพวกฉัน ”
เด็กชายปริ้นพูด เด็กชายทรีโอและเด็กชายไนท์ ยิ้มให้เด็กหญิงอย่างอ่อนโยนและเป็นมิตรมากขึ้น
“ เฮ้ย!! ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นนะเว้ย..ฉันไม่เป็นเพื่อนกับยัยนี่ ”
“ แมนๆ หน่อยว่ะเพื่อน ”
เด็กชายปริ้น เอื้อมมือไปตบไหล่เด็กชายฟาโรห์ เขาได้แต่ฮึดฮัด เพราะขัดเพื่อนไม่ได้
“ ฉันชื่อคลีโอ ”
“ รู้แล้ว! ” ฟาโรห์
“ ฉันชื่อปริ้น ”
“ ฉันชื่อไนท์ ”
“ และฉัน ทรีโอ”
“ ฟาโรห์....ฉัน...เราเป็นเพื่อนกันนะ ”
“ เออ ”
หลังจากวันนั้น ทั้งห้าก็เป็นเพื่อนกัน ทุกครั้งที่เด็กผู้ชายเล่นกัน เด็กหญิง ก็จะเป็นคนดู และคอยติดตามเด็กชายเหล่านี้ไปทุกที่ จนกลายเป็นความผูกพัน
เด็กหญิงคลีโอขอแม่ตัดผมสั้น เพราะอยากเป็นเด็กผู้ชายเหมือนเพื่อน แม่ยอมตัดผมสั้นให้ แต่ก็ยังเป็นทรงผู้หญิง เธอได้คิดว่าสักวันเถอะ จะตัดผมตัวเองให้ได้ เธอพยายามทำตัวให้เข้มแข็ง เพราะกลัวเพื่อนๆ ทิ้ง รำคาญ ในความอ่อนแอ และความเป็นผู้หญิง เธอพยายามบอกตัวเองว่า เธอคือผู้ชาย..
- ผู้เขียน
