เป็นของราเชนทร์

ตอนที่ 3 การพบกันระหว่างมาเฟียและเด็กเลี้ยง

"ทางนี้ครับนาย"ลูกน้องคนสนิทรีบวิ่งนำเข้าไปภายในโกดังร้างที่ตั้งอยู่ที่ไหนสักแห่ง ภายในมีเพียงแค่เศษซากผุพังที่วางกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น ก่อนที่สายตาคมจะหันไปเห็นร่างของใครบางคนที่ถูกมัดเอาไว้อย่างหมดสภาพ เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยเท้า อีกทั้งใบหน้าก็เต็มไปด้วยเลือด

ราเชนทร์ยิ้มออกมาด้วยอารมณ์ที่ยากจะคาดเดาก่อนจะเดินไปนั่งตรงเก้าอี้ไม้ที่พวกลูกน้องของเขาเตรียมไว้ให้

"มันยอมพูดอะไรหรือยัง"

"มันเอาแต่พูดว่ามันไม่รู้เรื่องครับนาย"

"งั้นเหรอ"

"ครับนาย"

"ก็ดี แบบนี้กูจะได้เล่นกับมันได้สนุกหน่อย"ราเชนทร์พูดเพียงเท่านั้นก่อนจะยิ้มออกมาเบาๆ จนพวกลูกน้องถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคอ เพราะรอยยิ้มร้ายกาจแบบนั้นมองกี่ทีก็ดูน่าขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

"ไปหยิบไม้เบสบอลที่อยู่ในรถกูออกมา ส่วนมึงไปเอาน้ำมาราดหัวมัน แล้วปลุกให้มันตื่นซะ"พวกลูกน้องพยักหน้ารับก่อนจะรีบวิ่งไปทำตามคำสั่งของคนเป็นเจ้านายทันที ส่วนราเชนทร์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ก็กำลังหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบอย่างใจเย็น

"นี่ครับนาย"ไม้เบสบอลราคาแพงถูกยื่นมาให้ราเชนทร์รับมันมาถือเอาไว้แล้วเคาะลงไปที่พื้นหนึ่งทีเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินตรงเข้าไปหาคนที่กำลังโดนมัดอยู่ตรงหน้า

"ปลุกมัน"น้ำในถังถูกราดลงมาจนคนที่กำลังหลับอย่างหมดสภาพถึงกับต้องกระแอมไอออกมาเพราะสำลัก ก่อนที่ดวงตาจะค่อยๆ กระพริบถี่ปรับโฟกัสจนมองเห็นชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังควงไม้เบสบอลเล่นอย่างอารมณ์ดี

"คะ คุณราเชนทร์!"ราเชนทร์แสยะยิ้มแล้วนั่งยองๆ ลงมาก่อนจะกระชากเส้นผมให้มันเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา

"ไง รู้จักกูด้วยเหรอไอ้ลูกหมา"น้ำเสียงเรียบนิ่งถูกส่งออกมาเบาๆ แต่ทว่าแววตาของราเชนทร์กลับดูเยือกเย็นจนคนที่อยู่ตรงหน้าต้องเบนสายตาหลบไปทางอื่นเพราะความหวาดกลัว

"มะ ไม่ครับ! ผม ผม ไม่รู้จักคุณครับ"

"งั้นกูจะทำยังไงให้มึงรู้จักกูดีล่ะ กูยิ่งไม่ค่อยชอบแนะนำตัวกับใครซะด้วยสิ งั้นกูทำแบบนี้ก็แล้วกันนะ เผื่อมึงจะได้รู้ว่ากูคือใคร!"

ผัวะ!

"อึก"ทันทีที่พูดจบไม้เบสบอลราคาแพงก็ฟาดลงไปอย่างเต็มแรง ก่อนจะตามมาอีกครั้ง และอีกครั้ง จนใบหน้าของมันเต็มไปด้วยเลือด ดวงตาปูดโปนเพราะโดนกระแทกอย่างหนัก

"กระชากหัวมันขึ้นมา!"

"อึก"

"ไหน บอกซิ ว่ามึงพอจะจำกูขึ้นมาได้หรือยัง"มวนบุหรี่ถูกหยิบขึ้นมาสูบอีกครั้ง ราเชนทร์สูดควันเข้าปอดก่อนจะพ่นออกมาคลายอารมณ์หงุดหงิดที่อยู่ภายในใจ โกดังเก็บอาวุธของเขาถูกเผาทำลายจนแทบหาดีไม่ได้ อีกทั้งยังมีอาวุธบางส่วนถูกนำไปขายในตลาดมืดอีก เป็นใครก็ต้องโมโหจนเลือดขึ้นหน้ากันทั้งนั้น

ดวงตาคมมองลึกเข้าไปอย่างนึกสนุกก่อนจะค่อยๆ คีบมวนบุหรี่ไปจี้ตรงลำคอของคนตรงหน้า จนมันต้องร้องออกมาด้วยความทรมาร

"อ๊าาา!"

"ว่าไง"

"อึก"

"สงสัยคำถามของกูมันคงจะยากเกินไป...งั้นกูเปลี่ยนคำถามใหม่ให้มึงก็ได้"

"...."

"ใครเป็นคนส่งมึงมาวุ่นวายกับคลังอาวุธของกู ไหนมึงลองบอกกูมาซิ"ราเชนทร์ถามเสียงเรียบนิ่ง ก่อนที่คำตอบที่ได้ยินมันจะยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดเสียยิ่งกว่าเดิม

"ผมไม่รู้เรื่องครับ ไม่มีใครส่งผมมาทั้งนั้น"

"งั้นเหรอ"รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฎเด่นชัดก่อนที่ไม้เบสบอลในมือของราเชนทร์จะฟาดลงไปที่หน้าของมันอีกครั้งอย่างเต็มแรง จนเลือดสีแดงสาดกระเซ็นออกมาเปื้อนรองเท้าหนังราคาแพงของเขา และครั้งสุดท้ายที่ฟาดลงไปก็ทำให้มันสลบเหมือดอย่างหมดสภาพ

"อึก"

"หมดเวลาเล่นสนุกของมึงแล้ว"

"..."

"จัดการให้เรียบร้อยซะ แล้วอย่าให้กูเห็นหน้ามันอีก"ราเชนทร์หันกลับไปออกคำสั่งกับลูกน้องก่อนจะเดินออกไปที่รถพร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นตามหลังออกมาอย่างนับไม่ถ้วน

@บริษัท RCH ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด (มหาชน)

"เชิญนั่งรอก่อนค่ะคุณลูกพีช เดี๋ยวอีกประมาณครึ่งชั่วโมงท่านประธานจะเดินทางมาถึงค่ะ"ลูกพีชพยักหน้ารับเบาๆ แล้วเดินตามหญิงวัยกลางคนไปนั่งรอบริเวณโซฟารับรองที่อยู่ด้านหน้า ก่อนที่ความสงสัยจะแล่นเข้ามาในหัวของเธออีกครั้งว่าใครกันนะที่เป็นคนอาสาจ่ายหนี้ให้เธอตั้งสามแสนบาท อีกทั้งคนพวกนี้ยังรู้จักชื่อของเธออีกด้วย ลูกพีชเอะใจอยู่นิดหน่อยแต่ก็ปัดความคิดไร้สาระนั่นทิ้งไป

คงไม่ใช่หรอก คนใจร้ายนั่นไม่มีวันมานั่งสนใจชีวิตของเล่นไร้ค่าอย่างเธออย่างแน่นอน

กระทั่งเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงหญิงวัยกลางคนก็เดินออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแล้วเชิญให้เธอเข้าไปในห้องทำงานที่อยู่ด้านใน

"ท่านประธานมาถึงแล้วค่ะคุณลูกพีช เชิญด้านในได้เลยค่ะ"ร่างเล็กสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามหญิงวัยกลางคนเข้าไปด้านในด้วยความตื่นเต้นจนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่หน้าห้องทำงานของคนที่เธอเรียกว่าท่านประธาน

ลูกพีชเคาะประตูเบาๆ แล้วค่อยๆ เปิดเข้าไปช้าๆ ก่อนจะเห็นว่ามีใครคนหนึ่งกำลังนั่งหันหลังอยู่ภายในห้องอีกทั้งยังมีควันบุหรี่ลอยคละคลุ้งอยู่ทั่วทั้งบริเวณ จนเธอเผลอขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย

"ขออนุญาตนะคะ"ลูกพีชเอ่ยขออนุญาตอย่างสุภาพก่อนที่เธอจะเดินเข้าไป และทันทีที่เก้าอี้ของชายคนนั้นหัน กลับมาก็ทำเอาเธอตาเบิกกว้างแล้วได้แต่ยืนนิ่งเหมือนคนทำอะไรไม่ถูก

!!!

ภายในใจมันสั่นระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย คนที่เธอพยายามวิ่งหนีออกไปจากชีวิตมาเกือบตลอดสามปี ตอนนี้เขากลับมาอยู่ตรงหน้าเธออีกครั้ง รอยสักมังกรบนแผงอกที่เป็นดั่งเอกลักษณ์ของชายคนนั้น ถึงเธอจะไม่เงยหน้าขึ้นไปสบตาก็พอจะเดาได้ไม่ยากเลยว่าคนๆ นั้นเป็นใคร

"ราเชนทร์"

"ว่าไงคะคนสวย"

"...."

"หนีฉันไปเที่ยวเล่นตั้งนาน สนุกมากไหม หื้ม?"