Rüzgar Eylül' ü kolundan tutup kaldırdı. Tam iki adım atmışlardı ki;
' Rüzgar. Bugün yıldönümü. ' dedi Çağrı. Rüzgar başını ona doğru çevirdi.
' Biliyorum. '
' Onun için geldin değil mi? İşim var demiştin. '
' Ne zaman yalnız bıraktım?'
' Bırakmadın. Hiç bırakmadın. Rüzgar o gün polis gelmese ölmüştüm lan ben. '
' Unut artık şunu. '
' Unutamıyorum. Sen beni hiç bırakmazsın değil mi? Sahi sen beni niye bırakmıyorsun Rüzgar. '
' Eylül' ü yatırıp geleyim konuşacağız. '
' Rüzgar. Hatırladım. Sen beni bırakmıyorsun çünkü ben seni görür görmez sik görmüş...'
' Çağrı!'
' Ay ayıp oldu. p***s görmüş...'
' Çağrı!'
' Hi! Eylül burada. Dur düzgün söyleyeceğim. Ağzı pis biri olarak bilmesin beni. Şey görmüş şey gibi yapıştığım için bırakmıyorsun değil mi? Öyle demiştin. '
' Ben sana yap
