ก้อนหนาม

1232 คำ

เมื่อกินอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว ลี่หมิงจับผมที่เริ่มเหนียวของตนอย่างรังเกียจ จึงตั้งใจจะอาบน้ำในวันนี้ เพราะเขาเริ่มเหม็นตัวเองไม่ไหวแล้ว ลี่หมิงหยิบเสื้อผ้าชุดสุดท้ายของตนออกมา พร้อมทั้งยาสระผม แปรงสีฟัน ยาสีฟัน สบู่ออกมาเตรียมไปอาบน้ำ ไม่ทันให้ชายหนุ่มได้เดินออกจากถ้ำ ซือจิ้งที่ซุ่มมองลี่หมิงอยู่ตลอดเวลาก็เดินประชิดตัวเขาทันที “จะไปไหน? “ซือจิ้งจับแขนเล็กอย่างสงสัย “ไปอาบน้ำครับ…ซือจิ้งก็ไปกับผมเถอะ” ลี่หมิงหันกลับมามองเขา และเหลือบมองกลุ่มผมของซือจิ้งเล็กน้อย เพื่อความสะอาด และสบายจมูกของเขา… แม้ผมของซือจิ้งจะไม่ได้ส่งกลิ่นเหม็นแต่มันคงจะเริ่มเหนียวๆ แล้วเหมือนกัน ลี่หมิงไม่รอให้ชายหนุ่มตอบ เขาดึงร่างสูงให้ตามไปทันที น้ำตกที่ลี่หมิงจะอาบอยู่ห่างจากถ้ำพอสมควร ลี่หมิงไม่กล้าอาบน้ำตกที่อยู่ใกล้ๆ ถ้ำ เพราะกลัวว่าลี่น่าและอานเจ๋ออาจจะเผลอออกมาเจอได้ น้ำตกที่ลี่หมิงมาน้ำใสมาก สามารถมองเห็นพื้นด้านล่างได้เลย ทำให้ไม่ต้องกลัวสัตว์อันตรายใต้น้ำ ลี่หมิงเริ่มถอดเสื้อผ้าออกจนตัวเปลือยเปล่า ร่างขาวผ่องไม่ได้สนใจ ชายหนุ่มด้านหลังที่ตอนนี้ตาโตอย่างตกตะลึงเลยแม้แต่น้อย ลี่หมิงคิดว่าทั้งสองก็เป็นผู้ชาย เขาจะอายทำไม มีอะไรก็เหมือนกันทุกอย่าง… ลี่หมิงเริ่มแปรงฟัน เขาเหลือบมองซือจิ้งที่ยืนนิ่งเป็นขอนไม้อย่างมึนงง “มาอาบน้ำ” ลี่หมิงดึงสติชายหนุ่ม “คะ คือ… “ซือจิ้งบิดร่างกายไปมาอย่างเขินอาย เขาแอบมองลี่หมิงเล็กน้อย ก่อนจะยอมถอดเสื้อคลุมออกและเดินลงน้ำมาหาเขา “นี่มันอะไรรึ? “ซือจิ้งเดินเข้าใกล้ลี่หมิง ก่อนเห็นว่าเขากำลังใช้ไม้ถูฟันตนเอง แถมยังมีฟองแปลกๆ ออกมาด้วย “หืม? แปรงสีฟันครับ…ปกติซือจิ้งแปรงฟันไหม? “ลี่หมิงพึ่งนึกได้ว่าตนมีแปรงอันเดียว “แปรงฟัน? ข้าถูฟันทุกเดือนนะ” ซือจิ้งแม้จะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็พอเดาออกว่าลี่หมิงต้องการถามอะไร ชายหนุ่มอ้าปากกว้างโชว์ฟันขาวของเขาอย่างภูมิใจ ปกติตัวผู้ไม่ค่อยถูฟันกัน แต่ซือจิ้งรักสะอาดเขาจะถูฟันทุกเดือน “ทุกเดือน! “ลี่หมิงอ้าปากค้าง เริ่มขยับห่างเขาเล็กน้อย ก่อนจะมองฟันขาวๆ ของชายหนุ่มอย่างมึนงง ‘ฟันขาวกว่าเราอีกแฮะ ไม่มีฟันผุด้วย! …’ ลี่หมิงว่าเขาประเมินความแข็งแกร่งของซือจิ้งน้อยเกิน ร่างกายของผู้คนที่นี่แตกต่างจากโลกของเขาอย่างสิ้นเชิง “แล้วซือจิ้งใช้อะไรแปรงฟันครับ? “ลี่หมิงบ้วนปากและถามสิ่งที่สงสัย “ก้อนหนาม… ข้าใช้ก่อนหนามถูฟัน” ซือจิ้งตอบก่อนจะมองร่างเล็กที่กำลังใช้น้ำราดผมของเขาอย่างใจเย็น ลี่หมิงนำน้ำใส่ผมซือจิ้งให้เปียก ผมของซือจิ้งค่อนข้างยุ่งเหยิงเล็กน้อย “ก้อนหนาม? ผมอยากเห็นจัง อาบน้ำเสร็จแล้วพาผมไปนะครับ” ลี่หมิงพูดก่อนจะดันให้ซือจิ้งก้มหัวลงมา เขาใส่ยาสระผมราดเบาๆ ก่อนจะใช้มือเล็กขยี้จนเกิดฟอง ลี่หมิงทำการสระผมให้ซือจิ้งจนสะอาด ซือจิ้งหรี่ตาเล็กน้อย เขาสบายหัวมาก ไม่เคยรู้สึกว่าการอาบน้ำมันมีความสุขขนาดนี้มาก่อนเลย… “หลับตานะครับ” ลี่หมิงล้างยาสระผมออกให้เขา ก่อนจะใช้ครีมนวดผมต่อ และนวดศีรษะชายหนุ่มอย่างเบามือ ลี่หมิงค่อนข้างเชี่ยวชาญมากๆ ในการนวดและสระ เพราะเขาอาบน้ำให้สัตว์ในสวนสัตว์ประจำ แม้แต่หมาที่อาศัยอยู่ในสวนสัตว์ก็ต้องมาพึ่ง ลี่หมิงอาบน้ำให้พวกมันเสมอ เมื่อสระผมให้ซือจิ้งเรียบร้อย ลี่หมิงก็สระผมให้ตนเอง เขาครุ่นคิดวิธีทำสบู่และยาสระผมเอาไว้ในใจ เพราะยาสีฟันก็ได้ก้อนหนามของซือจิ้งมาทดแทนแล้ว แม้จะไม่รู่ว่าก้อนหนามที่ซือจิ้งพูดเป็นแบบไหน แต่ดูจากฟันที่ขาวสะอาดแล้ว มันคงจะดีพอสมควร ลี่หมิงไม่ได้นิ่งนอนใจที่จะไม่คิดถึงเครื่องใช้ต่างๆ ที่เขาใช้อยู่ เพราะวันหนึ่งมันก็จะหมดไป ลี่หมิงต้องหาอย่างอื่นมาทดแทนพวกมัน “ซือจิ้งถูแบบนี้นะครับ ให้มันเกิดฟองแล้วเอามาถูร่างกายของซือจิ้งให้สะอาด” ลี่หมิงหยิบสบู่ใส่มือของเขา และถูให้เกิดฟอง ก่อนจะสอนเขาใช้ ซือจิ้งเรียนรู้เร็วเขาทำตามที่ลี่หมิงบอกทุกอย่าง ชายหนุ่มถูก้อนสบู่หอมๆ บนร่างกายอย่างตื่นเต้น หอมมาก! ‘กลิ่นเหมือนลี่หมิงเลย…แบบนี้ข้าก็ได้กลิ่นของลี่หมิงตลอดแล้ว!’ ลี่หมิงมองเขาที่ดูตื่นเต้นเล็กน้อยอย่างขบขัน ก่อนจะนึกได้ว่าตนต้องคุยเรื่องความสะอาดให้ ซือจิ้งเข้าใจ “ซือจิ้งครับ ต่อไปซือจิ้งต้องแปรงฟันทุกวันเข้าใจไหมครับ ผมจะแปรงเป็นเพื่อน” ลี่หมิงพูดกับชายหนุ่มอย่างจริงจังๆ แม้จะรู้ว่าร่างกายซือจิ้งแตกต่างจากเขา แต่ลี่หมิงทำใจไม่ได้จริงๆ หากซือจิ้งแปรงฟันเดือนละครั้ง “อือ เจ้าให้ข้าทำอะไร ข้าก็จะทำ” ซือจิ้งพูดอย่างจริงใจ ลี่หมิงจะขอให้เขาทำอะไร ชายหนุ่มก็พร้อมจะทำตามเสมอ “ดีมากครับ! “ลี่หมิงยิ้ม ก่อนจะช่วยซือจิ้งถูหลังอย่างกระตือรือร้น “อึก” ซือจิ้งกัดฟันแน่น เมื่อถูมือนุ่มของร่างบางลูบไปมาด้านหลังของตน ความร้อนวูบวาบขึ้นมาตรงช่องท้อง ซือจิ้งก้มศีรษะลง เขามองเห็นตัวตนชี้ขึ้นมาอย่างน่าอาย ซือจิ้งปิดใบหน้าของเขาที่แดงก่ำอย่างเขินอาย “ล้างตัวได้แล้วครับ” ลี่หมิงไม่ได้รับรู้ความอดกลั้นของชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย เพราะร่างเล็กยังสะกิดให้เขาล้างตัวอยู่ยิกๆ “อือ ข้ารู้แล้ว… จะ เจ้ากลับไปก่อนเถอะ ข้าอยากอาบต่อ” ซือจิ้งก้มหน้าพูดเบาๆ “หืม? ไม่ต้องอาบแล้วครับ สะอาดแล้ว เดี๋ยวไม่สบายนะ! “ลี่หมิงขมวดคิ้วก่อนจะดึงตัวชายหนุ่มขึ้นจากน้ำ “เอ่อ” เมื่อขึ้นมา ลี่หมิงก็เห็นว่าใบหน้าคมของซือจิ้งแดงก่ำแปลกๆ แถมยังหลบตาเขาอีกด้วย “เป็นอะไรครับ สบายตรงไหน? “ลี่หมิงคิดว่าเขาไม่สบายตัว จึงถามอย่างเป็นห่วง “ขะ ข้า” ซือจิ้งไม่รู้จะบอกลี่หมิงยังไง ได้แต่อ้ำอึ้งไปมาไม่ยอมพูด ลี่หมิงมองเขาอย่างสงสัย ก่อนจะเหลือบมองมือของชายหนุ่มที่ปิดส่วนลับเอาไว้ “…” ตอนแรกลี่หมิงคิดว่าซือจิ้งอายจึงไม่ได้มอง แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าทำไมชายหนุ่มถึงปิดเอาไว้

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่

สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป

App Store Google Play

Facebookexpand_more