บทที่ 13
1216 คำ
นางกินดื่มตามที่ได้รับคำสั่ง เพราะไม่อยากให้ยายป๋ายจับพิรุธได้ นางไม่คิดจะอยู่ที่นี่ไปทั้งชีวิต แต่กว่าจะถึงวันที่มีหนทางนางสมควรทำตัวให้ได้รับความเมตตาที่สุด
สายลมเย็นพัดมาอีกครั้งหน้าต่างไม่ได้ถูกปิด อิงหลงนอนห่มผ้าบนเตียง อาซู่นอนอยู่ข้างๆมีเตียงเล็กๆอยู่ยังมุมห้อง คล้ายเป็นที่ประจำของนางหรือจะเรียกว่าผู้คุมคงถูก เสียงขยับกายแม้แผ่วเบาอย่างระวังอาซู่กลับได้ยิน
“นายหญิงท่านต้องการสิ่งใดเจ้าคะ”
“อาซู่ จนป่านนี้ไยเจ้าไม่หลับ”
“ข้าได้ยินเสียงนายหญิงลุกขึ้น”
อิงหลงรู้สึกอึดอัดใจอีกประการก็รู้สึกสงสาร แม้ยามหลับตานางยังคงมิอาจพักได้อย่างเต็มที่ เพราะหากตื่นมาแล้วตนหายไปอาจถูกลงโทษหนัก กฎทหารแม้นรุนแรงแต่กฎวังก็หาได้แตกต่างกัน
“อาซู่ เจ้านอนไปเถอะ อย่างห่วงข้ามิได้คิดหนีเพื่อสร้างภาระให้แก่เจ้าดอก”
อาซู่ได้ยินเช่นนั้นดั่งถูกมีดทะลวงใจ นางคิดเสมอว่าสตรีที่ตนรับใช้อยู่เป็นแต่เพียงสาวชาวบ้านที่เรียกตัวเองว่าหนูตกถังข้าวสาร กิริยามารยาทแม้แช่มช้อยแต่เมื่อได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี อาจกำเริบอวดเบ่งบารมีคล้ายหญิงสาวมากมายที่เยว่เทียนรับมาชุบเลี้ยง หากแต่เมื่อได้ยินคำพูดของอิงหลงนางกลับรู้ได้ในทันทีว่าตนนั้นมิได้รับใช้คนผิด
นางลุกขึ้นจากเตียงนั่งหย่อนขามองไปทางเตียงใหญ่ซึ่งอยู่ห่างพอประมาณ ในห้องนอนกว้างขวางเพราะเป็นถึงตำหนักหลักของตำหนักเร้นจันทรามีเพียงนางสองคน
“นายหญิง ข้าเป็นเพียงสาวรับใช้โง่เขลา ขอท่านอย่าถือสา”
“คำพูดของเจ้าหาใช่คำพูดของคนโง่ ข้าเชื่อว่าต่อไปหากเจ้ารักดีย่อมต้องได้แต่งกับชายหนุ่มจากตระกูลดีๆซักคนแน่เทียว”
อาซู่เหม่อลอย “นายหญิงท่านรู้หรือไม่ว่าข้าถูกขายตัวมาเป็นทาส คำพูดของท่านมันไม่ต่างอะไรจากความฝัน และข้าก็ไม่เคยได้หลับฝันถึงความสุขเช่นนั้นมานานมากแล้วนับตั้งแต่เข้าวังมา”
อิงหลงสะดุ้ง ชันกายลุกขึ้นนั่งไปทางด้านหัวเตียง รู้สึกขวัญสะท้านเมื่อรู้ตัวว่าตนเองเข้ามาอยู่ในวัง
“อาซู่ บอกข้ามาตามตรงที่แท้แล้วเวลานี้ข้าอยู่ที่ใดกันแน่”
อาซู่เงียบไปครู่ใหญ่ กว่าจะเอ่ยออกมาก็ทำเอาอิงหลงลุ้นอยู่นาน
“ที่นี่คือวังหลวง ส่วนที่เรากำลังอยู่ในตอนนี้คือตำหนักของอดีตเจ้าจอมเหยา และพระนางคือพระมารดาขององค์ชายรัชทายาทเยว่เทียนเจ้าค่ะ”
ดั่งถูกแส้สวรรค์สาดซัดเข้ากลางอก อิงหลงหาได้ยินดีกับสิ่งที่ได้ยิน มีเพียงความอึดอัดคับเคืองใจที่ถูกชายจากตระกูลสูงส่งกระทำราวกับนางเป็นเพียงชาวป่าชาวเขา ทั้งที่เขาเป็นถึงรัชทายาทแต่กลับกระทำเรื่องน่าอัปยศแก่หญิงสาวตัวเล็กๆ ทั้งฉุดพรากนางออกมาจากพิธีแต่งงาน ย่ำยีจนนางสูญเสียพรหมจรรย์ จะมีสิ่งใดลบล้างความน่าอดสูของเลือดราชวงศ์อันสูงส่งนี้ได้
ภายในตำหนักเล่อเหยาร่างสูงสง่าของฮ่องเต้ฉางซีนั่งบนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างงดงาม ใบหน้าของพระองค์นิ่งสงบเงียบขรึมในอุ้งหัตถ์มีถุงผ้าแพรสีเขียวอ่อน กลิ่นหอมจากถุงหอมแม้จะเจือจางลงไป แต่ลวดลายดอกโบตั๋นสีแดงซึ่งปักอย่างบรรจงยังคงถือไว้ติดมือตลอดเวลา นานมากแล้วที่กลิ่นนี้หลอกหลอนให้ทรงคิดถึงแต่เพียงภาพฝันในอดีตอันแสนงดงาม
ประตูห้องบรรทมถูกเปิดออก นางกำนัลหกคนเดินเข้มาพร้อมกับถาดอาหารและยาบำรุง แต่ละนางถือถาดซึ่งมีเครื่องบำรุงชั้นเลิศ นางกำนัลหกคนอาหารและยาบำรุงก็มีหกอย่าง ผู้ที่เดินตามเข้ามาคือยายป๋าย หากแต่การแต่งตัวของนางกลับดูสูงศักดิ์กว่าตอนที่อยู่ในกระท่อมกลางป่ากับอิงหลงมากนัก
“หม่อมฉันขอถวายพระพรเพคะ”
ใบหน้าชราภาพของพระองค์เบนหน้ากลับมามองทางยายป๋าย หรือจะเรียกให้ถูกก็คือแม่นมขององค์รัชทายาท ซึ่งศักดิ์ของนางนั้นนับได้ว่าสูงส่งไม่น้อยหน้าไปกว่าพระมารดาของเยว่เทียน
“ได้ข่าวว่ารัชทายาทได้นกป่ากลับมาเลี้ยงที่ตำหนัก ข่าวนี้จริงเท็จประการใด”
แม่นมยิ้มแย้ม โบกมือสั่งนางกำนัลเข้าไปใกล้พระองค์ วางยาบำรุงและอาหารบำรุงตามลำดับแล้วถอยออกมายืนที่เดิม นางเดินเข้าไปยืนเยื้ององค์ฮ่องเต้เอ่ยด้วยน้ำเสียงแจ่มใส
“ดีทีเดียวเพคะ ทั้งงดงาม และเพียบพร้อม”
พระองค์เพียงยกยิ้มมุมพระโอษฐ์สูง ก่อนหน้าแม้เยว่เทียนจะเคยนำเอาหญิงสาวที่ได้ไปมีความสัมพันธ์กลับเข้าวังมาด้วย แต่หญิงสาวเหล่านั้นกลับได้อยู่เพียงตำหนักเสียนเฉิน ซึ่งนับว่าเป็นตำหนักที่อยู่เขตวังหน้าและบ่อยครั้งได้ข่าวว่าพวกนางกลับบ้านเกิดเมืองนอนไปเพราะไม่ได้รับการเหลียวแล ร่วมหอเพียงคืนเดียวใช่เกี่ยวสมัครเป็นคู่ชีวิต พระองค์ยังจำได้ดีกับคำพูดที่รัชทายาทมักพูดถึงพวกนางบ่อยครั้ง
“นางงดงามเพียงใด”
“ดูพระองค์ใคร่รู้ สงสัยรึเพคะ ว่าเพราะเหตุใดนางจึงได้เข้าไปอยู่ตำหนักจันทรา”
พระองค์พยักหน้ารับเบาๆ เริ่มหยิบถ้วยเห็ดหลิ๋นจือแดงตุ๋นเอ็นลูกวัวมาถือไว้ในมือ ใช้ช้อนตักเสวยอย่างระวัง
“แม้จะเป็นของบำรุง ตัวยาดี เครื่องปรุงดี แต่ในเมื่อมันยังร้อนก็อย่าได้ผลีผลาม”
“พระองค์ไม่ทรงมั่นใจในสายตาของหม่อมฉันหรือเพคะ” แม่นมป๋ายเอ่ยเย้าแหย่
พระองค์ยิ้มแย้มตักอีกช้อน “ใต้หล้านี่หากข้าไม่เชื่อคนที่เลี้ยงเยว่เทียนมากับมือแล้วจะเชื่อถือผู้ใดได้ ลูกข้าคนนี้ทั้งหยิ่งผยอง ดื้อรั้นนัก ดีเพียงอย่างเดียวคือเก่งกาจงานราชการปราดเปรื่องกว่าใครในแผ่นดิน จะพูดว่าเพราะการเลี้ยงดูของท่านยอดเยี่ยมย่อมมิผิด”
เสียงแม่นมถอนใจ “แต่หม่อมฉันก็ทำผิดพลาดที่ตามใจรัชทายาทจนเสียนิสัย พระองค์ไม่ใช่พวกรักหยกถนอมบุปผา หญิงงามมากมายกลับมิไยดี คนแล้วคนเล่าที่ทนความเย็นชาไม่ไหวต้องหนีกลับบ้านเกิดเมืองนอนไป”
“แล้วคนนี้จะไม่เป็นเช่นนั้นหรือ ยกย่องกันถึงขนาดเอาไว้ในตำหนักใน แปลว่าต้องมีมากกว่าความงาม”
ทีแรกแม่นมป๋ายคิดจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พระองค์รับรู้ แต่แม้จะเป็นเพียงแม่นมหากก็รักใคร่ในตัวรัชทายาทดุจลูกในไส้ หากองค์ฉางซีทรงรู้ว่าองค์รัชทายาทอุกอาจเข้าไปลักพาตัวนางมาจากพิธีแต่งงานบ้านสกุลหยาง มิหนำซ้ำยังรังแกนางจนสร้างตราบาปแก่หญิงบริสุทธิ์ ไม่แน่ว่าอาจถูกถอดออกจากตำแหน่งรัชทายาท
- ผู้เขียน
