นทีไม่พูดอะไรแค่ตอบรับในลำคอ “อืม” ทั้งๆ ที่ใจคิดว่ามันไม่ใช่สิมันต้องเป็นเขาที่ควรจะอยู่ใกล้ๆ ออมตลอดเวลาถึงจะถูก ลูบหลังคนตัวบางด้วยมือข้างเดียวเพราะอีกข้างยังคงรู้สึกปวด
ออมเงยหน้าถาม “ง่วงมั้ย นอนพักก่อนเถอะนะ” เพราะถ้าจะให้เดาจากอาการและดูจากที่หมอให้ยาบางอย่างก่อนจะแอดมิท เขาเข้าใจว่าต้องเป็นยาแก้ปวดที่ทำให้นทีง่วงด้วยแน่ๆ ความเป็นห่วงตีตื้นมาอีกครั้ง
“อืม ก็ได้” นทีค่อยๆ กระถดกายลงนอนตามที่ออมบอก…เขาง่วงและเพลียจริงๆ นั่นล่ะ เรื่องวันนี้มันวุ่นวายเกินจะทน
ไม่ถึงสิบนาทีคนป่วยก็หลับไป ออมนั่งเฝ้าได้ไม่นานก็หลับอยู่บนโซฟาตามไปอีกคน
๑-------------------------๑
วันต่อมา 07.00
“แผลอักเสบแต่ไม่บวมมากแล้วนะครับ” หมออ่านแฟ้มงานในมือ “อยากนอนดูอาการอีกคืนหรืออยากกลับ”
“กลับเลยครับพี่หมอ” นทีบอกเพราะเขาเบื่อกับการอยู่โรงพยาบาล
“ครับ เดี๋ยวหมอให้พยาบาลทำเรื่องให้แต่ถ้าไม่สบายหรือปวดแผลย
