“เล่ามาได้หรือยัง ว่าแกกับพี่เขาไปเจอกันได้ยังไง” สายไหมถามขึ้น เมื่อลูกตาลเดินออกมาจากห้องน้ำ ด้วยชุดนอนกระโปรงยาวคุมหัวเข่าสีหวาน บนศีรษะโพกเอาไว้ด้วยผ้าขนหนูสีขาวผืนใหญ่
“ฉันเจอเขาที่บาร์ แต่ที่จริงเราเจอกันก่อนหน้านั้นแล้วแต่ฉันจำพี่เขาไม่ได้ ที่ร้านเค้กเจ้าประจำนะ เขาเดินชนฉัน” เธอตอบเพื่อนอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะเดินไปนั่งบนที่หน้าโต๊ะกระจก หยิบใดไร้ซึ่งเป่าผมขึ้นมาเป่าผมที่เปียกหมาด ให้แห้งโดยเร็ว
“แล้วไงถึงได้ติดต่อกัน พี่ชายแกไม่ว่าหรอ??” เธอถามขึ้นอีกครั้ง ในมือก็ถือโทรศัพท์ถูไถอ่านโซเชียลไปด้วย
“พี่นัทไม่รู้ หลังวันที่ไปบาร์ ฉันทำโทรศัพท์หายพี่เขาเก็บได้ เลยเอามาคืนนั่นแหละคือจุดทำให้เราเริ่มคุยกัน” ลูกตาลตอบคำถามของเพื่อนอีกครั้ง ภาพของปลายนิ้วที่ถูกยื่นมาตรงหน้า พร้อมเช็ดคราบอาหารที่ติดริมฝีปาก มันยังคงลอยวนอยู่ในหัวไม่จางหายไปไหน
“ฉันว่า ดูท่าจะยาก ยิ่งพี่เขาทำงานแบบนั้นด้
