2#นิลิน
เวลาผ่านไปหนึ่งเดือน
ณ บริษัทเจทีคอเปอเรชั่น เจ้าของบริษัทอย่างเจษ ที่เปิดบริษัทผลิตเหล้าสีเกือบขาว บังหน้าธุรกิจสีเทาเอาไว้กำลังเดินออกจากบริษัท แต่ทว่าจู่ๆฝนก็ตกลงมาปรอยๆ ทำให้ชายหนุ่มหยุดชะงัก
‘นายครับ ฝนรินครับเดี๋ยวผมไปเอาร่ม….อ้าว’
ลูก้าพูดยังไม่จบ เจษก็เดินออกไปขึ้นรถท่ามกลางเม็ดฝนอย่างไม่สนใจ ทำเอาลูกน้องคนสนิทต้องเกาหัวแกร๊กๆให้กลับความไม่คาดคิดของเจ้านาย
เพียงแค่ได้ยินคำว่า ‘ริน’ เขาก็เหมือนกับผู้ป่วยโรคจิต ใบหน้าหวานใสไร้ริ้วรอยในคืนนั้นแว๊บเข้ามาในสมองทันที ตั้งแต่คืนนั้น ที่สาวนามว่า ‘นิลิน’ ไม่ยอมรับค่าตัว ถึงแม้เธอจะให้ ‘ริน’ พี่อาร์อีกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้โอนเงินไปให้เธอ แค่เธอกลับโอนมาให้เขาคืนเสียนี่ ดื้อจริงๆผู้หญิงอะไร เขาจะมีโอกาสได้เจอเธออีกมั้ยนะ ผู้หญิงจองหองคนนั้น
‘นายครับ คุณเจเจถึงร้านแล้วครับ’
ลูก้าเอ่ยก่อนจะขับรถออกไป ทำให้เจษที่ตกอยู่ภวังค์ได้สติ
‘อือ ไปให้ไวเลยมึง’
ทันทีที่เดินทางมาถึงร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดัง พนักงานก็พาเจษเดินเข้าไปยังห้องอาหารสุดหรูที่เขากับเพื่อนมาเฟียอีกคนจองไว้ เดิมทีพวกเขามีกันอยู่ 3 คน มี เจษ,เจเจ และ จิมมี่ แต่วันนี้จิมมี่ติดภารกิจที่ต่างประเทศ เขากับเจเจจึงนัดกันมาคุยงานสองคน
‘มาสักทีนะไอ้เสือ’
ทันทีที่มาถึง เจเจก็เอ่ยทักทาย
‘ “ริน” น้ำเลยนะคะ’
พนักงานเอ่ยเมื่อชายหนุ่มนั่งลง
‘ “ริน” เลยก็ได้ครับ’
เจเจตอบ แต่ทว่าคนที่กำลังใจจดใจจ่อกัยคำว่า ‘ริน’ กลับแย่งขวดน้ำมาจากพนักงานแล้วกนะดกเข้าปากตัวเองเสียดื้อๆ สงสัยเขาจะคิดถึงผู้หญิงคนนั้นมากเกินไปหรือเปล่า
‘เฮ้ย ไอ้บ้านี่ มันเป็นอะไรของมันวะลูก้า’
เจเจตกใจกับการกระทำของเพื่อน ปกติในบรรดาแก๊งค์สามคนจิมมี่จะเป็นคนที่แปลกที่สุด เขาจะเป็นคนที่อบอุ่นที่สุด ส่วนเจษจะเป็นผู้ชายมาดนิ่ง มันจะไม่มีวันทำอะไรแหวกแนวแน่ๆ ยกเว้นวันนี้
‘เอ่อ นั่นสิครับ เจ้านายมีอาหารแบบนี้ตั้งแต่ตอนออกมาแล้วครับ’
ลูก้ากระซิบใส่หูเจเจ
‘เลิกนินทาฉันสักที ก็แค่กินน้ำแปลกตรงไหน’
หนุ่มมาดเข้มแก้ต่างให้ตัวเอง
‘เออๆ ไม่แปลกเลยเว้ย สั่งๆจะกินอะไรก็สั่งเลยเว้ย’
พูดจบก็ยกเมนูอาหารขึ้นมาดูทั้งคู่ ก่อนจะคุยเรื่องเหล้าสูตรใหม่ที่กำลังจะถูกโปรโมทในสื่อต่างๆ เจษเป็นเจ้าของบริษัทเพราะเขามาดนิ่ง มีความเป็นผู้นำเหมาะแก่การบริหาร ส่วนเจเจนั้นเป็นหุ้นส่วนและดูแลเรื่องเบื้องหน้าต่างๆ เพราะเขาเป็นคนยิ้มแย้มและมีความคิดสร้างสรรค์สุดๆ ส่วนจิมมี่ รายน้้นทะเล้นปลิ้นปล้อน มีเหลี่ยม เหมาะแก่การติดต่อสื่อสารเจรจา สามเสือเจอกันตอนไปเรียนเมืองนอก
เจษเป็นลูกครึ่ง ไทย-เยอรมัน เจเจเป็นหนุ่มฮ่องกง แต่พูดไทยชัดเพราะตามมาอยู่กับเจษหลายปีแล้ว ส่วนจิมมี่นั้นหน้าฝรั่งจ๋า แต่พูดไทยชัดเกินเบอร์เพราะหลงประเทศไทยและสาวไทยสุดๆ ส่วนเรื่องความเจ้าชู้ สามคนนี้ไม่มีใครยอมแพ้ใครหรอกนะ สาวหลงกันตรึม
อีกด้านหนึ่ง ณ มหาวิทยาลัยชื่อดัง ขาเรียวยาวก้าวเท้าออกจากห้องเรียนทันทีเมื่อเรียนสร็จ นิลินก้มมองนาฬิกาและค้นพบว่า เธอมีเวลาอีกชั่วโมงเดียวเพื่อแต่งตัวออกไปทำงานพิเศษที่ร้านคาเฟ่แถวๆมหาลัย
‘จะแต่งตัวทันมั้ยเนี้ย’
หญิงสาวบานกับตัวเอง
‘น้องนิลิน’
เธอหันไปมองเมื่อได้ยินเสียงคนเรียก ซึ่งคนนั้นก็คือกอฝ้าย กอฝ้ายเป็นรุ่นพี่ที่คณะ แต่เรียนจบไปแล้ว ทำงานด้านออแกไนซ์ ชอบหางานมาให้เธอบ่อยๆ เพราะเธอเรียนเอกนิเทศศาสตร์ แถมหนเาตาของเธอก็น่ารักจิ้มลิ้ม มักจะโชคดีได้งานที่ต้องใช้หน้าตาเสมอๆ
‘พี่ฝ้าย มีอะไรหรือเปล่าคะมาถึงนี่เลย’
‘พอดีพี่มีงานมานำเสนอน่ะ นิลินสนใจมั้ย’
กอฝ้ายเอ่ย
‘งานอะไรคะ’
‘พอดีที่บริษัทเจทีกำลังหานางแบบโฆษณาเหล้าตัวใหม่ นิลินสนใจมั้ย งานนี้เงินหนักนะ’
กอฝ้ายมักจะเอ็นดูนิลินเสมอ เพราะเธอเห็นว่าน้องนั้นเป็นเด็กดี ทำงานส่งตัวเองเรียน พ่อแม่ก็ไม่เคยเห็นและเธอก็ไม่กล้าถามว่ายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า เพราะตั้งแต่ปี 1-ปี4 ก็เห็นนิลินใช้ชีวิตคนเดียวมาโดยตลอด
‘จริงหรอคะ อืม ลินสนใจนะพี่ฝ้าย ช่วยส่งบรีฟงานมาให้ทีนะคะ’
‘ได้เลย เดี๋ยวพี่จะช่วยดันให้สุดๆไปเลย ยังไงเดี๋ยวพี่ไลน์หานะ’
คุยกันจบทั้งคู่ก็แยกย้าย นิลินขอตัวไปทำงานต่อ ส่วนกอฝ้ายก็รีบส่งประวัตินิลินให้ทางเจทีคอเปอร์เรชั่นทันที