วิศวะขย้ำรัก (ENGINEER'NTABOO) SS3

วิศวะขย้ำรัก (Engineer’nTaboo SS3) EPISODE1 ณ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเอกชนMDL DAY1 กิจกรรมพี่น้องบัดดี้ภาคปีการศึกษาใหม่ เสียงกลองของคณะวิศวกรรมศาสตร์ดังขึ้นอย่างสนุกสนานไม่แพ้คณะอื่น ๆ ที่มีการจัดกิจกรรมรับน้อง โดยเช้านี้รุ่นพี่ปี 2 ภายใต้เสื้อโปโลสีดำสกรีนอักษร ‘ENGINEER’ ด้านหลังเสื้อ และมี ‘ยู’ เป็นผู้นำทีมรับน้องได้ดำเนินงานกิจกรรมกันอย่างขะมักเขม้น ป้ายไวนิลขนาดใหญ่มีอักษร ‘กิจกรรมพี่น้องบัดดี้’ ชัดเจนสวยงามถูกตรึงขึ้นด้านหลังเวที ก่อนที่สาว ๆ จะนำของตกแต่งขึ้นไปไล่ติดให้สวยงาม “ซินไปติดทางนั้นก็ได้ เดี๋ยวตรงจุดสูง ๆ เราเอาบันไดติดให้เอง” เพื่อนร่วมทีมรับน้องส่งเสียงบอก เมื่อเห็นว่าสาวน้อยตัวเล็กประจำคณะพยายามจะเอาลูกโป่งขึ้นไปติดที่ขอบป้าย “ขอบคุณนะ เราตัวเตี้ยเลยลำบากหน่อย” ซินยิ้มรับ ก่อนจะหอบเอาอุปกรณ์ตกแต่งไปจัดการตามโครงซุ้มที่เพื่อนนำไปตั้งไว้ให้ “แบบนี้เรียกตัวเล็กเหอะ เสียดายเธอไม่โสดว่ะ” เพื่อนชายที่ยกบันไดมากระซิบกระซาบกัน “มึงอย่าพูดดังเชียว วันนี้กูเห็นพวกพี่พันไมล์มามอด้วย” “จริงดิ! โห...ปีสี่ไม่มีอะไรที่ต้องทำนี่หว่า” “มาเฝ้าแฟนแหละกูว่า ไป ๆ ทำงาน มึงปีนเดี๋ยวกูส่งลูกโป่งให้” ขณะนั้นเสียงหวีดของโทรโข่งในมือของยูก็ดังขึ้นก่อนที่น้ำเสียงห้าวทุ้มจะประกาศลั่นลานกิจกรรม “สวัสดีครับน้อง ๆ ปีหนึ่ง หากใครได้ยินเสียงนี้ให้รู้ว่านี่คือเสียงจากรุ่นพี่คณะวิศวะ คนที่มาถึงแล้วขอให้มาลงทะเบียนรับป้ายชื่อที่ลานกิจกรรมก่อนแปดโมงนะครับ หลังแปดโมงแล้วใครไม่มีป้ายแขวนที่คอ เราจะได้เจอกันที่หน้าเวทีครับ” ยูเอ่ยจบเพียงไม่ถึงอึดใจ เหล่าเฟรชชี่ที่มาถึงแล้วต่างก็พากันตรงมาที่ลานกิจกรรมทันที นั่นทำให้เขาเดินไปเอาไมค์ลอยมาส่งให้ปั้นแป้ง “สาว ๆ ต่อเลย” ยูว่า “เทส! เทส!” ปั้นแป้งส่งเสียง “น้อง ๆ ที่มาถึงลานกิจกรรมแล้วให้เข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ และมาลงชื่อที่โต๊ะลงทะเบียนได้เลยนะคะ ได้ป้ายแล้วค่อยแยกย้ายไปกินข้าวหรือรอทำกิจกรรมได้ค่ะ” และเมื่อเหล่าเฟรชชี่ปี 1 ทั้งชายหญิงทยอยกันเข้ามาที่ลานกิจกรรมพวกเขาก็ต้องเบิกตาโตให้กับรุ่นพี่สาวซึ่งทำหน้าที่รับลงทะเบียนและแจกจ่ายป้ายชื่อ “โห! นี่รุ่นพี่วิศวะจริงดิ สวยอย่างกับเด็กนิเทศ” เสียงอื้ออึงดังขึ้น “ปีนี้ก็ละลานตาว่ะ กูตื่นเต้นแล้วนะเนี่ยว่าใครจะได้กูไป” เสียงของเรย์ฟังดูตื่นเต้นสุด ๆ ไม่วายก็ล้วงเอากระจกพับขนาดเล็กในกระเป๋าเสื้อช็อปของสายธารออกมาเช็คความหล่อ เพราะตอนนี้พวกเขากำลังเก็บเนื้อเก็บตัวอยู่บนตึกคณะ และแอบส่องน้อง ๆ จากระเบียง “ทรงผมกูเป็นไงวะเพื่อน กูตัดผมกับทำสีมาใหม่ เจาะหูเพิ่มด้วย น้องหมวยบอกว่ากูอย่างเท่เลย” เตย์ย้อนถาม แล้วแย่งเอากระจกในมือของเรย์มาส่องดูความเรียบร้อยเช่นกัน ขนาดน้องน้ำฟ้าคนสวยยังชมเขาว่าเท่ รุ่นน้องปี 1 จะเหลือเหรอ “ประทานโทษนะครับ คือเราใส่แมสก์ไง ถามหน่อยว่าน้องจะเห็นหน้าพวกมึงกี่โมง” สีฝุ่นกลอกตาใส่เพื่อน ทำให้เรย์และเตย์ไหล่ตกทีเดียว ลืมไปเลยว่ากว่าจะเปิดแมสก์ได้ก็ต้องรอน้องหาตัวเจอก่อน “เอาจริงนะพวกเราตื่นเต้นกูไม่แปลกใจ แต่พวกปีสี่มาทำไมก่อน ดูแต่ละคนแต่งตัวดิ กูคิดว่านายแบบมาถ่ายงาน” สายธารเอ่ยเสียงเซ็ง เมื่อเห็นพวกเฮียพันไมล์มางานกิจกรรมรับน้องด้วย “ประเด็นคือ เฮียซันมึงมาทำไมคนละคณะเลย” เรย์ว่า “เฮียกูก็หล่อซะด้วยดิ ขนาดใส่แมสก์น้องปีหนึ่งยังเหลียวมอง” สีฝุ่นว่า ก่อนจะมองหาทีมรับน้องปี 2 ซึ่งความโดดเด่นของพวกเธอก็ทำให้เขาหาตัวได้ไม่ยากเลย ว่าแล้วทำไมเฮียองศาถึงนั่งตาเขียวปั๊ดขนาดนั้น ไอ้พวกรุ่นน้องปี 1 รุมน้องควีนแจเลย “พี่คนสวยอยู่ปีอะไรเหรอครับ ปีสามรึเปล่าครับ พวกผมจะได้จับบัดดี้กับพี่ไหม พี่ครับตอบผมหน่อย” “พี่ปั้นแป้งอยู่ปีสามไหมครับ กระซิบฉายาพี่หน่อยสิครับเผื่อผมจับได้ชื่อพี่ ผมจะรีบมาหาพี่เลยครับ” “นั่นสิครับพี่ เอ่อ...พี่เฌอปรางคนสวย พี่อยู่ปีสามใช่ไหมครับ ผมลุ้นชื่อพี่นะ” เสียงของรุ่นน้องถามไถ่ไม่เลิกจนยูปวดหัวแทนเลย “พวกพี่ปีสองครับ น้อง ๆ คนไหนได้ป้ายแล้วถอยหน่อยนะให้เพื่อนที่เหลือลงชื่อด้วย” ยูเห็นรังสีอำมหิตของพวกเฮียองศาแผ่มาถึงลานกิจกรรมจำต้องรีบมากันรุ่นน้องผู้ชายให้ถอยห่างจากโต๊ะลงทะเบียน ทำให้ควีนหันมาขอบคุณเขา เพราะเธอเหนื่อยจะตอบคำถามรุ่นน้องแล้วล่ะ “ปีหนึ่งพูดเก่งกว่ารุ่นเราอีกอะ” เฌอปรางว่าแล้วไหวไหล่ใส่ “พี่ยูเท่จัง พี่เขาหล่อมากเลยอะ คนอะไรยืนเฉย ๆ ยังเท่” ไม่วายยูเองก็ตกที่นั่งลำบากไม่แพ้กัน ยิ่งตอนนี้ไวท์ขยับจากเฉพาะช่างมาเรียนวิศวะแล้วด้วย เขาจึงเลี่ยงที่จะดูแลน้องผู้หญิง แต่ว่ามันก็ไม่ง่ายเลยแฮะ “พี่ยูอยู่ปีสองเองเหรอคะ น่าเสียดายจัง” “ไม่ใช่ปีสามแน่นะคะ อยากให้พี่ยูเป็นพี่บัดดี้หนูจังค่ะ” “คืองี้นะ พี่บัดดี้จะเป็นรุ่นพี่ที่ใส่ช็อปแล้วก็ใส่แมสก์ดำ ถ้าคนที่ไม่ได้ใส่แมสก์และสวมเสื้อโปโลคือพี่ทีมรับน้องปีสอง โอเคนะครับ” ยูอธิบาย ทำให้เหล่ารุ่นน้องสาวหน้าจ๋อยไปตาม ๆ กัน “ไม่เป็นไรค่ะ อย่างน้อย ๆ พวกเราก็ได้เจอพี่ทีมรับน้องจนจบกิจกรรมเลยใช่ไหมคะพี่ยู” “อ่า...อันนั้นก็ใช่” ยูพยักหน้ารับแล้วยิ้มเจื่อนเมื่อสายตาเหลือบไปเจอไวท์ซึ่งมีแมสก์ปิดบังโฉมหน้ากำลังมองมาทางเขาอยู่ พอได้เห็นรุ่นพี่หนุ่มเปลี่ยนสีช็อปจากกรมท่าเป็นเทาก็ดูแปลกตาไม่น้อยเลยแฮะ ทางด้านของซินที่ง่วนอยู่กับการตกแต่งซุ้มก็ไม่ได้สนใจอะไรนอกจากงานตรงหน้า เธอจึงไม่รู้เลยว่าเหล่ารุ่นน้องปี 1 กำลังแอบมองเธออยู่ห่าง ๆ อย่างสนใจ “พี่คนนั้นอย่างกับเด็กมัธยมเลยว่ะ โคตรน่ารักเลย” “เราไปช่วยพี่เขาติดลูกโป่งได้ไหมวะ” “เอาดี ๆ กูว่าได้นะ พี่เขาทำคนเดียวนี่หว่า เราก็เป็นรุ่นน้องไง” เสียงกระซิบกระซาบของเฟรชชี่ร่วมรุ่นที่กำลังแอบส่องรุ่นพี่ทีมรับน้องทำให้เจ้าของเส้นผมสีเทาควันบุหรี่เหลือบสายตาไปยังเจ้าของร่างเล็ก ซึ่งกำลังตั้งใจติดลูกโป่งสีน้ำเงินขาวตามขาซุ้ม เท่าที่กะโดยสายตาเธอน่าจะสูงไม่ถึงร้อยหกสิบดีด้วยซ้ำ ใบหน้าเล็กน่ารักแก้มป่อง ปากนิดจมูกหน่อย แต่บางส่วนกลับไม่เล็กเลย เธอเป็นรุ่นพี่เหรอเนี่ย “โอ๊ะ!” ขณะนั้นรุ่นพี่สาวก็ร้องออกมาสั้น ๆ เมื่อลูกโป่งที่รวบไว้ด้วยเชือก ดันคลายออกจากปมจนมันปลิวไปตามลม ซินจึงรีบวิ่งไล่เก็บ นั่นทำให้รุ่นน้องเข้าไปช่วยเธอเช่นกัน แต่มันดันมีลูกหนึ่งลอยสูงขึ้นจนเธอเอื้อมจับไว้ไม่ได้ ซินจึงทำเพียงมองมันอย่างถอดใจ แต่ในจังหวะนั้นกลับมีเจ้าของร่างสูงวิ่งมากระโดดคว้าปลายเชือกของลูกโป่งไว้ได้ทัน ตุบ! เสียงของรองเท้าผ้าใบสีขาวที่กระทบกับพื้นอิฐตัวหนอน พร้อมลูกโป่งสีน้ำเงินที่ถูกเขายื่นมาให้ตรงหน้า ทำให้ซินช้อนสายตาขึ้นมองอีกฝ่าย...จากสีเสื้อยืดที่สวมและมีป้ายชื่อคล้องคอ เขาคือเด็กปี 1 แน่นอน “ลูกโป่งครับพี่” น้ำเสียงห้าวเอ่ยย้ำเมื่อเห็นเธอเอาแต่มองจ้องกันตาไม่กะพริบ นั่นทำให้ซินรีบรับลูกโป่งมาถือไว้ “ขอบคุณนะ เมื่อกี้นายกระโดดสูงมากเลย แบบว่า...เพราะนายตัวสูงด้วยมั้ง” น้ำเสียงเล็ก ๆ ที่เปล่งออกมา ทำให้เขามองเธอแล้วขยับยิ้มน้อย ตัวเล็กไม่พอ...เสียงยังเล็กน่ารักจนใจเจ็บอีกต่างหาก “พี่ชื่อพี่ซินเหรอครับ ว้าว...พี่ตัวเล็กมากเลย” อีกฝ่ายเอ่ยอย่างชอบใจ หลังจากเหลือบมองป้ายชื่อของเธอ และเห็นว่าเธออยู่วิศวะปี 2 “อ้อใช่! พี่ซินปีสองนะ นายเอ่อ...” ยังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไรต่อ สาวน้อยก็ต้องก้าวถอยหลังอัตโนมัติ เมื่อเจ้าของเส้นผมสีแดงเพลิงกระโดดลงจากสแตนด์ด้านข้างลานกิจกรรมและเดินตรงมาทางนี้แล้ว “เป็นอะไรครับพี่ จะพูดอะไรครับ” รุ่นน้องหนุ่มเอ่ยถาม ก่อนที่เขาจะหันมองตามสายตาเธอไป ก็เห็นว่าวันนี้มีรุ่นพี่ในชุดไปรเวทมาร่วมงานกิจกรรมด้วย...ทำผมสีแดงเพลิงโคตรเด่นเลยแฮะ!