เพื่อนสนิทกั๊กสิทธิ์รัก

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... แกร๊ก! เสียงกดรหัสผ่านประตูดิจิทัลหน้าห้องดังขึ้นทำลายความเงียบสงบในเช้าวันเสาร์ ตามมาด้วยเสียงเปิดและปิดประตูที่ดังสนั่นจนผมที่กำลังมุดหน้าซุกหมอนอยู่บนเตียงต้องขมวดคิ้ว ผมแทบไม่ต้องลืมตาเพื่อดูว่าใครคือผู้บุกรุกยามวิกาล ไม่สิ ยามเช้าตรู่แบบนี้ เพราะบนโลกใบนี้มีสิ่งมีชีวิตแค่คนเดียวเท่านั้นที่รู้รหัสผ่านห้องของผม และกล้าทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของสถานที่นี้ยิ่งกว่าคนจ่ายค่าเช่าอย่างผมเสียอีก "ไอ้อชิ! ตื่นโว้ยยยย!" เสียงใสแจ๋วที่คุ้นเคยดังแหวกอากาศเข้ามาในห้องนอน พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่วิ่งตึงตังเข้ามา ผมถอนหายใจยาวๆ ภายใต้ผ้าห่ม พยายามจะดึงผ้าขึ้นมาคลุมโปงเพื่อหนีความวุ่นวาย แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกผมว่ามันสายไปแล้ว ตุ้บ! "อั้ก!" ผมจุกจนแทบจะพ่นลมหายใจออกมาทางปาก เมื่อร่างน้ำหนักเกือบห้าสิบกิโลกรัมกระโดดลอยตัวขึ้นมาทับลงบนตัวผมอย่างจัง ไม่มีการออมแรง ไม่มีความเกรงใจใดๆ ทั้งสิ้น "ตื่นได้แล้ว! วันนี้มึงสัญญาว่าจะพาไปกินติ่มซำร้านเปิดใหม่หน้ามอไง ลืมแล้วเหรอวะ!" 'เค้ก' ยัยตัวแสบประจำชีวิตผม ตะโกนอยู่เหนือหัวผมพร้อมกับออกแรงเขย่าตัวผมอย่างบ้าคลั่ง กลิ่นแชมพูเด็กหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเธอโชยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ผมคุ้นเคยมาตลอดสิบปี กลิ่นที่ทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายและปั่นป่วนได้ในเวลาเดียวกัน "โอ๊ยยย ยัยบ้า! กูเจ็บนะเว้ย ลงไปเลยไป หนักอย่างกับควาย" ผมบ่นอู้อี้เสียงแหบพร่าตามประสาคนเพิ่งตื่นนอน พยายามพลิกตัวหนี แต่ยัยนี่กลับทำตัวเป็นปลิงเกาะแน่นไม่ยอมปล่อย "ใครควายฮะ! ปากดีนักนะตื่นมาก็ด่าเลย" เค้กเถียงกลับเสียงหลง และในจังหวะที่ผมกำลังจะใช้แขนดันตัวเธอออกนั่นเอง อุบัติเหตุที่ผมไม่ได้เตรียมใจรับมือก็เกิดขึ้น มือเล็กๆ ของเค้กที่พยายามจะคว้าผ้าห่มเพื่อดึงออก ดันพลาดเป้าหมาย มันไม่ได้จับโดนชายผ้าห่ม แต่มันกลับตะปบลงมาตรงกึ่งกลางลำตัวของผม... อย่างพอดิบพอดี หมับ! ผมเบิกตาโพลง ความง่วงงุนที่เกาะกุมสติอยู่เมื่อสิบวินาทีที่แล้วปลิวหายไปในอากาศราวกับถูกพายุทอร์นาโดพัด ร่างกายของผมแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง เลือดในกายฉีดพล่านขึ้นสู่ใบหน้าจนร้อนผ่าวไปถึงใบหู ความชิบหายบังเกิดแล้ว... ในฐานะผู้ชายวัยยี่สิบเอ็ดปีที่ฮอร์โมนกำลังพลุ่งพล่าน การตื่นนอนมาพร้อมกับอาการ 'แข็งตัวยามเช้า' มันเป็นเรื่องธรรมชาติของสรีระที่ควบคุมไม่ได้อยู่แล้ว มันคือปฏิกิริยาทางชีวภาพที่ผมต้องตื่นมาเผชิญหน้ากับมันทุกเช้า แต่เช้านี้มันต่างออกไป เพราะไอ้ลูกชายตัวดีของผมที่กำลังตื่นตัวเต็มที่ ดันถูกมือของคนที่ผม 'แอบคิดไม่ซื่อ' มาตลอดสิบปี สัมผัสเข้าอย่างจัง ถึงแม้จะมีผ้าห่มผืนหนาขวางกั้นอยู่ แต่สัมผัสจากมือนุ่มๆ ของเค้กที่เผลอกำลงมา แถมยังมีการขยำเบาๆ แบบไม่รู้ตัวอีกต่างหาก มันส่งกระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปทั่วร่างผม ท้องน้อยของผมหดเกร็ง และไอ้ส่วนที่มันตื่นอยู่แล้ว มันยิ่งผงาดขึ้นมาสู้มือเธออย่างไม่อายฟ้าดิน ผมสะดุ้งสุดตัว รีบปัดมือเค้กออกอย่างแรงจนเธอเซเกือบตกเตียง "เฮ้ย! ทำบ้าอะไรของมึงเนี่ย!" ผมตะคอกเสียงหลง รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมท่อนล่างของตัวเองไว้อย่างมิดชิด หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ผมต้องใช้ความพยายามอย่างหนักเพื่อไม่ให้เสียงตัวเองสั่น เค้กชะงักไปนิดหน่อย ก่อนจะก้มลงมองมือตัวเองแล้วเงยหน้าขึ้นมามองผม ดวงตากลมโตของเธอกะพริบปริบๆ ไม่มีร่องรอยของความเขินอายหรือความรู้สึกผิดใดๆ ทั้งสิ้น ซ้ำร้าย... ริมฝีปากบางๆ นั่นยังค่อยๆ คลี่ออกเป็นรอยยิ้มขบขัน "อุ๊ย... โดนน้องชายมึงเหรอ โทษทีๆ ไม่ได้ตั้งใจ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ แถมยังทำหน้าทะเล้นใส่ผมอีก ผมกัดฟันกรอด พยายามควบคุมสติสัมปชัญญะที่เตลิดเปิดเปิงให้กลับมา "มึงเลิกเล่นพิเรนทร์จับไข่กูสักที กูเป็นผู้ชายนะเว้ย!" ผมดุเธอเสียงเข้ม หวังจะให้ยัยตัวแสบสลดลงบ้าง หรืออย่างน้อยก็ให้รู้ว่าการมาจับเป้าผู้ชายแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องที่ควรทำเล่นๆ แต่ผมลืมไปว่ากำลังคุยอยู่กับ เค้ก ผู้หญิงที่หน้ามึนที่สุดในสามโลก เค้กหัวเราะคิกคัก ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะพูดประโยคที่ทำเอาเส้นความอดทนของผมขาดผึง "ทำเป็นหวงไปได้ เล็กๆ แค่นั้นใครเค้าอยากดู" เล็กๆ แค่นั้น? เล็กๆ? คำว่า 'เล็ก' มันพุ่งเข้ามาเสียบทะลุกลางใจวิศวะหนุ่มอย่างผมจนแทบกระอักเลือด ผมกำหมัดแน่นใต้ผ้าห่ม อยากจะเถียงใจแทบขาดว่าไอ้ที่มึงจับไปเมื่อกี้มันแค่ผ่านผ้าห่มหนาๆ โว้ย! ถ้ามึงเห็นของจริงมึงจะไม่มีทางพูดคำนี้ออกมาแน่ๆ แต่แน่นอนว่าผมพูดแบบนั้นออกไปไม่ได้ ผมทำได้แค่ถลึงตาใส่เธอ ใบหน้าผมแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเพราะโกรธที่ถูกหยามศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย หรือเพราะกำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ดิบเถื่อนที่มันกำลังปะทุอยู่ข้างในกันแน่ เพราะความจริงก็คือ... แค่โดนมือเธอสัมผัสผ่านผ้าห่ม ไอ้ลูกชายที่ไม่รักดีของผมมันก็ตื่นตัวจนปวดหนึบไปหมดแล้ว "ออกไปรอข้างนอกเลยไป! กูจะอาบน้ำ!" ผมตวาดไล่ตะเพิด คว้าหมอนใบหนึ่งปาใส่หน้าเธอเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ก่อนจะรีบกระเด้งตัวลุกจากเตียงโดยที่ยังเอาผ้าห่มพันท่อนล่างไว้แน่นราวกับคนบ้า แล้ววิ่งพรวดพราดเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว ปิดประตูดังปัง! พร้อมกับกดล็อกกลอนทันที ผมยืนหอบหายใจแฮกๆ อยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องน้ำ มองดูสภาพตัวเองที่หัวฟู หน้าแดงจัด และที่สำคัญที่สุด... สภาพเบื้องล่างที่ดันผ้าห่มจนนูนเด่นขึ้นมาอย่างน่าเกลียด "ไอ้สัดเอ๊ย..." ผมสบถด่าตัวเองในใจ ก่อนจะทิ้งผ้าห่มลงพื้นแล้วเปิดน้ำจากฝักบัว ปรับให้เป็นน้ำเย็นจัด ปล่อยให้สายน้ำเย็นเฉียบไหลรดลงมาบนหัวเพื่อดับไฟราคะที่กำลังแผดเผา ผมยืนหลับตา ปล่อยให้น้ำเย็นชะล้างความร้อนรุ่มในร่างกาย แต่ภาพในหัวกลับมีแต่รอยยิ้มทะเล้นและสัมผัสจากมือเล็กๆ ของเค้กวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา 'ทำเป็นหวงไปได้ เล็กๆ แค่นั้นใครเค้าอยากดู' ผมลืมตาขึ้นมามองตัวเองในกระจกอีกครั้ง ถอนหายใจออกมายาวเหยียดด้วยความหงุดหงิดระคนสมเพชตัวเอง ทำไมผมต้องมาทนทรมานกับเรื่องแบบนี้ด้วยวะ? คำตอบมันง่ายมาก... ก็เพราะผม 'รัก' เธอไง