หลินไป๋หลัน

ตอนที่ 2 โลกใบใหม่

"ใช่แล้ว มิติธาตุหายสาบสูญไปนานเจ้าห้ามบอกใครเล่ามันจะเป็นภัยกับเจ้าถ้าคนผู้นั้นคิดไม่ดี เจ้าเรียกข้าว่าท่านปู่เถิดข้าถูกชะตากับเจ้ายิ่งนัก" เขาเองรู้สึกเอ็นดูนางหนูคนนี้นักและรู้สึกดีไม่น้อยที่มีคนเรียกท่านปู่ทำให้คนแก่ผู้นี้คลายเหงามากเลยทีเดียว

"ท่านปู่" ข้าวหอมพูดแล้วยิ้มด้วยความตื้นตัน สร้อยในมือท่านปู่หมาดๆก็หายวับมาอยู่บนคอของเธอทันที

"เจ้าไปได้แล้วขอให้เจ้าโชคดีนะหลานปู่" เทพปาเจียวเอ่ยพร้อมกับยกแขนขึ้นสะบัดหนึ่งครั้ง

"ขอบคุณค่ะท่านปู่" กล่าวจบก็เกิดแสงสว่างจ้าและสติเธอก็ดับสูบไป

"เป็นผู้หญิงต้องมีกลิ่นกายหอมเช่นนั้นข้าเพิ่มให้เจ้าแล้วกัน ฮ่า ๆ ๆ" เทพปาเจียวเอ่ยขึ้นพร้อมกับหัวเราะเสียงดัง

ณ โลกคู่ขนาน

"น้ำ… หิวน้ำ" ข้าวหอมเอ่ยเสียงแผ่วเบา 'ทำไมถึงรู้สึกคอแห้งมากขนาดนี้เธอไม่ได้ดื่มน้ำมากี่วันแล้ว' ข้าวหอมคิดในใจ

"หลันเอ๋อร์ หลันเอ๋อร์ลูกแม่เจ้าฟื้นแล้วแม่ดีใจยิ่งนัก นี่จ้ะน้ำค่อยๆดื่มนะลูกประเดี๋ยวจะสำลัก" หลินอู๋เหยาเอ่ยขึ้นอย่างดีใจที่บุตรสาวของตนฟื้นขึ้นมา นางนอนป่วยไม่ได้สติมาหลายวัน แล้วยังหายใจแผ่วเบาจนคิดว่านางหมดลมหายใจไปเสียแล้ว พร้อมกับหยิบถ้วยน้ำชาอุ่น ๆ ป้อนบุตรสาวของตน

ข้าวหอมยกศีรษะขึ้นมาจิบน้ำพร้อมกับลืมตาขึ้นมามองหญิงตรงหน้า เธอถึงกับตะลึงน้ำตาไหลเอ่อเพราะหญิงตรงหน้ามีหน้าตาคล้ายแม่ของเธอในโลกเก่ามาก ต่างกันตรงที่หญิงคนนี้ดูยังสาว ยังสวย และมีผิวพรรณดี

"หลันเอ๋อร์ ร้องไห้ทำไมลูกยังเจ็บตรงไหนอยู่หรือไม่" หลินอู๋เหยาเอ่ยถามบุตรสาวด้วยความเป็นห่วง เพราะจู่ๆนางก็น้ำตาไหลออกมา

"ลูกไม่เป็นอะไรแล้วเจ้าค่ะท่านแม่" ข้าวหอมเอ่ยพร้อมส่ายหน้าสวมกอดมารดาของเธอแน่น ภาพความทรงจำของร่างนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ เด็กคนนี้มีชื่อว่า หลินไป๋หลัน อายุสิบสองปี มีรูปร่างคล้ายเธอในโลกก่อนอยู่เจ็ดส่วน ตากลมโต คิ้วสวยได้รูป จมูกโด่งโดยไม่ต้องศัลยกรรม ปากอวบอิ่มน่าจูบอีกต่างหาก

อืม...เพอร์เฟค... ' ข้าวหอมคิดในใจ นางมีร่างกายไม่แข็งแรงตั้งแต่เกิด ก่อนหน้านี้เป็นไข้ป่าบวกกับร่างกายอ่อนแอเลยเสียชีวิตลง

'เธอไม่ต้องเป็นห่วงนะฉันจะดูแลครอบครัวของเธอเองฉันสัญญา' ข้าวหอมเอ่ยขึ้นในใจ

ราวกับร่างเก่ารับรู้คำสัญญาที่เอ่ย 'ขอบใจนะ' เสียงเด็กน้อยดังขึ้นมาในหัวของข้าวหอม

"ลูกไม่เป็นอะไรแล้วเจ้าค่ะท่านแม่ " ข้าวหอมเอ่ยตอบหญิงตรงหน้าที่เป็นแม่ของเธอในภพนี้ ด้วยภาษาและคำพูดที่ลื่นไหลของคนในภพนี้ โชคดีที่เธออ่านนิยายมาเยอะและท่านปู่ก็บอกเธอมาบ้างแล้วจึงปรับตัวได้รวดเร็ว

"ดีแล้วถ้าอย่างนั้นเจ้าพักผ่อนอีกสักหน่อยเถิดแม่จะไปเตรียมอาหารมาให้ อีกประเดี๋ยวพี่ชายของเจ้าก็คงใกล้จะกลับมาแล้ว" หลินอู๋เหยาเอ่ย บุตรสาวของตนนอนป่วยอยู่หลายวัน ข้าวปลาไม่ได้กินพึ่งฟื้นไข้ขึ้นมานางอาจจะหิว

"เจ้าค่ะท่านแม่ " ข้าวหอมเอ่ยพลางคิดในใจ นี่เธอมีพี่ชายสินะดีจริงๆ เพราะโลกเก่าเธอเป็นลูกคนเดียว ช่างเป็นครอบครัวในฝันจริง ๆ

ภายในห้อง เธอกวาดสายตามองไปรอบๆพบว่าเป็นห้องนอนขนาดเล็ก มีโต๊ะวางกระจก ตู้ใส่เสื้อผ้าหลังเก่าหนึ่งหลัง เตียงนอนเป็นเตียงไม้มีผ้าปูแต่มันก็สู้ที่นอนสปริงในโลกเก่าของเธอไม่ได้

ในความทรงจำของหลินไป๋หลันพ่อของเธอเคยเป็นแม่ทัพแห่งแคว้นหนาน เมื่อห้าปีก่อนออกไปปราบโจรที่ชายแดนชนะกลับมาแต่พ่อของเธอได้รับบาดเจ็บหนักจากการถูกพิษไม่สามารถรักษาได้ เพราะพิษที่ท่านได้รับนั้นทำให้ร่างกายค่อย ๆ อ่อนแอลง จุดตันเถียนรั่วไหลทำให้ไม่สามารถใช้พลังปราณได้อีก

ท่านปู่พยายามหาหมอมารักษาแต่ไม่มีหมอคนไหนรักษาได้ ท่านปู่เสียใจมากบวกกับอายุที่มากท่านจึงตรอมใจและเสียชีวิตลง ท่านลุงพี่ชายแท้ ๆ ของท่านพ่อได้เข้ายึดอำนาจ และทรัพย์สมบัติภายในจวนทั้งหมดพร้อมกับขับไล่ท่านพ่อออกจากจวน

ครอบครัวของหลินไป๋หลันออกจากเมืองหลวงเดินทางไปยังเมืองหนานเหอ ซึ่งเป็นเมืองหน้าด่านของแคว้นหนานโดยอาศัยรถม้าส่งสินค้าของพ่อค้าใจดีท่านหนึ่ง เมื่อมาถึงเมืองหนานเหอท่านแม่ที่พอจะมีสมบัติติดตัวมาบ้างก็นำไปขาย ได้เงินมาซื้อบ้านเล็ก ๆ หลังหนึ่งอยู่ติดเชิงเขาที่อาศัยกันอยู่จนถึงปัจจุบัน แคว้นทั้งหมดมีสี่แคว้นคือ

หนึ่ง แคว้นหนาน

สอง แคว้นหาน

สาม แคว้นเหว่ย

สี่ แคว้นเหยี่ยน