Chapter 11 : กักขัง
1050 คำ
ฉันโบกมือเป็นเชิงรับรู้ ก่อนจะเดินขาไขว้ไปไขว้มาไปยังห้องน้ำที่อยู่ลึกเลยห้องครัวไปอีก ภายในห้องน้ำของพนักงานมีห้องน้ำแยกอีกสองห้องเล็กๆ ด้านนอกคืออ่างล้างมือกับกระจกเงาแผ่นยาว ตอนฉันเข้ามามันว่างเปล่าทั้งสองห้องไม่มีใครใช้ ฉันเลือกห้องด้านในสุดจัดการปลดปล่อยความอัดอั้นที่เกือบจะล้นกะเพาะปัสสาวะ จังหวะนั้นเองก็ได้ยินเสียงประตูด้านนอกเปิดก่อนที่เสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินเข้ามาข้างใน ประตูห้องข้างๆ ถูกเปิดและปิด ฉันไม่ได้สนใจคิดว่าคงเป็นพนักงานหญิงของที่นี่มาทำธุระส่วนตัว
เมื่อจัดการตัวเองเสร็จก็กดชักโครกแล้วเปิดประตูเพื่อจะออกไปข้างนอก แต่ประตูกลับถูกดันค้างไว้พร้อมกับร่างสูงของใครบางคนแทรกกายเข้ามาจนฉันเซล้มลงนั่งบนชักโครก
ผลั่ก!
ปัง!
คลิ๊ก!
เสียงกดล็อคทำเอาฉันสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่ยืนหันหลังให้อยู่ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เขามีเรือนผมสีดำสนิท สวมเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอก กางเกงยีนส์ขาเดฟสีซีดส่วนปลายขาสอดไว้ใต้รองเท้าบู้ทสั้นสีน้ำตาลหนังกลับ การแต่งกายของเขาทำให้ฉันรู้อย่างนึงว่าเขาเป็นลูกค้าที่มาเที่ยวที่นี่ ไม่ใช่พนักงานแน่นอน
“เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ!”
ฉันตะโกนเสียงแข็ง ไม่ถามโง่ๆ หรอกว่ามันเข้ามาทำไมในเมื่อพอจะเดาจุดประสงค์ออก
“คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งผม” เสียงทุ้มห้าวเอ่ยตอบห้วนๆ พร้อมกับหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า
ใบหน้าหล่อคม คิ้วเข้มพาดขนานไปกับนัยน์ตายาวรีสีนิลเป็นประกายวาววับ จับจ้องมาที่ฉันด้วยสายตากรุ่นโกรธ ริมฝีปากหยักได้รูปสวยแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมเมื่อเห็นสีหน้าตะลึงลานของคนที่นั่งต่ำกว่า
“คุณ...ไคน์?”
เพียงเอ่ยชื่อ คิ้วเข้มก็ขมวดมุ่นไม่พอใจราวกับว่าฉันได้ทำสิ่งผิด ร่างสูงก้มลงมาหา มือข้างขวายื่นไปวางไว้บนพนังห้องน้ำด้านหลังฉัน ส่วนมือซ้ายเชยปลายคางฉันให้เงยขึ้นมองเขา
“ชื่อนั้น...คุณก็ไม่มีสิทธิ์เรียก”
“ทำไม? ชื่อนั้นวิเศษวิโสมาจากไหนเหรอ ฉันถึงจะเรียกไม่ได้?”
“ใช่ ชื่อของผมสูงค่าเกินกว่าจะออกจากปากสกปรกของคุณ”
ปากด่าว่าสกปรก แต่เขากลับใช้นิ้วโป้งลูบไล้เรียวปากฉันแผ่วเบา นัยน์ตาหลุบลงมองปิดบังประกายซ่อนความรู้สึกไม่ให้ฉันเดาออกว่าเขากำลังคิดบ้าอะไรอยู่
“คุณตามฉันมาเหรอ?”
นิ้วที่ลูบไล้ริมฝีปากพลันชะงัก สายตาคมวาบตวัดมองสบก่อนรอยยิ้มเยาะจะปรากฏตรงมุมปาก
“อย่าคิดว่าผู้ชายทุกคนต้องเดินตามตูดสิ หลงตัวเองมากไปมั้ย”
หลงตัวเอง?
อยู่ๆ มาเจอกันในสถานที่แบบนี้ ซ้ำยังตามเข้ามาวอแวฉันถึงในห้องน้ำหญิงจะไม่ให้คิดว่าโดนเขาสะกดรอยตามมาได้เหรอ?
ฉันปัดมือเขาออก ชักสีหน้าไม่พอใจกลับคืน “ออกไป นี่มันห้องน้ำหญิง”
“ผมรู้ถึงได้ตามเข้ามาไง เพราะในนี้ผู้ชายของคุณคงเข้ามาเกะกะเราไม่ได้”
“ผู้ชายของฉัน?”
อ้อ...หมายถึงจีจ้าสินะ แสดงว่าเขาเห็นเราอยู่ด้วยกันและคิดว่าจีจ้าคือแฟนฉัน
“ผมเองก็ไม่อยากเสียเวลากับผู้หญิงอย่างคุณนานนักหรอก แค่คุณตอบคำถามผมมาให้หมดก็พอ”
“ถ้าต้องการแค่จะถาม รออยู่ข้างนอกก็ได้มั้ง” ฉันประชดใส่
“แฟนคุณรออยู่ข้างนอกแล้วผมจะตามมาคุยกับคุณให้เกิดเรื่องทำไม ผู้หญิงอย่างคุณไม่ได้มีค่าพอให้ผมยื้อแย่งกับใครหรอก”
โดนด่าโดนแขวะใส่ครั้งสองครั้งยังพอว่า แต่นี่เขาเล่นหลอกด่าฉันแทบทุกคำพูดมันจะมากไปมั้ย ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังไหลเวียนอยู่ทั่วร่างทำให้เส้นความอดทนของฉันต่ำ และสติไม่ได้มีครบเต็มร้อยพอจะยับยั้งชั่งใจอะไรมากนัก ในเมื่ออีกฝ่ายกล้ารุกล้ำเกินขอบเขตและยังพูดจาไม่ให้เกียรติ์ ฉันเองก็ไม่เห็นความจำเป็นต้องคุยดีด้วยเหตุผลอีกต่อไป
“ผู้หญิงอย่างฉันมันทำไมเหรอ?” ฉันลุกขึ้นยืน
ร่างสูงผงะออกจากท่าค้ำพนังคล้ายตกใจที่อยู่ๆ ฉันก็ประชิดใกล้ ทว่าด้วยความแคบของห้องน้ำทำให้เขาไม่อาจขยับถอยไปไกลได้อีก ระยะห่างระหว่างเราจึงเหลือเพียงแค่หนึ่งนิ้วคั่น
“คุณรู้จักฉันดีแค่ไหนถึงกล้าพูดว่าฉันไม่มีค่าพอ”
ท่อนแขนกลมกลึงยกขึ้นโอบรอบคอร่างสูง แม้ตัวฉันจะเตี้ยกว่าเขาหลายสิบเซ็นฯ ทว่าคืนนี้ฉันใส่ส้นสูงถึงห้านิ้วครึ่งดังนั้นจึงไม่ต้องเขย่งมากนักก็สามารถคว้าคอเขาไว้ได้ และการทำแบบนั้นยิ่งทำให้ร่างกายส่วนหน้าของเราแนบชิดกัน ฉันจงใจเบียดทรวงอกคัพซีของตนเองลงบนแผงอกหนาแน่นของอีกฝ่าย ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ รับรู้ได้ถึงลมหายใจสะดุดขาดห้วง และเสียงน้ำลายที่กลืนลงคออึกใหญ่ แววตาของไคน์คล้ายกำลังสับสน แต่ก็ปล่อยให้ฉันแตะต้องตัวเขาโดยไม่ปัดป้อง
ฉันอมยิ้มร้ายกาจ รู้สึกได้ว่าตนกำชัยเหนือกว่า
“ถ้าผู้หญิงอย่างฉันไม่มีค่า ผู้ชายอย่างคุณมันก็ห่วยเกินกว่าจะสนใจเหมือนกัน!”
ฉันกระซิบก่อนจะกระชากคอเขาแล้วเหวี่ยงร่างสูงให้กระแทกกับชักโครกเพื่อที่จะได้เปิดทางหนี มือเอื้อมไปเกือบถึงกลอนล็อคประตูถูกกระชากกลับคืนรวดเร็ว ร่างเล็กเป็นฝ่ายถูกเหวี่ยงกระแทกเข้ากับพนังห้องน้ำก่อนที่ร่างสูงจะตามประกบเบียดชิดไม่เหลือช่องว่างไว้ให้หนีได้อีก สองมือเล็กเรียวถูกดึงขึ้นสูงเหนือหัวแนบไว้กับกำแพง
ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในเวลาไม่กี่วินาที สถานการณ์พลิกกลับกลายเป็นว่าฉันถูกเขากักขังไว้ด้วยร่างกายอีกครั้ง!
- ผู้เขียน
