นับจากวันที่ทัศต้องเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาล รวมถึงช่วงพักฟื้นที่บ้าน วันและเวลาก็ล่วงเลยผ่านมาหลายเดือน จนกระทั่งถึงเดือนสุดท้ายที่สัญญาการสมรสระหว่างปัฐทวีและทัศจะจบลง
“คุณคิดเรื่องหย่าเอาไว้หรือยัง?”
“เหลืออีกตั้งสองเดือนนายจะรีบไปทำไม?”
ทัศหันมาสบตาอีกฝ่ายที่นั่งอยู่ข้างเตียงชั่วครู่ ก่อนตอบเสียงเบา “ผมแค่ถามเฉย ๆ ก็เห็นว่าคุณพาคุณหนูเอื้องคำมาอยู่ที่บ้านด้วย ผมก็เลยคิดว่าคุณพร้อมที่จะหย่ากับผมแล้ว”
“เรื่องหย่าเอาไว้ก่อน แต่ตอนนี้นายต้องกินข้าวแล้วจะได้กินยา” ปัฐทวีเอ่ยพร้อมกับยกถ้วยข้าวต้มหมูที่เจ้าตัวทำเองกับมือขึ้นมา โดยมือใหญ่ที่ถือถ้วยข้าวนั้นมีรอยแผลพุพองจากการทำครัวประจักษ์อยู่เด่นชัดต่อหน้าของทัศ
“มือของคุณไปโดนอะไรมา ทำไมมัน...”
“เปล่า ฉันแค่ชงชาแล้วน้ำร้อนมันโดนมือ” ปัฐทวีโกหกออกไป ทั้งที่รอยแผลบนมือนั้นไม่ได้มาจากการชงชา ทว่าเป็นเพราะที่เขาทำข้าวต้มชามนี้ให้กับทัศ
