"I'm sorry, Stacey, kailangan ko lang gawin ang inuutos ng Daddy mo," paghingi niya ng paumanhin sa dalagita nang makasakay sila sa kotse.
"Hindi ko gustong pag-usapan, Marcus," seryoso nitong sagot habang inaayos ang seatbelt. Iniiwas din nito ang mukha sa kanya na alam niyang nagpipigil lang sa pag-iyak dahil marahil sa pagkapahiya sa mga kaibigan.
"Hindi naman natin kailangang umalis kung aalis din ang lalaking 'yun."
"Your job is to drive me home, hindi ang pakialaman ang mga desisyon ko. Gusto ko nang umuwi," pagalit nitong sabi saka ipinikit ang mga mata. Sandali niya itong tinitigan saka pinaandar ang kotse.
Hanggang sa makarating sila sa mansyon ay hindi na umimik si Stacey. Tuloy-tuloy din itong pumasok sa bahay nang walang sabi-sabi. Mabigat pa rin ang loob niya hangga
