มาเฟียร้ายพ่ายรักยัยซุปเปอร์สตาร์

เรือนเล็กท้ายคฤหาสน์ เพล้ง!!! เพล้ง!!! เสียงของหล่นลงพื้นแตกกระจายดังมาจากด้านล่าง “คุณพราว! ช่วยป้าด้วยค่ะ คุณผู้หญิงจะทำร้ายตัวเองอีกแล้ว!” พร้อมเสียงแหลมของป้าแม่บ้านที่ตะโกนเรียกคนด้านบนดังลั่น “แม่!” พราวนิรินทร์ ที่อยู่ในชุดราตรีสีแดงเพลิงหรูหราสำหรับงานเย็นนี้ รีบวิ่งลงจากชั้นสองของเรือนไม้หลังย่อมด้วยความตกใจ ตึง~ ตึง~ ตึง~ พอมาถึงด้านล่าง เธอก็เห็นแม่นั่งฟุบอยู่ที่พื้น ข้างตัวรายล้อมด้วยเศษของที่แตกกระจาย และในมือยังกำเศษที่แตกอย่างแรงจนมือสั่น “แม่คะ! แม่ใจเย็นๆนะคะ วางเศษกระเบื้องลงก่อน!” พราวนิรินทร์ถลาเข้าไปรวบข้อมือของพิมพรรณผู้เป็นแม่ไว้แน่น หญิงวัยกลางคนที่บัดนี้ดูซูบซีดจนแทบจะเหลือแต่กระดูก “แม่วางลงนะคะ เชื่อพราว” หญิงสาวพยายามแกะเศษของที่แตกออกจากมือแม่อย่างระมัดระวัง พิมพรรณไม่ได้มองหน้าลูกสาว แต่ดวงตาที่เลื่อนลอยกลับจ้องเขม็งไปยังแสงไฟระยิบระยับที่ลอดออกมาจากหน้าต่างของตึกใหญ่ “พราว... ดูนั่นสิ แสงไฟพวกนั้น พ่อเขากำลังมีงานเลี้ยงใช่ไหม แล้วทำไมเขาไม่เรียกแม่ไปล่ะ แม่ยังเป็นเมียเขานะ!” “แม่คะ... ตื่นเถอะค่ะ!” พราวสะกดกลั้นอารมณ์จนเสียงสั่น “แม่เป็นเมียที่เขาขังไว้ในเรือนหลังนี้เพื่อให้ลืมซะมากกว่า! เขาไม่ได้รักเราแล้วแม่ เลิกหวังในตัวผู้ชายคนนั้นสักที!” พราวพูดขึ้น พยายามไม่ให้น้ำตาไหล เธอบอกกับตัวเองทุกวันว่าจะไม่เสียน้ำตาให้ผู้ชายเห็นแก่ตัวแบบพ่ออีกแล้ว “ไม่จริง! ถ้าแม่สวยกว่านี้ ถ้าแม่ยังสาวเหมือนเดิม... พ่อเขาจะกลับมาหาเรา ฮือ... ปล่อยแม่นะพราว แม่จะไปหาเขา!” พิมพรรณน้ำตาไหลอาบแก้ม พยายามลุกขึ้นเพื่อที่จะไปหาสามีที่เรือนใหญ่ “คุณผู้หญิงคะ ไม่ได้นะคะ! คุณผู้ชายสั่งห้ามเด็ดขาด คุณผู้หญิงตั้งสติหน่อยสิคะ” ป้าจ๋าย รีบเข้ามาประคองพิมพรรณที่เริ่มอาละวาดอีกครั้ง “ปล่อยฉันนะจ๋าย คุณผู้ชายจะไปหานางนั่นแล้ว นางปีศาจ!นังงูพิษ!แกแย่งสามีฉันเหรอ ฉันจะฆ่าแก ฮือ ฮือ คุณกร คุณทำไมทำกับฉันแบบนี้” เสียงร้องไห้เจียนจะขาดใจของแม่ เธอเห็นมาตลอดหลายปี “ป้าจ๋ายคะ เอายาให้แม่กินเถอะค่ะ” “ค่ะคุณพราว” พราวมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่บีบคั้น ความเจ็บใจมันพุ่งพล่านจนแทบจะระเบิด เรือนหลังเล็กนี้ไม่ใช่ที่พักกาย แต่มันคือคุกที่พ่อของเธอสร้างไว้กักขังภรรยาที่เขาหมดรักแล้ว แน่นอนว่าพ่อนอกใจแม่มาตลอดหลายปี แม่เองก็รับรู้ แต่แม่ก็รักพ่อมากและเลือกที่จะทน หวังว่าสักวันพ่อจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง จนกระทั่งเมื่อห้าปีก่อน ในวันที่เธอกำลังรอฉลองวันเกิดอายุครบ 19 ปีกันพร้อมหน้า และฉลองที่สอบติดมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง แต่พ่อกลับพาผู้หญิงคนใหม่และลูกสาววัย 18 ปีเข้ามาในบ้าน และยังไล่ให้เธอกับแม่ไปอยู่เรือนเล็กท้ายสวน นับจากนั้น แม่ก็เป็นซึมเศร้า นอนกอดแค่ทะเบียนสมรสอันไร้ค่าตลอดมา “คุณผู้หญิงสงบแล้วค่ะคุณพราว รีบไปทำงานเถอะ วันนี้คุณพราวทำงานใหญ่งานแรก อย่าได้กังวล ป้าจะดูแลคุณผู้หญิงเอง” ป้าจ๋ายประคองพิมพรรณให้นอนลงที่เตียง จัดการห่มผ้าให้เป็นอย่างดี “ขอบคุณนะคะป้าจ๋าย ขอบคุณที่ยังอยู่กับแม่ อยู่กับพราว” “พูดอะไรแบบนั้นคะคุณพราว ป้ารักคุณผู้หญิงกับคุณพราวนะคะ และอีกอย่าง คุณพราวก็เป็นคนจ่ายเงินเดือนให้ป้า ไม่ใช่คุณผู้ชายสักหน่อย” พราวนิรินทร์ยิ้มบาง หลายเดือนมาแล้ว ที่เธอเริ่มจ่ายค่าใช้จ่ายทุกอย่างในบ้านด้วยตัวเอง ค่ารักษาแม่ ค่าแม่บ้าน เพราะนับวันพ่อจะพยายามตัดขาดและไม่สนใจ พราวนิ่งไป ก่อนจะบอกแม่บ้านเสียงเบา “พราวฝากแม่ด้วยนะคะ ทำงานเสร็จพราวจะรีบกลับ” “ไม่ต้องห่วงนะคะ คุณพราวทำงานให้เต็มที่” พราวหยิบกระเป๋าแบรนด์เนมเดินออกจากบ้านไป วงการนี้ไม่มีก็ไม่ได้ เพราะมันเป็นการอัปเกรดตัวเองทั้งนั้น ครืด~ ครืด~ “ค่ะพี่จิมมี่” {พราว พี่มารออยู่หน้าบ้านตั้งนานแล้วนะ เมื่อไหร่จะออกมา}เสียงเข้มของจิมมี่ ผู้จัดการส่วนตัวดังลอดมาตามสาย “พราวกำลังเดินออกไปค่ะ พอดี... คุณแม่อาละวาดนิดหน่อย” {อีกแล้วเหรอพราว เฮ้อ!พี่ล่ะเหนื่อยแทนเธอจริงๆ}จิมมี่ถอนหายใจทิ้งท้ายด้วยความระเหี่ยใจ เขาคือคนที่รับรู้ปัญหาทุกอย่างมาโดยตลอด และเพราะความเห็นใจนั่นเอง ที่ทำให้เขาคอยหยิบยื่นงานให้เธอไม่เคยขาด “ค่ะพี่จิมมี่ ถ้าพราวเก็บเงินได้ซักก้อน พราวจะพาแม่ไปรักษา และหนีให้ไกลจากผู้ชายใจร้าย ” เธอคิดแบบนี้มาตลอด และด้วยปัจจัยอีกหลายอย่าง ที่ทำให้เธอยังขยับขยายไม่ได้ “พี่พราวคะ... ได้ข่าวว่าคุณป้าอาละวาดเหรอ” ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะเดินพ้นเขตเรือนใหญ่ เสียงหวานแหลมที่เจือไปด้วยกระแสจิกกัดก็ดังขึ้นรั้งฝีเท้าเอาไว้ จารวียืนกอดอกมองมาด้วยท่าทางยียวน ริมฝีปากบางเบ้หยันขณะทอดสายตามองเธออย่างเยาะเย้ย “ถามทำไม สะใจพวกเธอสองแม่ลูกรึยัง ” พราวนิรินทร์สวนกลับอย่างไม่พอใจ จารวีคือลูกสาวอีกคนของจิรากรพ่อของเธอ “นี่!ลูกฉันก็ถามดีๆ ตอบให้มันดีๆสมกับเป็นดาราดังหน่อยสิ แม่เธอไม่สั่งสอนบ้างรึไง ” ไม่นาน นารีนาฏเมียใหม่พ่อก็ตามมาสมทบ เหตุการณ์แบบนี้เธอเจอมาจนชินตลอดห้าปี “อย่ามาลามปามถึงแม่นะ!ฉันจะดีกับคนที่ดีกับฉันจริงๆ ไม่ใช่คนชอบแย่งสามีชาวบ้าน เป็นเมียน้อยแต่เสนอหน้าอยากเป็นใหญ่ ” พูดจบพราวนิรินทร์ก็ย่ำเท้าออกไป แต่ก็ไม่วายที่สองแม่ลูกจะตะโกนไล่หลังมาตอกย้ำความเจ็บปวด “ให้อีแก่นั่นนอนกอดทะเบียนสมรสไปเถอะ ชาติหน้าชาติไหน คุณจิรากรก็ไม่มีวันกลับไปหาหรอก ” พราวกำหมัดแน่น ไม่หันกลับไปสนใจอีก ปัง… ประตูรถผู้จัดการส่วนตัวเปิดออกและปิดลงในเวลาเพียงไม่นาน พราวนิรินทร์ขอบตาร้อนผ่าวด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ พยายามปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม จะว่าชินมันก็ไม่ชินซะทีเดียวหรอก