" ขอโทษ....ขอโทษ " ฉันพูดออกไปอย่างแผ่วเบา
และไม่อยากจะขยับพูดอะไรต่อแม้แต่ประโยคเดียว เพราะว่าหน้าชาระบมไปทั่วทั้งสองแก้ม
บวมจนอ้าปากแทบไม่ได้ แอลตัลเข้ามาโอบตัวของฉันเพื่อที่จะอุ้มขึ้นแนบกายเอาไว้
และพาฉันออกไปจากตรงนั้น
" ไอ้ชั่ว " ฉันพยายามตะโกนด่าไอ้เลวบอสตันที่นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น และพยายามจะยกแขนต่อยมันอย่างเจ็บใจ
" อยู่เฉยๆเถอะน่า " แอลตัลพูดปามฉันเอาไว้ และกระชับอ้อมแขนอุ้มออกมาจากห้อง
" กูขอโทษนะ พอดีจู่ๆไอ้มอร์ฟินเสือกมีธุระด่วน มันเลยไม่ได้เฝ้าเอวาให้" เสียงของครูซที่ยืนรออยู่หน้าห้องพูดขึ้น
" ไม่เป็นไร มันโทรหากูก่อนแล้วละ " แอลตัลพยักหน้านิ่งๆ
" ที่เหลือกูจัดการเอง มึงพาเอวาไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ " ครูซหันมามองฉันด้วยสายตาห่วงใยเช่นกัน
" ฉัน.ไม่.ไป..โรง..บาล " ฉันพูดอย่างอู้อี้เพราะเจ็บปาก
"ฉันอาย " ฉันพูดเสียงเบาๆกับแอลตัลและจับคอเสื้อของแอลตัลเบาๆ
แอลตัลนิ่งและไม่
