ตอนที่ 6
1224 คำ
“กินเสร็จแล้วใช่มั้ยคุณสมชาย” ฉันพูดกับเจ้าแบล็คคิงแบบค่อยๆ และเสียงเบาๆ กลัวว่ามันจะตื่นเต้นจนสวบมือฉันเหมือนที่ฉันตื่นเต้นจนมือสั่นไปหมดแล้วตอนนี้
“เป็นเด็กดีหน่อยนะคุณสมชาย หนูดาวอยากได้งานนี้จริงๆ ขอร้องนะคะ” ไม่รู้หรอกว่ามันจะฟังฉันรู้เรื่องไหม แต่ก็ขอเจรจากันฉันมิตรก่อนก็แล้วกัน
“เอาน๊า คุณสมชายไม่มีพิษท่องไว้ ถึงจะโดนฉกนิดฉกหน่อยก็คงแค่เป็นรอยให้คันๆ เล่น”ฉันสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ สองถึงสามครั้งก่อนจะค่อยๆ หย่อนมือลงไปในตู้แล้วจับเอากลางลำตัวสีดำขึ้นมาด้วยความเบามือ
ตอนแรกคุณสมชายดูมีท่าทีขัดขืนเล็กน้อยแต่ก็ยอมให้จับแต่โดยดี หลังจากนั้นฉันก็ค่อยๆ เอาตัวออกมาจากตู้ แต่คุณสมชายกลับเลื่อยพันข้อมือของฉันไปมา
“หนูดาวไม่ใช่อาหารนะคุณสมชาย ได้โปรดอย่าสวบมือเข้าไปนะ” หวังว่าคุณสมชายจะฟังรู้เรื่องและสนใจคำขอของฉัน
“ลงไปอยู่ในกล่องก่อนนะ เดี๋ยวจะทำความสะอาดบ้านให้ รับรองใหม่เอี่ยมแน่นอน” สงสัยเราจะคุยกันเข้าใจ เพราะคุณสมชายเลื่อยลงกล่องที่เตรียมไว้อย่างว่าง่าย ก่อนที่ฉันจะหันมาสนใจการทำความสะอาดบ้านงูร่วมชั่วโมง
“บ้านสะอาดแล้วกลับเข้าบ้านได้คุณสม…ชาย”
“หายไปไหนอะ” ดวงตากลมของฉันกวาดสายตามองหาทั่วกล่อง ไม่พอยังยกกล่องขึ้นมาดู แต่กลับไม่พบงูสีดำสักตัวอยู่ในนั้น ฉันสะเพร่าเองที่ลืมปิดฝากล่องเอาไว้ แล้วตอนนี้คุณสมชายหายไปไหน ถ้าเจ้านายหน้าดุรู้เข้ามีหวังเธอโดนไล่ออกตั้งแต่เริ่มงานวันแรกแน่ๆ
“คุณสมชายอย่าแกล้งกันเลยนะ ออกมาเถอะ หนูดาวยังไม่อยากตกงาน กุ๊กๆ …เดี๋ยวนะ!! คุณสมชายไม่ใช่ไก่จะมากุ๊กๆ อะไรก่อน”
ฉันเดินวนหารอบห้องพร้อมกับส่งเสียงเรียงชื่อคุณสมชายไม่ขาดปากแต่ก็ไม่เจอ จนกระทั่งฉันทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาสีดำตัวกว้างด้วยความวิงเวียนเพราะเอาแต่ก้มๆ เงยๆ แถมในห้องนี้ก็ดันมีแสงสว่างไม่มากพอ ทำให้ฉันรู้สึกคล้ายจะเป็นลมจึงขอนั่งพักก่อน
“คุณสมชายเห็นใจกันหน่อยสิ หนูดาวเพิ่งมาทำงานวันแรกเองนะ จะไล่กันทางอ้อมเหมือนเจ้าของเลยเหรอ”
ระหว่างที่ฉันกำลังทิ้งศีรษะลงบนขอบโซฟาด้วยความท้อใจ มือของฉันก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังงับนิ้วฉันเล่นอยู่
“คุณสมชาย” ฉันเรียกชื่องูออกมาด้วยความดีใจ จากนั้นน้องก็ค่อยๆ เลื้อยขึ้นมาบนตักของฉันแล้วขดตัวนอนนิ่ง ตอนนั้นเองที่ฉันรู้ตัวแล้วว่ากำลังโดนเจ้างูแบล็คคิงตัวนี้ตกด้วยความน่ารักของมันจนยากที่จะถอดตัวออกได้แล้ว
หลังจากนั้นฉันก็สนิทกับคุณสมชายมากขึ้น เวลาว่างหลังจากทำความสะอาดบ้านก็ชอบมาขลุกอยู่ในห้องของคุณสมชาย
เวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันก็ได้รับรู้ความแปลกประหลาดหลายอย่างในบ้านหลังนี้ อย่างแรกเลยคือฉันแทบจะไม่ได้คุยกับเจ้าของบ้านอีกเลยตั้งแต่วันนั้น
จะบอกว่าดีไหม…ก็คงจะดี อย่างน้อยฉันก็รอดมาได้หนึ่งอาทิตย์เต็มถ้าผ่านวันนี้ไปได้ ฉันจะสามารถผ่านงานได้และมีคุณสมบัติมากพอที่จะทำงานอยู่ที่บ้านหลังนี้
แม้จะอาศัยอยู่บ้านเดียวกันแต่เหมือนฉันกับเจ้านายจะอยู่คนละโลกกัน เขาอยู่ในโลกส่วนตัวของเขา ส่วนฉันก็ทำความสะอาดบ้านดูแลงูไปตามหน้าที่ แต่หน้าที่อย่างหนึ่งที่ไม่ต้องทำคือทำอาหาร เพราะเจ้านายจะทำทานเองอย่างตรงเวลา และอีกเรื่องหนึ่งที่ได้รับรู้คือเจ้านายไม่ออกจากบ้านไปไหนเลย
วันนี้ก็เหมือนทุกวันที่ฉันเริ่มเห็นจนชินตาคุณปราบที่มาหาเขาทุกๆ ตอนเย็นพร้อมกับผู้หญิงที่สับเปลี่ยนหมุนเวียนกันเข้ามาวันละคนสองคน ซึ่งฉันก็ไม่ได้ถามหรอกว่าผู้หญิงเหล่านั้นมาทำอะไร แต่ดูจากสภาพตอนเช้าที่ต้องเข้าไปเก็บห้องก็ทำให้คิดเรื่องอื่นไม่ได้นอกจากเรื่องอย่างว่า…
วันนี้หลังจากที่เจ้านายเข้าครัวทำมื้อเย็นแล้วยกออกมาทานตรงโต๊ะ ฉันก็มายืนรอจนกว่าเขาจะทานเสร็จ เมื่ออีกฝ่ายรวบช้อนและยกน้ำขึ้นดื่มเป็นอันว่าเขาทานข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉันจึงรีบเดินอ้อมจากด้านหลังไปยืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกับส่งยิ้มที่หวานที่สุดในชีวิตไปให้
“อะไร” เสียงเข้มของเจ้านายหนุ่มเอ่ยถามออกมาอย่างสงสัยกับท่าทางของเด็กสาวที่มายืนยิ้มร่าหน้าบานให้เขา
“ก็วันนี้ครบทดลองงานหนึ่งอาทิตย์ของหนูแล้ว”
“อ๋อ อืม” เหมือนเขาจะลืมว่าวันนี้ต้องให้คำตอบว่าเธอจะได้ทำงานต่อไหม
“อืม?? …อืมนี่หมายความว่าหนูได้ทำงานต่อ สิ้นเดือนเงินเดือนหกหมื่นจะโอนเข้าบัญชีหนูใช่ไหมคะ”
“อืม” เจ้านายหนุ่มส่ายหน้าให้กับความช่างจ้อ ก่อนจะเอ่ยตอบเธอไปสั้นๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้กำลังจะเดินออกไปแต่ก็ต้องสะดุดกับคำเรียกของเด็กสาว
“ขอบคุณค่ะเจ้านาย”
“ซัน”
“ค่ะ??” ฉันเอ่ยถามอย่างมึนงง กำลังดีใจอยู่แท้ๆ เจ้านายหันหน้าดุๆ มามองกับแบบนี้หุบยิ้มแทบไม่ทันเลย
“อย่าเรียกฉันเจ้านาย” เขาเอ่ยบอกก่อนจะเดินหายไปก็ได้ยินเสียงใสเอ่ยเรียกตามหลังมาอีกครั้ง
“รับทราบค่ะ คุณซัน”
หลังจากที่ได้ทำงานต่อเธอก็ทำหน้าที่ดูแลคุณสมชายและดูแลบ้านตามปกติ จนกระทั่งฉันตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะอาการคอแห้ง กระหายน้ำจึง ลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปหาน้ำดื่มในครัว แต่ในระหว่างที่เดินกลับห้องนอน ฉันก็ได้ยินเสียงดังแปลกๆ มาจากด้านบนซึ่งเป็นชั้นที่อยู่ของเจ้านายและคุณสมชาย
ด้วยความสงสัยจึงเดินขึ้นไปดูอย่างไม่ได้คิดอะไรมาก เกิดเจ้านายกำลังเจ็บป่วยอยู่จะได้ช่วยทัน ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ห้องเจ้านายเสียงก็ยิ่งดังชัดขึ้นจนฉันสามารถเดาได้ว่าเสียงที่ได้ยินมาสาเหตุมาจากอะไร
ฉันยืนกัดปากชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งเมื่อเห็นว่าประตูห้องของคุณซันปิดไม่สนิททำให้มีเสียงเล็ดลอดออกมา ฉันควรปิดประตูห้องแล้วเดินลงกลับไปเงียบๆ ตามมารยาท ไม่ควรยืนแอบฟังอยู่ตรงนี้
แต่ในจังหวะที่เอื้อมไปปิดประตูสายตาเจ้ากรรมก็ดันสอดส่องอย่างสู่รู้จนได้เห็นกิจกรรมที่คนด้านในกำลังทำอยู่ ความเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นด้านในมันดึงดูดความสนใจจนฉันไม่สามารถขยับตัวออกไปจากตรงนี้ได้ เอาแต่มองตามร่างกายกำยำที่กำลังขยับไปมาอย่างร้อนแรงอยู่ด้านใน
- ผู้เขียน
