MindGames
(เดิมพันรัก เกมหัวใจ)
บทที่ 37
สายเกินไป
..................................
"พูดให้ฟังหน่อยสิ"
"พูดให้ฉันฟังอีกครั้ง แล้วฉันจะเชื่อ"
"(╰_╯)"
"ฉันชอบเธอ ได้ยินมั้ย ยัยโง่!" ไลอ้อนเอ่ยด้วยท่าทางฮึดฮัด ราวกับเด็กที่ถูกบังคับให้ออกมาพูดหน้าห้อง แต่แรบบิทกลับมองออกได้ทันที ว่าท่าทางที่เขามีตอนนี้ มันเป็นเพราะเขากำลังเขิน
"ปากหมา" แรบบิทพึมพำเบาๆ ก่อนจะหันหน้าหนี แต่ทว่ากลับมีรอยยิ้มเล็กๆ เจือขึ้นมาบนใบหน้า หัวใจพลันเต้นตึกตัก ใบหน้าก็ร้อนผ่าวไปหมด
"ด่าหรอ!" ไลอ้อนยกมือขึ้นหยิกแก้มเล็กทั้งสองข้างด้วยความมันเขี้ยว
"อื้อ! เจ็บนะ" แรบบิทเอ่ย ก่อนจะพยายามแกะมือหนาออก
"ฉันบอกทุกอย่างกับเธอไปหมดแล้ว"
"แล้วเธอล่ะ.....คิดยังไงกับฉัน"
"เธอบอกว่าชอบไอ้ต้าห์ แล้วกับฉันล่ะ เธอคิดยังไง" ไลอ้อนเอ่ยเสียงแผ่ว จ้องมองเข้าไปในแววตาของคนตัวเล็กอย่างสื่อความหมาย มือที่เอาแต่หยิกคนตัวเล็กเม
