**บทที่ 29**
ผมเดินออกมาจากห้องนอนของเธอ ในหัวมีแต่เสียงที่เธอพูดเมื่อสักครู่ บางครั้งผมก็เริ่มรู้สึกท้อ เหมือนกำลังวิ่งตามดวงอาทิตย์ยังไงบอกไม่ถูก แต่ภายในใจมันก็ยังไม่เหนื่อยที่จะวิ่งตาม ผมควรเว้นระยะห่างจากเธอดีไหม ให้เวลาในการตัดสินใจ แต่ก็กลัวคนอื่นจะคาบไปกินซะก่อน
ผมทิ้งตัวลงนอน ทั้งที่ร่างกายอ่อนล้าแต่กลับนอนไม่หลับ ผมนอนมองเพดานห้องเงียบๆ คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยสุดท้าย แม่งก็นอนไม่หลับ ผมตัดสินใจเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่งตัวหยิบลูกกุญแจรถเดินออกจากห้อง ก่อนจะมองประตูอีกบานหนึ่งครู่ใหญ่ แล้วเดินออกมา ใช่แล้ว!! ผมควรให้เวลาเธอ และเวลาตัวเอง!!
“เอ้า ไงไอ้แดงน้องพี่ ทำไมกลับบ้านเวลานี้”
“หวัดดีเจ้เขียว แล้วเจ้ทำไมกลับบ้านเวลานี้”
“ฉันถามก่อน”
“ก็มันถึงเวลากลับแล้วไง กลับบ้านอาทิตย์ละครั้ง”
“อ่อเหรอ นึกว่า…” พี่สาวผมหยุดพูดเมื่อเห็นแม่เดินลงมาจากบนบ้าน ตอนนี้ ตีห้าครึ่งแล้ว แม่กำลังจะไปจ่
